Impresje muzyczne...

Irena Jarocka...

2012-01-21T10:03:00.000-08:00

/irenajarocka.pl/

Nie spodziewałem się tego, nawet w przypuszczeniach nie myślałem, ze odejdzie tak szybko, tak nagle. Nie istnieje w mojej świadomości pojęcie była Irena Jarocka…
Wiedziałem, ze chorowała… nie spodziewałem się jednak, ze umrze, że już teraz potrzebna jest tam u góry…
Jej piosenki były w moim życiu od zawsze, na nich się wychowałem. Nawet na przełomie lat 90 – tych kiedy wyjechała i Jej obecność na polskiej scenie była mniejsza, to Jej piosenki powodowały jakby była obecna cały czas i to na topie!
Miałem nadzieje, ze tegoroczny Festiwal Piosenki w Opolu będzie z Jej udziałem w koncercie poświeconym Annie Jantar i Jarosławowi Kukulskiemu.
Kłaniam się nisko i z pokorą dziękuje za wszystko.Polska Piosenka bezpowrotnie straciła wybitnego artystę, a Ja straciłem jedną z ulubionych piosenkarek. Pozostały nagrania…i ogromny żal.

XI Festiwal Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze 1975 r.

2011-11-17T11:58:00.000-08:00

Reżyser Stefan Mroczkowski, kierownik muzyczny Eugeniusz Majchrzak, nowi ludzie, nowe pomysły. Autorem scenografii jest po raz trzeci Marcin Stajewski, na festiwalową estradę powrócił Stefan Rachoń. Znów widzimy miły uśmiech Marii Wróblewskiej, która zapowiada koncerty wspólnie z Januszem Borowiczem i spikerką z Moskwy Nataszą Seleznową.
Przewodniczącym jury jest Andrzej Ikanowicz, jurorem honorowym kompozytor radziecki Aleksander Kołkier.
UWAGA! Począwszy od tego Festiwalu nastaje czas Samowarów. Laureatką Złotego Samowara symbolizującego nagrodę I, zostaje Małgorzata Ostrowska ze Szczecinka. Samowary srebrne i równorzędne nagrody II przypadają Jackowi Borkowskiemu uczniowi z Warszawy związanemu z Zakładowym Domem Kultury „Ursusa” i Ilonie Kotapskiej absolwentce LO w Gliwicach.
Samowarami nagrodzonych zostaje jeszcze czworo solistów, a pięcioro otrzymuje wyróżnienia. Nagrody specjalne za szczególne osiągnięcia w popularyzacji piosenki radzieckiej otrzymują: Klub TPPR w Zielonej Górze, dyrygent Stefan Rachoń, i Dom Kultury Huty im Lenina.
Koncert Przyjaźni wypada bardzo okazale, publiczność gorąco oklaskuje Mieczysława Fogga, Anne German, Krzysztofa Krawczyka, oraz wielu innych popularnych piosenkarzy. Duży aplauz otrzymują artyści radzieccy Maja Pachomienko, Elena Kamburowa, Swietlana Bogdanajte, znakomity aktor i pieśniarz radziecki Michaił Nożkin oraz zespół wokalny „Ariel”.
Po raz drugi odbywa się Dziecięcy Festiwal Piosenki i Tańca Kraju Rad przeniesiony z Hali Ludowej do Amfiteatru w reżyserii Barbary Olszewskiej i pod kierownictwem muzycznym Ireny Kubiczek. Festyn poprzedzają eliminacje w Nowej Soli. II Dni Literatury Radzieckiej gromadzą 15 znanych polskich pisarzy oraz pracowników naukowych uczelni wyższych. Ze Związku Radzieckiego przyjeżdżają Irina Guro, Jurij Idaszkin, Iwan Kolos, Kierym Kurbannepiesow, Jurij Orlanskij, Ludmiła Szczypachina oraz Wladimir Siergiejew.
Klub MPiK zaprasza na kiermasz płyt oraz spotkanie z kompozytorem radzieckim Aleksandrem Kołkierem, palmiarnia na wieczorne „Spotkania z piosenką” z udziałem artystów radzieckich oraz zestaw fotografii „Festiwal od kulis” przygotowany przez fotoreporterów „Gazety Lubuskiej”. W holu Urzędu Wojewódzkiego obejrzeć można pokonkursową wystawę malarstwa dziecięcego na temat Kraju Rad, a na deptaku, jak zwykle wystawę prac fotograficznych Czesława Łuniewicza. Publiczność Lubska i Gorzowa otrzymuje koncert Przyjaźni, dedykowany załogom zakładów pracy. Miasto udekorowane jest jest jak zawsze barwnie i wesoło. Jest TV i Interwizja. Ukazuje się Festiwalowy album oraz pięć numerów „Gazety Festiwalowej”.

Zielona Góra, 1 – 14 czerwca 1975 roku
Amfiteatr

PROGRAM

11 czerwca I Koncert Kwalifikacyjny
12 czerwca II Koncert Kwalifikacyjny
13 czerwca Koncert Przyjaźni
14 czerwca Koncert Laureatów

Reżyseria: Stefan Mroczkowski

Scenografia: Marcin Stajewski

Kierownictwo muzyczne: Eugeniusz Majchrzak

Orkiestra PRiTV pod dyr. Stefana Rachonia

Konferansjerzy: Maria Wróblewska, Natasza Seleżnowa, i Janusz Borowicz

JURY

Andrzej Ikanowicz – przewodniczący
Aleksander Kołkier – juror honorowy
Henryk Bieniewski
Bogdan Jankowski
Marek Jaworski
Andrzej Korzysński
Wiesława Krodkiewska
Andrzej Łukowski
Janusz Mencel
Franciszek Redzimski
Zygfryd Rekosz
Wiesław Sławiński
Barbara Mikołajczyk Sekretarz Jury

PIOSENKARZE AMATORZY
reprezentujący 22 województwa

bydgoskie: Mieczysława Rychłowska
gdańskie: Andrzej Kapica
gorzowskie: Wiktoria Bruks
katowickie: Jolanta Gacka, Ilona Kotapska, Adam Wroński, Duet Tamra i Piotr Tamara Kucera i Piotr Stanienda, Kwartet Wokalny z Raciborza Lidia Bugiel, Jan Freund, Edward Ilnicki, Stefania Szczęsna.
kieleckie: Halina Zientek
koszalińskie: Eugenia Doroszkiewicz, Małgorzata Ostrowska
krakowskie: Duet sióstr Chaja ( Maria i Barbara) Małgorzata Sabuda, zespół „Smarkule” Barbara Adamczyk, Dorota Bojdo, Celina Bochenek, Lucyna Florczyk, Urszula Kwaśnicka, Joanna Kwaśnicka – Ilnicka, Jolanta Ujdak.
łomżyńskie: Duet wokalny Barbara Kuczyńska, Andrzej Sobolewski
łódzkie: Maria Krupińska, Sekstet wokalny „Pryzmat” Aleksandra Henel, Zbigniew Macias, Jerzy Sadowski, Ewa Sochacka, Barbara Szadkowska, Elżbieta Woch.
olsztyńskie: Maria Kowgier, Walerian Ostrowski
pilskie: Krystyna Kasper
poznańskie: Afam Smykowski, Duet Bronisława Januszko i Aleksander Pszczółkowski.
rzeszowskie: Hanna Dorabialska
siedleckie: Elżbieta Sieradzińska
skierniewickie: Bożena Dąbrowska
słupskie: Tadeusz Pawełczyk oraz tercet wokalny „Przyjaźn” Ryszarda Pawlikowska, Luiza Repetowicz, Józef Lewandowski,
szczecińskie: Sekstet wokalny „Sonore” Hanna Bernendt, Aleksandra Brążkiewicz, Sławomir Nazarczuk, Danuta Rogoza, Urszula Plecka, Alicja Szkudlarek,
toruńskie: Jolanta Dolecka, Duet Alicja i Barbara Więckowskie
wałbrzyskie: Duet Bożena Gefert Renata Węgrzecka.
Warszawa: Irena Balcewicz, Jacek Borkowski, Janusz Sztyber.
Zamojskie: Jerzy Słota.
zielonogórskie: Bożena Bojko, Lidia Strzelecka.

LAUREACI:

Złoty Samowar: Małgorzata Ostrowska, nagroda przewodniczącego ZG TPPR

Dwa Srebrne Samowary:
Jacek Borkowski nagroda, Ministra Kultury i Sztuki ZSRR

Jolanta Kotapska ( poźniej Ilona Wieczorek - Ilona Europa) nagroda Ministra Kultuy i Sztuki PRL

Brązowy Samowar: Duet -„Tamara i Piotr”, nagroda Ministra Kultury i Sztuki PRL

Cztery Samowary: Tadeusz Rysman nagroda federacji SZMP, Walerian Ostrowski nagroda Ministra Oświaty i Wychowania, Lidia Strzelecka nagroda wojewody Zielonogórskiego, Kwartet z Raciborza nagroda Przewodniczącego Komitetu ds. Radia i TV.

WYRÓŻNIENIA:

Krystyna Kasper nagroda GZP WP
Bożena Dąbrowska nagroda RSW „Prasa – Książka – Ruch”
Eugenia Doroszkiewicz nagroda Redakcji „Kraju Rad” i Agencji Prasowej „Nowosti”
Mieczysława Rychłowska nagroda Prezydenta miasta Zielona Góra
Zespół „Przyjaźń” nagroda ZG ZNP

NAGRODY SPECJALNE:

· Dyrygent Stefan Rachoń
· Klub TPPR w Zielonej Górze
· Dom Kultury Huty im. Lenina

WYKONAWCY KONCERTU PRZYJAŹNI:
Swietlana Bogdanajte, Mioeczysłąw Fogg, Anna German, Elena Kamburowa, Marian Kawski, Mirosława Kowalak, Krzysztof Krawczyk, Barbara Ksiązkiewicz, Bernard ładysz, Michaił Nożkin, Maja Pachomienko, Łucja Prus, Joanna Rawik, Witalij Samolienko, Urszula Sipińska, Zdzisława Sośnicka, Teresa Tutainas, Lilianna Urbańska, Bogdana Zagórska, Adam Zwierz, Andrzej i Eliza, Zespół Ariel, Aura, Dwa plus jeden, Orkiestra pod dyr. Stefana Rachonia.

/Anna German/

/Alibabki/

/Bogdana Zagórska/

/Irena Jarocka/

/Jelen kamburowa/

/Liliana Urbańska/

/Łucja Prus/

/Mieczysław Fogg i zespół Baby Jagi/

/Mirosława Kowalak/

/Maja Pachomienko/

/Marian Kawski/

/Michaił Nożkin/

/Swietlana Bogdanajte/

/Witaijl Samolienko/

/Zdzisława Sośnicka/

/Zespół AURA/

/Zespół Ariel/

IMPREZY TOWARZYSZĄCE:
· II Dziecięcy Festiwal Piosenki i Tańca Kraju Rad
· II Dni literatury Radzieckiej
· „Spotkania przy Samowarze” z kompozytorem radzieckim Aleksandrem Kołkierem
· „Spotkania z piosenką w palmiarni” wykonawcy radzieccy i polscy” Władimir Dołgin, Swietlana Bogdanajte, Elena Kamburowa, Witalij Samolienko, zespół Ariel, Urszula Sipińska, Lilianna Urbańska, grupa organowa Krzysztofa Sadowskiego, Mieczysław Fogg.
· Koncert „Przyjaźni” w Lubsku i Gorzowie
· Spektakl „Człowiek znikąd” Ignacego Dobrowickiego w wykonaniu aktorów Teatru L. Kruczkowskiego w Zielonej Górze.
· „Festiwal w obiektywie Czesława Łuniewicza” – wystawa na deptaku
· Wystawa i kiermasz radzieckich płyt i plakatów muzycznych w klubie MPiK
· Wystawa projektów na plakat festiwalowy w salonie BWA
· „Festiwal od kulis” wystawa prac fotoreporterów „Gazety Lubuskiej” w salonie BWA
· „Kraj Rad w naszych oczach” – pokonkursowa wystawa malarstwa dzieciecego

WYDAWNICTWA:

- folder festiwalowy

- plakat
- afisz
- „Gazeta Festiwalowa” 5 numerów

Dni Literatury Radzieckiej :
1975 – temat sympozjum „ Wielka Wojna Ojczyźniana w Literaturze Radzieckiej

1975 – Pisarze radzieccy:
Irina Guro
Jurij Idaszkin
Iwan Kołos
Kierym Kurbannepiesow
Jurij Orkanskij
Wladimir Szczypachina

II Dziecięcy Festyn Piosenki i Tańca Kraju Rad 1975
Reżyseria: Barbara Olszewska
Kierownictwo muzyczne: Irena Kubiczek

EP Laureaci Festiwalu Piosenki Radzieckiej 1975 Polskie Nagrania SN 0755
Strona A:
1. Los – Jacek Borowski
2. Walinki – Małgorzata Ostrowska
Strona B:
1. Na tym świecie – Tamara Kucera i Piotr Stanieda
2. Wiecznaja Wiesna – Adam Smykowski

Galeria:

/Siostry Więckowskie/

/Adam Smykowski/

/Adam Wroński/

/Andrzej Kapica/

/Bożena Gefert Renata Węgrzycka/

/B. Januszko, B Pszczółkowska/

/Barbara Kuczyńska, Andrzej Sobolewski/

/Bożena Bojko/

/Bożena Dąbrowska/

/Duet Sonore/

/Elżbieta Sieradzińska/

/Elżbieta Doroszkiewicz/

/Hanna Dorabialska/

/Irena Balacewicz/

/Janusz Sztyber/

/Jerzy Słota, poźniej zespół VOX/

/Jolanta Dolecka/

/Jolanta Gacka/

/Krystyna Kasper/

/Lidia Strzelecka/

/Małgorzata Sabuda/

/Maria i Barbara Chaja/

/Maria Kowgier/

/Maria Kurpińska/

/Mieczysława Rychlińska/

/Tadeusz Pawelczuk/

/Tadeusz Rysman/

/Walerian Ostrowski/

/Zespół Smarkule/

/Zespół Pryzmat/

/Zespół Przyjaźń/

/Zespół Woklany z Raciborza/

/Eliminacje do FPR Inowrocław/

/Aleksander Kołkiew/

/Nagroda Dziennikarzy/

/Śpiewające dziennikarze/

Muzyczne powroty, czyli śpiewająca Iwona Niedzielska

2011-08-07T06:21:00.000-07:00

Zapanowała cisza na blogu. Za co przepraszam, wielu z Was pomyślało, że to koniec - absolutnie nieprawda! Przerwa spowodowana była brakiem czasu oraz nawałem innych zajęc.
Dzisiejszy post jest bardzo inny od poprzednich, a mianowicie prezentuje dziś nagrania Iwony Niedzielskiej które zamieściłem na moim koncie na YT. Czyli to co lubimy najbardziej - muzyczne wspomnienia.
Wśród nagrań pani Iwony posłuchac możemy nagrania z jej najnowszej jak dotąd płyty z 2008 r. "Rozluźnij się", ponadto posłucha możecie nagrania mało znane tak jak np "Oda do radości", "Jak Jumbo Jet" czy "Zocha, Zocha". Dodałem tez kilka nagrań świątecznych które są w zaskakujących aranżacjach.
W najbliższym czasie na blogu powróci cykl przypominający Festiwal Piosenki Radzieckiej będziemy również moogli przeczytac o królowej tanga - Ewie Śnieżance oraz zapomnianej Beacie Andrzejewskiej. Dowiemy się co słychac u obu Pań, smaczku dodaje fakt, że Pani Ewa dalej z powodzeniem koncertuje, a Pani Beata Andrzejewska opowie nam czym dziś się zajmuje oraz jak układała jej droga artystyczna za oceanem - ponadto będziemy mieli możliwośc posłuchania Jej nagrań z roku 1991 które zostały zamiesczone na Jej jedynej płycie pt. "Nie mjaj wiosno". Zapowiada się bardzo interesująco.
Tymczasem zapraszam na moj profil na YT ( klikając tutaj YT) i posłuchajmy nagrań Iwony Niedzielskiej.

Aneta Łastik

2011-05-04T13:20:00.000-07:00

Mam ogromną przyjemnośc zaprosic wszystkich miłosników talentu Anety Łastik i Andrzeja Jagodzińskiego na wyjątkowy recital, który odbędzie się w dniu 12.06.2011 w Warszawie o godz. 19. w Mazowieckim Centrum Kultury i Sztuki przy ul. Elektoralnej 12.
W programie usłyszec będzie można pieśni rosyjskich poetów min. Bulata Okudzawy, Wysockiego, Lermontova, Cwietajewej...
Bilety w cenie 50 zł, rezerwacja: biuro@nanuart.pl lub tel. 603-805-901. Bilety też będą dostępne na stronie www.ticketpro.pl od 10 maja.

Ponadto zapraszam na warsztaty wokalne z Panią Anetą Łastik, które odbędą się w dniach: 18 i 19.06.2011
Miejsce: Revita Veliness Club, Warszawa-Józefów Al. Nadwiślańska 96
kontakt w sprawie warsztatów: Paula Sadowska 607 334 686, info@vivavoice.pl

ZAPRASZAM SERDECZNIE

Oratorium Niepołomickie A.D 26.04.2011 r.

2011-05-01T11:53:00.000-07:00

W dniu 26 kwietnia 2011 roku, miałem zaszczyt wysłuchać Oratorium, którego autorem muzyki oraz aranżerem jest Zbigniew Wodecki.
Zbigniew Wodecki to artysta mający status gwiazdy polskiej piosenki. Jego dokonania na wielkiej estradzie obserwuje już kolejne pokolenie. Piosenkarz, kompozytor, aranżer, muzyk, instrumentalista – to krótka sylwetka artysty. Dziś w roli jakże zupełnie innej, nie jako wykonawca muzyki rozrywkowej lecz jako autor i głos wiodący w „Oratorium Niepołomickim”.
„Oratorium Niepołomickie” to muzyczna opowieść z pogranicza historii Państwa Polskiego, gdzie również znalazło się miejsce na wspomnienie o władcach polski - królach Zygmuncie Starym czy Władysławie Jagielle. Bajeczna opowieść której słowa napisał Leszek Aleksander Moczulski.
Miejsce Kościół p.w. Jezusa Chrystusa Odkupiciela Człowieka w Bielsku Białej. Godzina 18…
Oprawa muzyczna: Bielska Orkiestra Festiwalowa.
Wśród solistów znani i lubiany artyści polskiej estrady: autor oratorium Zbigniew Wodecki, Beata Rybotycka, Ewa Uryga, Jacek Wójccki, oraz Janusz Radek.
Solistom towarzyszył również chór młodzieżowy Resonans con tutti.
Oprócz wokalistów na scenie obecni byli aktorzy bielskiej sceny teatralnej którzy na potrzeby koncertu stali się narratorami – Maria Suprun oraz Kazimierz Czapla.
Miejsca siedzące zapełnione po brzegi – owacje, brawa na stojąco.
Niezwykły akompaniament Bielskiej Orkiestry Festiwalowej, wytworzył niepowtarzalny klimat, dopełnieniem całości stali się soliści.
Na szczególna uwagę wśród nich zasługuje Ewa Uryga – wokalistka którą, charakteryzuje niezwykłej barwy głos oraz ekspresja na scenie. Nie sposób zapomnieć wykonywanych przez nią partii solowych.
To trzeba przeżyć, to trzeba posłuchać..!
Dodam tylko, że koncert odbył się w ramach 12. Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Sakralnej na Podbeskidziu „Sacrum in Musica”.

Niestety przez roztargnienie zapomniałem zabrać aparat fotograficzny, z góry przepraszam za jakość zdjęć. Jednocześnie dziękuje pani Agnieszce Wróblewskiej za reflex i udostępnienie zdjęc.

Anna Pietrzak

2011-04-15T10:53:00.000-07:00

Swoją karierę artystyczną rozpoczynała jako solistka, biorąc udział w przeglądach i festiwalach piosenki. Była laureatką Festiwalu Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze i popularnego programu telewizyjnego „Proszę dzwonić”.

W latach 70-tych rozpoczęła współpracę z grupą wokalną „PARTITA”.
W tym czasie wraz z zespołem nagrywała płyty, brała udział w programach telewizyjnych i radiowych, uczestniczyła w festiwalach piosenki w Opolu, Sopocie a także w Słonecznym Brzegu (Bułgaria) i Rostocku (Niemcy). Po rozwiązaniu zespołu kontynuowała karierę solistyczną nagrywając piosenki dla Polskiego Radia, wydając płyty w Polskich Nagraniach i wytwórni TONPRES, biorąc udział w programach telewizyjnych i estradowych. W latach 80-tych wraz z własnym zespołem instrumentalnym występowała w krajach Europy, Bliskiego Wschodu i w Stanach Zjednoczonych.

Z wykształcenia jest filologiem - absolwentką wydziału filologicznego Uniwersytetu Warszawskiego. Jest również terapeutką uzależnień - ukończone Studium Terapii Uzależnień i Studium Pomocy Psychologicznej przy Instytucie Psychologii Zdrowia w Warszawie. Pracowała w Miejskim Ośrodku Profilaktyki i Terapii Uzależnień w Łodzi zajmując się uzależnionymi osobami dorosłymi i ich rodzinami. Była też pełnomocnikiem wojewody łódzkiego do spraw uzależnień.
Jest współzałożycielką i pracownikiem Profilaktyczno-Rozwojowego Ośrodka Młodzieży i Dzieci PROM w Łodzi, w którym od wielu lat zajmuje się profilaktyką uzależnień i działaniami wspierającymi radzenie sobie z problemami wychowawczymi i zaburzeniami zachowania wśród dzieci i młodzieży. Pełni też dyżury przy telefonie zaufania dla rodzin z problemem uzależnień. Doświadczenia z tej dziedziny wykorzystuje w koncertach estradowych poświęcinych profilaktyce uzależnień i dedykowanych osobom uzależnionym i wspólnotom trzeźwościowym.
Oprócz własnej pracy artystycznej wraz z pozostałymi członkami grupy „PARTITA” pracowała z dziećmi i młodzieżą niepełnosprawną uzdolnioną artystycznie w ramach festiwali piosenki w Ciechocinku z udziałem niepełnosprawnych artystów, prowadząc warsztaty emisji głosu i interpretacji piosenki. Na co dzień pracuje też w Stowarzyszeniu Studio Integracji w Łodzi, prowadząc zajęcia artterapii z dziećmi i młodzieżą niepełnosprawną. W pracy tej pomaga ukończona szkoła muzyczna II stopnia w klasie fortepianu, wieloletnia nauka śpiewu solowego, ale przede wszystkim ponad 35-letnie doświadczenie w pracy artystycznej na estradzie.
Została uhonorowana licznymi dyplomami i odznaczeniami, między innymi wraz z zespołem PARTITA otrzymała dyplom od Ministra Kultury i Dziedzictwa Nrodowego za zasługi w upowszechnianiu kultury, dyplom od Związku Artystów Scen Polskich z okazji 30-lecia pracy artystycznej, statuetkę Państwowego Funduszu Osób Niepełnosprawnych za pracę na rzecz osób niepełnosprawnych, jest posiadaczką tytułu honorowego „Srebrnego Asa” polskiej gospodarki za osiągnięcia na polu kultury, odznaczenia „Przyjaciel Dziecka” przyznanego przez Towarzysztwo Przyjaciół Dzieci za pracę na rzecz dzieci i młodzieży. Otrzymała również od Polskich Nagrań ZŁOTĄ PŁYTĘ za kompakt zespołu PARTITA p.t. „Pytasz mnie co ci dam”.
Obecnie, dalej koncertuje, wspolnie z Bronisławem Kornausem przygotowała programy artystyczne które z powodzeniem prezentowane są podczas koncertów i spotkań z publicznością.

Niech wolniej płynie życie - to program muzyczny poświęcony balladom o życiu, miłości i szczęściu przygotowany wraz z Bronisławem Kornausem, kolegą z zespołu „PARTITA”. Bronisław Kornaus to znakomity instrumentalista, kompozytor i aranżer, współpracował z takimi autorami tekstów jak Wojciech Młynarski czy Jacek Cygan. Niezależnie od śpiewania w „PARTICIE” współpracuje z innymi formacjami estradowymi jak np. kabaret „60 minut na godzinę”, gdzie akompaniuje takim artystom jak Jerzy Kryszak, Marian Opania, Andrzej Zaorski czy Krystyna Sienkiewicz. Na prezentowany, wspólny program składają się romantyczne piosenki, ballady, śpiewane poezje Gałczyńskiego, Okudżawy, Dylana, Cohena.
Śladami Doktora Żiwago - program, w którym jak przez furtkę w czasie przewijają się popularne i najpiękniejsze rosyjskie melodie ludowe, stare romanse Wertyńskiego, romanse cygańskie - aż po ballady Okudżawy i Wysockiego. Program przygotowany w duecie z Bronisławem Kornausem, przy akompaniamencie gitary (Anna Pietrzak) i fortepianu oraz akordeonu (Bronisław Kornaus).

Anna Pietrzak

Spotkanie z Jolantą Borusiewicz…

2011-04-05T10:39:00.000-07:00

Piosenkarka, kompozytorka, autorka tekstów, pisarka…człowiek wrażliwy, obdarzona ciepłą mocną barwą głosu. Na moim blogu gościła w październiku 2010 r. Gdzie sama dokonała opisiu swojej dotychczasowej drogi artystycznej. Klikając tutaj możecie przeczytac wspominany wyżej tekst.
Polecam również oficjalną stronę artystki.
Dziś zapraszam do wysłuchania kilku piosenek w wykonaniu gwiazdy dzisiejszego posta. Pierwsze dwie piosenki „Love was coming” oraz „Young, you can stay” to kompozycje własne piosenkarki, kolejne dwie to kompozycje Romana Orłowa do słów Wojciecha Mlynarskiego – „Nie mów jaką idziesz drogą” oraz „Ktos na mnie czeka”.
Wszystkie cztery łączy jedno, głos, oraz niepowtarzalne wykonanie.
Zapraszam do słuchania.

Halina Żytkowiak...

2011-03-23T05:16:00.000-07:00

W dniu 22 marca 2011 r. po cieżkiej chorobie zmarła Halina Żytkowiak…smutna to wiadomośc.
Halina Żytkowiak była jedną z tych piosenkarek która budziła, i dalej budzi duze zaniteresowanie szerokiej publiczności, napisany przeze mnie post na jej temat jest najczęsciej czytam postem na moim blogu. Ubolewam, że nie udało mi się do niej, dotrzec – nawiązac kontaktu. Trudno znaleźc słowa w takim momencie, miejmy nadzieje tam u góry znjadzie spokój i odpoczynek od bólu spowodowanego chorobą…
Zachęcam czytających, odwiedzających mojego bloga do dzielenia się wspomniniami związnymi z twórczością Pani Haliny.
Więcej na temat Pani Haliny, można przeczytac tutaj.

Renata Lewandowska

2011-03-17T07:07:00.000-07:00

Debiutwała w 1970 roku, zdobywajac nagrodę na Studenckiej Giełdzie Piosenki w Opolu. Poźniej była wokalistką grupu Quorum. W 1972 roku zdobyła nagrodę na Festiwalu w opolu – śpiewała wówczas piosenkę J.Loranca i J. Kofty „Olbrzymi swój cień”. Poźniej stałą się idnywidualnością Grupi „I”. Wykonywana przez ten zespół piosenka „Radośc o poranku” – zdobyła nagrodę główną Ministerstwa Kultury na kolejnym Festiwalu Piosenki w Opolu. Poźniej rozpoczęła kariere solową, jednak nie przerywając swojego wyuczonego zawodu plastyka.

1979 rok…

-Jak Pani wspomina swoją pracę w grupach wokalnych?
Spiewałam w nich przeważnie „drugim głosem”. A to zmuszało mnie do solidnej pracy w samym śpiewaniu, w przygotowaniu trudnych partii, w technicznym poznaniu arkanówm muzycznych. Nauczyłam się słyszec całośc wykonywanego utworu w jego brzemieniu harmonicznym i instrumentalnym. To zaś dla piosenkarza rzecz bezcenna. Juliuszowi Lorancowi zawdzięczam w ogóle umiejętnośc słuchania muzyki, on też pomógł mi ujarzmic mój duży trzyoktawowy głos i umiejętne się nim posługiwanie.
-Czy pani w daszlym ciągu współpracuje z Juliuszem Lorancem?
Tak. Pracuję z nim nadal, choc nasze muzyczne upodobania są obecnie nieco odmienne. Mnie coraz bardziej interesuje soul music i „śpiewające opowidanie”, w tekstach piosenek stale chciałabym znajdowa bliskie mi problemy.
-Jakie piosenkarki podobają się Pani najbardziej?
Aretha Franklin i Janis Joplin. Ale nigdy nie próbowałam ich naśladowac, choc wielu porównuje mnie z nimi. Jest to dla mnie olbrzymi komplement – ale całkowice chybiony. Nie widzę w mym śpiewaniu odniesienia do tych wielkich wokalistek. A kopowanie, czy naśladowanie, nigdy mnie nie interesowało.
-Oglądamy panią bardzo rzadko w telewizji i na estradzie, nie wiemy, czy ma pani już swoją płytę?
Kojarzy się mnie przede wszystkim z opolskim festiwalem. Słusznie gdyż własciwie na nich tylko występuję publicznie i przed kamerami telewizyjnymi. Na codzien pracuję jako plastyk – ukończyłam Akademię Sztuk Pieknych w Warszawie, ze specjalizacją grafika użytkowego. Radzko tylko i bardzo dorywczo występują na estradach, jeszcze zaś rzadziej nagrywam coś dla radia.
-Na radiowej liście przebojów Studia Gama słuchaliśmy ciekawej pani piosenki „Sposób na kobiety”. Dlaczego tak mało Pani nagrywa i co z Pani płytą?
W czerwcu 78 roku nagrałam dla „Tonpressu” dwie piosenki „Odkąd Ciebie z głowy mam”, i „Dotykiem chcę dziś poznac wszystko”. Płyta miała się ukazac w końcu roku – nie wiem dlaczego się nie ukazała.
-A co z longplayem?
Chciałbym go nagrac jesienią tego roku. Weryfikuję obecnie wszystkie moje piosenki i sposób ich wykonania po to by powstała jednolity materiał stylistyczny. Marze by ta płyta mogła mnie istotnie zaprezentowac i to w programie starannie przygotowanym, opracowanym i zrealizowanym, wcześniej dobrze wypróbowanym.
Nie znoszę śpiewania z kartki, tym bardziej zaś nagrywania piosenek uprzednio nie sprawdzonych przed publicznośią, zbyt „świeżych”.
-Przygotowała pani program estradowy z zespołem „Omen”
Po raz pierwszy spróbuję wykonac program recitalowy złożony z amerykańskich standardów i premierowych piosenek polskich.
-Zyczę powodzenia!

Dyskografia:

SP. Tonpress S 212
Strona A:
1. Dotykiem chcę dziś poznac wszystko
Strona B:
1.Odkąd Ciebie z głowy mam

Spotkanie z Adamem Zwierzem...

2011-03-17T07:03:00.000-07:00

1977…

Zyskał sobie dużą popularnośc zarówno wśród młodszej, jak i starszej publiczności. Ze względu na duże możliwości głosowe dysponuje rozległym wachlarzem repertuarowym: od arii operowych, które nagrała z Orkiestrą Polskie Radia i TV w Łodzi, poprzez pozycje z repertuaru popularnego – do piosenki. Adam Zwierz jest niezrównanym interpretatorem min. znaego przeboju „Diabelski młyn” i innych piosenek radzieckich. Każdego roku występuje na Festiwalu Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze, nagrała płytę z romansami rosyjskimi, oraz piosenkami kompozytorów polskich, zbliżonymi swym klimatem do romansów rosyjskich.

-Od kiedy interesuje się pan piosenką radziecką?
Już w czasie mych studiów wokalnych u prof. Stefanii Millerowej w Karkowie zapoznawałem się z klasyczną literaturą rosyjską: z pieśniami Piotra Czajkowskiego, Modesta Musorgskiego. Z biegiem lat zainteresowania moje poszerzyłem o utwory popularne kompozytorów radzieckich. Na swój debiut estradowy wybrałem dwa utwory radzieckie, które okazały się dla mnie bardzo szczęśliwe. Oto z zespołem estradowym Warszawskiego Okręgu Wojskowego zaśpiewałem pieśń „Czy pragnie wojny Związek Radziecki” ze wspaniałym tekstem oraz piosenkę „Kocham życie”. Utwór ten był dedykowany Jurijowi Gagarinowi po jego pierwszym locie w kosmos. Za wykonanie tej piosenki otrzymałem nagrodę ministra obrony narodowej, co dla mnie ówczesnego debiutanta było wielkim wyróżnieniem. Od tamtej pory bardzo często śpiewam piosenki radzieckie na róznych koncertach i imprezach.
-Może przypomni Pan dzieje przeboju „Diabelski młyn”
Podczas jednego z moich wyjazdów do Związku Radzieckiego usłyszałem tę piosenkę w Leningradzie. Bardzo mi się spodobała. Jest przecież dziełem kompozytora Arno Babadzanina. Postanowiłem ją włączyc do swojego repertuaru. Początkowo śpiewałem piosenkę w języku rosyjskim, po powrocie do Polski poprosiłem Janusza Słowikowskiego by ją przetłumaczył. Zaśpiewałem ją po polsku na Festiwalu Zielonogórskim w 1970 roku. Spodobała się publiczności, dzięki czemu i moja popularnośc wzrosła. Przez kilka lat publicznośc na wszystkich koncertach domaga się jej – śpiewam ją, i to z wielką przyjemnością.
-Interesuje się pan tez rosyjską muzyka operową.
Muzyka rosyjska szczególnie operowa, jest mi bardzo bliska. W repertuarze mam arie z oper Czajkowskiego, Musogorskiego, Borodina, Rachmaninowa i innych kompozytorów. Często słucham nagrań operowych w wykonaniu wspaniałych basów słowaniańskich. Z Orkiestrą PRiTV w Łodzi pod dyrekcją Henryka Debicha nagrałem szereg arii z oper rosyjskich. Chciałbym, aby się znalazły na moim longplayu operowym.
-Czy częste wyjazdy pana do ZSRR wpłynęły na pańską interpretację repertuaru rosyjskiego i radzieckiego?
Chyba tak. Przecież miałem możliwośc słuchania wspaniałych śpiewaków radzieckich, sam występowałem z nimi o orkiestra J. Slilantiewa, kompletowałem też nagrania znakomitych śpiewaków rosyjskich. Muzyka narodów radzieckich – w swej większosci jest bardzo melodyjna, często oparta o bogaty folklor ludowy. Obserwowałem z przyjemnością reakcję publiczności na dwóch międzynarodowych imprez odbywających się w Moskiwe” „melodie Przyjaciół” i „Festiwal Przyjaźni”. Niezwykle miło wspomnam tez tournee w czasie którego odwiedziłem siedem republik radzieckich.
-A gdzie śpiewał Pan ostanio?
W Stanach Zjednoczonych i Kanadzie. W grupie estradowej znalazła się tez moja żona Teresa Terka Zwierzowa, z która obecnie często występuje.
Dziękuje za rozmowę.

Spotkanie z Edwardem Hulewiczem...

2011-03-16T07:05:00.000-07:00

1978 rok …

Będąc studentem WSP w Gdańsku rozpoczął wspołpracę z kabaretem „Zak”. W roku 1963 wyjechał do Pragi gdzie śpiewal w klubach min „Alhambrze”.
W roku 1965 wraz z trębaczem Januszem Hojanem i innymi muzykami załozył w Poznaniu zespół „Tapany”, z którym występował 3 lata. W 1967 roku napisał swój pierwszy utwór (tekst i muzyka) „Siała baba mak” i na telewizyjnej Giełdzie Piosenki uzyskał I miejsce . W 1968 r. rozpoczął współpracę z zespołem „Heliosi”.

Z tego okresu ma kilka popularnych przebojów, wśród nich utwór „Obietnice” dzięki któremu przez wiele miesięcy utrzymywał się w czołówce Telewizyjnej Giełdy Piosenki.
Takie były poczatki i pierwsze sukcesy popularnego piosenkarza Edwarda Hulewicza. Zmieniał zespoły, występował w telewizji, nagrał dwie małe płyty, a także wiele piosenek dla radia, ale przede wszytstkim koncertował na estradzie. Były tych imprez setki, w tym wiele za granicą. Edrwad Hulewicz po okresie pracy w zespołach młodziezowych, sprawdził się z dużym powodzeniem jako piosenkarz samodzielny. Potrafi nie tylko spiewac, ale tańczyc, rozmawiac z publicznością, ba! Opracowac scenariusz programu estradowego typu show i wyreżyserowac go! Jest współtwórcą popularnego programu estradowego „Rózowe miasto”, z którym objechał cała Polskę, dając rekordową ilosc ponad 450 koncertów w ciągu roku. Na estradzie – sympatyczny, zawsze elegancki, doskonale opanował ruch sceniczny i technikę śpiewania do mikrofonu.

Interesuje mnie nie tylko piosenkarstwo, ale również reżyseria i pisanie scenariuszy. Oczywiście nie zrealizowałem „Różowego miasta„ sam. Szczególnie sympatycznie wspominam współpracę ze znakomitą aktorką – Lucyną Winnicką. Przygotowanie show zabrało mi około pół roku. Tego rodzaju program nie jest męczący, bo śpiewam piosenki zróżnicowane od rock and rola do protest songu. A będąc gospodarzem czuję się na pół prywatnie, jakbym podejmował swoich gości. Lubię to!
-W 1975 roku miał Pan udany recital telewizyjny. Dlaczego tak rzadko pokazuje się Pan na małym ekranie?
Nie otrzymuje propozycji! W planach na rok bieżący mam drugi recital telewizyjny. Wystąpię w popularnym programie rozrywkowym z cyklu „Gwiazdy i gwiazdki”, gdzie opowiem o sobie i zaśpiewam nowe piosenki.
-Ostanio nagrywał Pan w katowickim radiu?
Tak zakończyłem sesje nagraniową z Orkiestrą PR i TV w Katowicach pod dyrekcją Jerzego Miliana. Po raz pierwszy spróbowałem swoich możliwości w piosence jazzującej, jeden z takich własnie utwórów nosi tytuł „Oj, nie idzie to życie”.

-Jak określa Pan dzisiaj swój styl piosenkarski?
Rozpoczynałem od beatu, jako solista zespołu młodzieżowego. Z biegiem lat dojrzewałem artystycznie, pracowałem nad głosem. Powodzenie takich piosenek jak „Nie pytaj już, „Może to ty” w których prezentowałem pełne możliwości głosowe, przekonało mnie , ze idę we własciwym kierunku. Zacząłem wiec zamieniac piosenki typu „Dwa złote warkocze” na „List do matki” czy „Za zdrowie Pań”na protest song „Odwieczny znicz”. Mój pierwszy long play zawiera przedewszytskim przeboje. Na drugiej płycie długogrającej którą nagrywam jesięnią tego roku, nie ma popularnych przebojów. Jest po prostu dobra muzyka rozrywkowa. Moje artystyczne credo: śpiewac piosenki dla najszerszego odbiorcy, ale z uwzględnieniem nowoczesnych środków wyrazu.
-Co w najbliższych planach?
Wyjeżdzam do Białowieży na kurs samochodowy. Potem pragnę spędzic urlop na Ziemi Cieszyńskiej. W planach zawodowych – objazd po kraju z koncertami półrecitalowymi.
-A wiec nareszcie będziemy Pana oglądali w Polsce. Obdarzono Pana estykietą „piosenkarza eksportowego”, czy taka polityka „Pagratu” wobec Pana nie odbija się ujemnie na karierze w kraju?
Niestety ujemnie! Przyjmując wszystkie propozycje zagranicznych wojaży – zwiedziłem obce kraje, poznałem różną publicznośc i bywało, ze w Polsce byłem w ciągu roku zaledwie dwa miesiące. Zaznaczyło to się spadkiem zainteresowania moją osobą ze strony miłośników piosenki a także ze strony kompozytorów i autorów tekstów piosenek.
-Do zobaczenia wiec, tym razem w kraju!

Dziś Pan Edward jest dalej aktywny zawodowo, oprócz śpiewania zajmuje się wieloma innymi zajęciami, oto co sam napisał dla odwiedzających mojego bloga:

Bardzo intensywnie działam społecznie w Związku Artystów Scen Polskich, za co otrzymałem najbardziej prestiżowe odznaczenie Zasłużony Członek ZASP.
Od wielu lat jestem członkiem Zarządu Sekcji Estrady, jestem też Przewodniczącym dwóch Komisji:
1. Komisji ds. Opieki nad Grobami Zmarłych Artystów ZASP.
2. Komisji Jubileuszowej Sekcji Estrady.
Trochę param się pracą dziennikarską, współpracując z niektórymi czasopismami, pisząc dla nich artykuły o tematyce muzycznej i przeprowadzając wywiady z kolegami piosenkarzami.
W wolnych chwilach piszę książkę autobiograficzną. Mam już 400 stron i jak dobrze pójdzie, niedługo będę myślał o jej wydaniu.
Jestem artystą nieprzerwanie czynnym, cały czas koncertuję, nagrywam nowe utwory i płyty. Nie zasklepiając się w stylistyce czasów swojej największej popularności. Staram się iść z duchem czasu, śpiewać współczesny repertuar zgodnie z wymogami nowoczesnej wokalistyki. Najlepszym tego dowodem jest ostatni mój singiel, który ukazał się pod koniec zeszłego roku noszący tytuł: „Rozpal mnie”.
Na repertuar moich recitalu składają się największe moje przeboje (m.in. te z lat 60,70,80-tych), najnowsze utwory, współczesne pozycje, hity światowe. Widownię koncertów stanowią przedstawiciele kilku pokoleń. Spektakle cieszą się dużym powodzeniem, a każdy z widzów wychodzi z nich usatysfakcjonowany.
Moja strona internetowa: www.hulewicz.art.pl
Poza śpiewaniem od czasu do czasu zasiadam za sztalugi i maluję (dla poznania podstaw tej dziedziny sztuki zahaczyłem w swoich edukacyjnych peregrynacjach na kilka semestrów o Akademię Sztuk Pięknych). Od czasu do czasu chętnie wyjeżdżam z grupą zaprzyjaźnionych malarzy na plenery malarskie (ostatnio byłem na przełomie stycznia i lutego, a 25 marca ponownie wyjeżdżam na 10 dni do Kołobrzegu).
Swego czasu zafascynowany środowiskiem literackim połknąłem bakcyla poetyckiego i wydałem nawet dwa tomiki wierszy.
Jestem wrażliwy na punkcie dzieci sierocych. Współpracuję społecznie z kilkoma Domami Dziecka. Z tego powodu przerwałem swego czasu działalność muzyczną, żeby pójść i skończyć Studium Kształcenia Wychowawców Domu Dziecka. Obszernie na ten temat parę miesięcy temu pisała Polityka.

Edward Hulewicz.

Wybrana dyskografia:

EP. Muza N0631, 1971 rok
Strona A:
1. Nie pytaj
2. Za piekne słowa
Strona B:
1. Kochałbym Cię
2. Zielone łaki

LP „Rózowe miasto” Muza SX 1387, 1976 rok, CD PNCD 551 „Różowe miasto” 2001 r. yesterday/polskie nagrania

Strona A:
1. Dzięki tobie
2. Czekając na jesień
3. Ktoś mi zabrał ciebie
4. Nie sądź mnie
5. Wszystko na tej ziemi
6. Różowe miasto
Strona B:
1. Skąd ja Cie znam
2. Było w nas
3. Gdy będziesz dzisiaj wieczorem
4. Za zdrowie Pań
5. Odwieczny znicz
6. Marzenia na cztery ręce

LP „Edward Hulewicz”, Pronit SX 1772, 1979 rok CD “Edward Hulewicz” PNCD 573, 2001 rok, yesterday/polskie nagarnia

Strona A:
1. Serdeczne życzenia
2. A tu spokój wkrąg
3. Za to wszystko co przed nami
4. Wracam wciąż do Ciebie
5. Klucze szczęscia
6. Wysokie niebo
Strona B:
1. Ty potrafisz
2. Zgubiłem się po drodze
3. Oj, nie idzie to życie
4. Już kończy się noc
5. Zakwitnie młodą różą
6. Na Ciebie czeka cały świat

Zespół AURA

2011-03-16T06:53:00.000-07:00

1979 rok…

Wokalny zespół „Aura” istnieje od maja 1975, a jego pierwszy koncert odbył się w warszawskim klubie „Stodoła”. Wkrótce potem „Aura” występowała w Paryżu, z okazji święta czasopism młodzieżowych.

/Aura, pierwszy sklad 1975 rok/

Grupę tworzą dawni członkowie „Partity” Marek Niedzielko, Ludmiła Zamojska, Bronisław Kornaus i Ewa Sośnicka ( siostra Zdzisławy).
Marek Niedzielko jest kierownikiem artystycznym zespołu, absolwentem PWSM w Krakowie. Po 7 latach działaności w amatorskim ruchu muzycznym w czasie studiów utworzył grupę instrumentalną przy klubie „Pod Jaszczurami”. Specjalizowała się ona w muzyce ilustracyjnej do studenckich spektakli tetralnych. Na III roku studiów związał się z „Partitą”.
Począki działnoscie estradowej Ludmiły Zamojskiej sięgają 1972 roku. Otrzymała wówczas główną nagrodę Związku Kopozytorów Radzieckich na Festiwalu w Zielonej Górze oraz nagrodę Ministra Kultury i Sztuki na festiwalu w Kołobrzegu. W „Particie” śpiewała do 1975 roku.
Ewa Sośnicka jest absolwentką PWSM w Poznaniu. Przez 4 lata prowadziła w studenckim teatrze „Nurt” Studio Piosenki. Potem przez 2 kolejne lata kierowała podobnym studiem przy Estradzie Poznanskiej. Współpracowała z Haliną Frąckowiak, Zdzisławą Sośnicką, Elzbietą Wojnowską, Wojciechem Skowrońskim. W 1976 na krótko związała się z „Partitą”.
Bronisław Kornaus w latach 60 – tych grał na gitarze basowej w zespołach amatorskich. Współpracował z teatrem im. Słowackiego w Tarnowie, kiedy ten wystawiał musical beatowy „Gwałtu, co tu się dzieje” wg Aleksandra Fredry, z muyzką Seweryna Krajewskiego. W spektaklu tym śpiewał 5 piosenek. W „Particie” występował przez cztery lata.
Oto krótka rozmowa z członkami zespołu „Aura”:
-Jakie były powody Waszego odejścia z „Partity”?
Po prostu byliśmy już bardzo zmęczeni, pracowaliśmy niemal bez odpoczynku. W takich warunkach nieporozumienia z szefem stawały się coraz częstsze.
-Domyslam się, że poczatki Waszej samodzielnej pracy nie były łatwe.
W „Particie” za wszystko odpowiedzialny był nasz kierownik. Obecnie pracujemy w kolektywie. To daje satysfakcję, ale i zobowiązuje. Układ 6 – głosowy w „Particie” nie wymagała tyle zabiegów i takiej kosmetyki muzycznej jak w przypadku kwartetu. Największe trudności mamy jednak z repertuarem. Jeszcze ciągle nie trafiliśmy „w dziesiątkę”, czyli utwór, który by nas rzeczywiście wylansował.
-O jakich więc piosenkach myślicie?
Chcemy spiewac utwory pogodne, szybkie, z dowcipnymi tekstami i puentą. Zależy nam na ciekawych tekstach i ambitnej muzyce.
-Wspomnieliście na wstępie o braku przeboju by Was wylansował. A przecież kilka piosenek „Aury” bardzo podobało się słuchaczom, chocby „Idylla przez jeden dzień”, „Na ostatni tramwaj czekam”, czy „O czym marzą ludzie w małych wioskach”.
Utwory te były jednak za mało lansowane. Propozycje do list przebojów narzucacją słuchaczom prezenterzy radiowi. Podobnie rzecz ma się z nagraniami. Dysponujemy kilkoma studiami nagrań, ale najczęsciej jest tak, ze jedni wykonawcy maja po 4 sesje nagraniowe w miesiącu, za to innym nie daje się szans wcale.
-Od kilku miesięcy występujecie w programie estradowym „Bardzo przyjemny wieczór”, o którym słyszałem wiele dobrego…
W programie biorą udział: Alicja Majewska, Ewa Kuklińska, Roman Gerczak, Maciej Wróblewski. Śpiewamy w nim to co nam się podoba, a więc min. piosenki „Beatlesów” i przeboje światowe z polskimi tekstami. Zrobiliśmy ten program dla własnej satysfakcji. Mamy wreszcie okazję wyżyc się na estradzie, z której nie schodzimy przez 2 godziny. Całosc zrealizowana jest w dużym tempie. Widzowie wydają się być zaskoczeni, ale są chyba zadowoleni. Niestety wspomniany show jest dośc kosztowny, wymaga odpowiedniej sali, dlatego nie w każdych warunkach daje się go pokazac.
-Grupy wokalne są coraz bardziej popularne w świecie. Czy macie swoje ulubione zespoły?
Wspaniały jest znany z występów w Polsce zespół „Manhattan Transfer”. Poza tym podobają się nam grupy murzyńskie.

Rozmawial: Marek Wiernik

Rok 1976

Galeria

Wybrana dyskografia:

LP. „Aura” Pronit SX 1880, 1980 rok

Strona A:
1. Komu maj
2. Idylla przez jeden dzień
3. Bociania wrózba
4. Skrzynka ciemności
5. Z nami się baw
Strona B:
1. Klucz
2. Modelka
3. Dziewczyna pirat
4. Płoną świece, gwiazda rzuca skry
5. Diesel chłodnia rock

SP.XXV Lat SRD MO Tonpress S 350, 1980 rok
Strona A:
1. Autostrada
Strona B:
2. Szybkośc bezpieczna

Spotkanie z Andrzejem Tenardem...

2011-03-16T06:43:00.000-07:00

1978 rok…

Andrzej Tenard muzyka zamuje się od dośc dawna, współpracował z wieloma znanymi solistami i zespołami, a przez dłuższy czas był członkiem zespołu „Bractwo Kurkowe 1791”, założonego przez Piotra Janczerskiego.
W 1976 roku postanowił spróbowac swych sił jako solista, zdobywając wkrótce potem I nagrodę w konkursie „Nowe twarze polskiej rozrywki”.
-Co skłoniło Pana do podjęcia takiej próby?
Doszedłem do wniosku, że pracując w zespole nie mogę realizowac swoich własnych planów artystycznych.
-Pierwsza nagrana przez pana piosenka solowa stała się przebojem.
Rzeczywiście, utwór Bliska moim myślom bardzo często gościł na radiowej antenie. Piosenkę te wydał na pocztówce i to w dużym nakładzie „Tonpress”, ukazała się także w „Spiewamy i tańczymy”.
-Bliska moim myślom to Pana piosenka autorska, ale korzysta pan rónież z piosenek napisanych przez innych.
Tak, znacznie częsciej nagrywam utwory moich kolegów niż swoje własne. Śpiewam piosenkai Adama Hetmana, Jacka Malinowskiego, Tadeusza Margota. Ale równocześnie nadal próbuje swoich sił w pisaniu, choc to nie jest zawsze łatwa praca.. Jedna z moich nowych autorskich piosenek – Obejmij mnie tylko raz – znalazła się na wydanym niedawno przez „Tonpress” singlu.
-Właśnie od dłuższego już czasu wspołpracuje Pan z tą firmą.
Poza wspomnianą wcześniej piosenką Bliska moim myślom, nagrałem dla Tonpressu sporo utworów. W połowie 1978 roku, niejako przy okazji festiwalu sopockiego, ukazał się w sprzedaży mój nowy singiel z piosenkami: Tańcząc z dnia na dzien i Od paru chwil – obie stały się popularne dzięki uczestnictwu w Plebiscycie Studia „Gama”. Dwie kompozycje Adama Hetmana: Jaśminowa dziewczyna i Nasz pierwszy wspólny maj wydano na pocztówce dźwiękowej, podobnie jak wymienioną już wcześniej moją kołobrzeską piosenkę, zatytyłowaną Nie ma jak u nas. Najnowszy singiel zawiera mój utwór Obejmij mnie tylko raz i Zielona tesknotę Hetmana i Czerwińskiej.
-Czy znajduje Pan coś wspolnego we wszytskich śpiewanych przez siebie piosenkach?
Z pewnością łączy je chęc doskonalenia warsztatu piosenkarskiego, jest to swego rodzaju ciąg, sprowadzający się do coraz lepszego wykorzystywania własnych umiejętności interpretatorskich. Poza tym to, co robię jest związane nierozerwalnie z tym, jakim jestem…

Publicznośc, zapamietała pana Andrzeja z niezapomnianego duetu z Anną Jantar w piosence „Kto umie tęsknic”. Choc dalej jest aktywny zawodowo już nie tak populrany jak w latach 70 – tych. Zapraszam na oficjalna stronę internetową artysty: tenard.republika.pl

Wybrana dyskografia:

SP. Tonpress S 147
Strona A:
1.Zielona Tęsknota
Strona B:
2.Obejmij mnie tylko raz

SP. Tonpress S 99
Strona A:
1.Tańcząc z dnia na dzien
Strona B:
2.Od paru chwil

Elżbieta Kuczyńska

2011-03-11T08:48:00.000-08:00

Piosenkarka, wychowawca młodzieży, laureatka festiwali, propagatorka poezji śpiewanej. Dalej aktywna zawodowo, od lat związana z nurtem piosenki poetyckiej.
Debiutowała w 1974 roku na Festiwalu Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze. Udział w Festiwalu otworzył drogę do udziału w innych liczących się polskich festiwalach. Jej droga artystyczna to również udział w spektaklach teatralnych.
W 1999 roku obchodziła jubileusz XXV lecia działań artystycznych, jej dokonania artystyczne zostały nagrodzone medalami oraz odznaczeniami.

Poniżej prezentuję biogram artystyczny artystki, a po więcej informacji zapraszam na oficjalną strone artystki elzbietakuczynska.w.interia.pl

1962- 68 Uczestnictwo w Chórze Kantatowo-Oratoryjnym Filharmonii Poznańskiej pod dyr. Zdzisława Szostaka (soprany)
1969 Nagroda główna na I Festiwalu Studenckiej Piosenki Rajdowej w Poznaniu
1970 Wyróżnienie na III Ogólnopolskiej Giełdzie Studenckiej Piosenki
Turystycznej w Szklarskiej Porębie
1974 Główna nagroda i nagroda dziennikarzy na Festiwalu Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze
1974 Nagroda na Festiwalu Piosenki w Opolu w koncercie debiutów
1976 Złoty Kameleon na Wielkopolskich Rytmach Młodych w Jarocinie
1977 Trzecia nagroda na Spotkaniach Zamkowych „Śpiewajmy poezję” w Olsztynie
1977 Nagroda Publiczności na Ogólnopolskim Konkursie Recytatorskim, przyznanie Złotej Odznaki Recytatora
1978 Złoty Pierścień i nagroda dziennikarzy na Festiwalu Piosenki Żołnierskiej w Kołobrzegu
1978 I Spotkania Młodych Autorów i Kompozytorów SMAK w Myśliborzu –
pomysłodawca i realizator dziesięciu pierwszych edycji ogólnopolskiego
konkursu pod patronatem ZAKR
1982 Prowadzenie i oprawa muzyczna „Spotkań z aktorem Bronisławem Pawlikiem”(kilkadziesiąt koncertów w całej Polsce)
Lata 70. i 80. Udział w pięciu spektaklach Teatru im. Juliusza Osterwy w Gorzowie Wlkp.
1983-5 Wokalistka zespołu muzycznego w klubach nocnych Słowenii i Macedonii
1986 Zdobycie uprawnień zawodowych piosenkarki Ministerstwa Kultury i Sztuki
1992-96 Radio Gorzów – redaktor audycji propagującej poezję i piosenki poetyckie
1999 Nagranie płyty z okazji benefisu 25.lecia działań artystycznych w Gorzowie. Przyznanie nagrody „Instruktor roku” w Ogólnopolskim Konkursie „Bliżej
Teatru”, pod patronatem MKultury iDzN i MEN
2005- 11... Uczestnictwo w Chórze Cerkiewnym „Sotiria”, nagranie płyty z kolędami prawosławnymi
2009 Przyznanie przez Radę Miasta Odznaki Honorowej Miasta Gorzowa za wybitne zasługi w rozwoju miasta „Motyl” doroczna nagroda kulturalna Prezydenta Miasta za całokształt dokonań artystycznych.

Występ podczas Festiwalu Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze rok 1974 r.

Rok 2009, Fragment Koncertu

Galeria:

X Festiwal Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze 1974 rok

2011-03-11T07:53:00.000-08:00

Trzy ekipy kręciły filmy, w biurze prasowym 150 akredytowanych dziennikarzy, a Zielona Góra przez cztery dni znajdowała się w centrum zainteresowania wszystkich środków masowego przekazu. Skoro tak było w roku 1973, to co dopiero mówić, o jubileuszowym roku, gdy Festiwalowi wypada 10 równych lat?

Powtarzają się nazwiska reżysera, scenografa i kierownika muzycznego, ta sama jest orkiestra, ten sam dyrygent i ta sama, jak zawsze pogodna i uśmiechnięta Maria Wróblewska, która tym razem honory gospodyni pełni ze Stanisławem Zaczykiem. Drugą parę konferansjerów stanowią: aktorka radziecka Eleonora Szaszkowa i Janusz Budzyński.
Najpierw odbywa się inauguracja X Festiwalu, uświetniona występem Zespołu Pieśni i Tańca Północnej Grupy Wojsk Armii Radzieckiej pod kierownictwem Rafaiła Wierszynina. Następnie przed tłumnie zgromadzona publicznością oraz jurorami, którym przewodniczy Marek Sart, staje kolejno 21 solistów i 8 zespołów, łącznie 58 osób.
W pracach jury uczestniczy radziecki kompozytor Aleksander Flarkowski, który w kwietniu był jurorem eliminacji centralnych w Inowrocławiu i stad zna już uczestników.

W koncercie „Przyjaźni” występują artyści radzieccy: Wiktor Czachucki, Renat Ibragimow, Lew Leszczenko, Ałła Łazariuk, Nikołaj Sołowiow i znana z festiwalu Sopockiego Galina Nienaszewa, oraz polscy artyści: Irena Jarocka, Waldemar Kocoń, Irena Santor, Ryszard Tarasewicz. Uroczystość ogłoszenia wyników i wręczenia nagród X Festiwalu odbywa się jak zawsze w Palmiarni. Wśród nagrodzonych jest 5 zespołów, oraz 21 solistów.
Miejsce pierwsze przypadło przedstawicielce województwa zielonogórskiego Elżbiecie Kuczyńskiej z Gorzowa, która z zawodu jest inżynierem elektrykiem. Miejsce II zajmuje przedstawicielka województwa katowickiego Tamara Kucera, która na Festiwalu występuje po raz drugi ( poprzednio w zespole Caro w 1973 roku) tym razem jako solistka.
Jubileuszowy X Festiwal staje się kolebką dwóch imprez: Dziecięcego Festynu Piosenki i Tańca Kraju Rad oraz Dni Literatury Radzieckiej. I Festyn odbywa się w Hali Ludowej ( reż. Hilary Kurpanik, kierownictwo muzyczne Gerard Nowak) i ma kształt widowiska ze świata bajki. Na scenie dzieci i na widowni dzieci, a więc wspólna zabawa.

Tematem Dni Literatury Radzieckiej jest percepcja literatury polskiej w ZSRR. Odbywa się sympozjum naukowe z udziałem radzieckich literatów Władymira Frołowa oraz Aleksandra Iwanowa, Michaiła Lwowa i Władymira Siergiejewa.
Wśród 19 pisarzy polskich uczestniczących w sympozjum są min. Jan Maria Gisges, Jan Koprowski, Jan Huszcza.
Ukazuje się bogaty w treści i ilustracje album festiwalowy, katalog festiwalowych stempli pocztowych, afisz, festiwalowe znaczki, chusty i drobne pamiątki oraz 7 numerów „Gazety Festiwalowej”.

„Udał się nam ten jubileuszowy Festiwal” – pisze prasa, reprezentowana przez ponad 150 dziennikarzy polskich i radzieckich. Koncerty „Przyjaźni” i laureatów transmitowane są przez TV ( po raz pierwszy w kolorze) i Interwizję.

Wybrane recenzje prasowe:

Agnieszka Świdzińska „Gazeta Białostocka” 1974 r.

„Wystawy, kiermasze, nowo otwarty sklep pamiątkarski „Natasza”, przegląd filmów radzieckich w kinie „Newa”, spotkania z artystami, nocne recitale w Palmiarni, konferencje prasowe. Każdy dzień wypełniony po brzegi. A wieczorem parada świateł, kolorów i piosenek w pięknym amfiteatrze. Dodac trzeba jeszcze , że każdy w tym mieście czuje się jak u siebie…”

Stanisław Danielewicz „Fakty”, 1974 r.

„Otóż w Zielonej Górze najpełniej prezentowany jest tradycyjny nurt piosenki radzieckiej, muzyki o określonym rodowodzie śłowiańskim w zakresie linii melodycznej i harmonii… Od czasu do czasu pojawiają się próby transplantacji owych „słowiańskich źródeł” na grunt schematów, jakimi posługuje się światowa współczesna pop – music…Połączenie tradycji upostaciowionej przez zasób materiału muzycznego i poetykę tekstów z nowoczesnością – brzmienie, aranżacja, rytm – może przynieść interesujące efekty…”

Recenzja prasowa "Swiat mlodych"

Elżbieta Kuczyńska laureatka dwóch nagród jubileuszowego X Festiwalu Piosenki Radzieckiej tak oto wspomina udział w tym festiwalu:

/Tu w prasie rok 74/

/2011/

„Przy różnych okazjach wspominałam ten festiwal jako miłe wydarzenie.
W przeciwieństwie do Opola, gdzie koncert dla amatorów był wysepką w
morzu koncertów dla zawodowców (tak, tak! były wtedy takie podziały),
festiwal w Zielonej Górze był przeznaczony dla amatorów. Nie mówię "gwoli
promocji" amatorów, gdyż wtedy takie rzeczy były w powijakach. Koncert w wykonaniu zawodowców był jeden.
Ja zostałam poniekąd zmuszona do przejścia w poczet zawodowców, gdy
dawałam recitale, za które księgowe nie wiedziały, jak mi zapłacić. Kolejny z
moich zawodów: piosenkarka...
Teraz już takie papiery nie są wymagane. A wtedy był bardzo ścisły
podział na amatorów i profesjonalistów.
Za to atmosfera panowała wśród amatorów wspaniała. Nikt nikomu nie
zazdrościł (nie było tego tak wiele, żeby było czego), trzymaliśmy
kciuki za wszystkich, bawiliśmy się wspólnie. To se ne vrati... A szkoda.
Ale co przeżyłam, ilu świetnych ludzi poznałam, tego mi nikt nie
odbierze.”
Nadmieniam, że szerzej na temat drogi artystycznej Pani Elżbiety możecie przeczytac tutaj.

Zielona Góra, 11 – 14 Czerwca 1974 „Jubileusz 10 – lecia”

Amfiteatr zielonogórski

PROGRAM:

11 czerwca – Koncert Inauguracyjny oraz I Koncert Kwalifikacyjny
12 czerwca – II Koncert Kwalifikacyjny
13 czerwca – Koncert Przyjaźni
14 czerwca – Koncert Laureatów

Reżyseria: Tadeusz Aleksandrowicz
Scenografia: Marcin Stajewski
Kierownictwo muzyczne: Andrzej Sobieski
Orkiestra: Orkiestra PRiTV w Łodzi pod dyrekcją Henryka Debicha
Konferansjerzy: Maria Wróblewska, Stanisław Zaczyk, Eleonora Szaszkowa ( ZSRR) Janusz Budzyński

JURY:

Marek Sart – przewodniczący
Aleksander Flarkowski – juror honorowy
Zbigniew Adriański
Ernest Bryll
Andrzej Ikanowicz
Bogdan Jankowski
Jan Kołodziej
Andrzej Korzyński
Zygfryd Rekosz
Barbara Mikołajczyk – sekretarz jury

PIOSENKARZE AMATORZY

białostockie – Kwartet „Maks”
bydgoskie – Dorota Szymańska, Zespół wokalno – instrumentalny „ Na razie”
gdańskie – Andrzej Wasiak, Zespół „Spes”
katowickie – Henryk Gawin, Tamara Kucera
kieleckie – Elżbieta Mamla – Karpeta
koszalińskie – Jolanta Nosewicz
krakowskie – Halina Hajduk
lubelskie – Irena Szemro, Jacek Zakrzewiński
łódzkie – Irena Szwed, Duet Sióstr Szydłowskich
olsztyńskie – Wiesława Woś, Sekstet wokalno instrumentalny
opolskie – Mirosława Magiera
poznańskie – Tercet wokalno – instrumentalny z Chodzieży
rzeszowskie – Kwartet żeński z Sanoka
szczecińskie – Alicja Burek
warszawskie – Elwira Romańska, Danuta Stankiewicz, Piotr Tor
wrocławskie – Elżbieta Kaczmarek, Irena Kwapińska, Tercet „Damahan”
zielonogórskie – Ewa Czernisz, Stanisław Gajda, Elżbieta Kuczyńska

LAUREACI NAGRÓD

Elżbieta Kuczyńska – nagroda Przewodniczącego ZG TPPR, nagroda dziennikarzy

Tamara Kucera – nagroda Ministra Kultury i Sztuki PRL

Danuta Stankiewicz – nagroda TPPR

Wiesława Woś – nagroda Ministra Kultury i Sztuki ZSRR
Tercet Damahan” – nagroda CRZZ
Tercet z Chodzieży – nagroda Wojewody Zielonogórskiego
Henryk Gawin – nagroda ZK Radzieckich

Irena Kwapińska – nagroda CK Komsomołu

Ewa Czernisz – nagroda redakcji Kraju Rad oraz COMUK

Kwartet Maks – nagroda Komitetu ds. Radia i TV
Dorota Szymańska – nagroda redakcji „Nowoje Wremia”

Irena Szwed – nagroda Ministra Oświaty i Wychowania oraz TKŚ
Andrzej Wasiak – nagroda GZP WP
Zespół „Spes” ZG ZSMW, CRS
Stanisław Gajda – nagroda ZG ZMS
Elżbieta Kaczmarek – nagroda RSW
Sekstet z Olsztyna – nagroda Federacji SZMP
Elwira Romańska – nagroda GK ZHP
Jacek Zakrzeński – nagroda SZSP
Alicja Burek – nagroda Pagart
Mirosława Magiera – nagroda CZSP

WYKONAWCY KONCERTU INAUGURACYJNEGO

Zespół Pieśni i Tańca Północnej Grupy Wojsk pod kier. Rafaiła Wiereszynina

WYKONAWCY KONCERTU PRZYJAŹNI

Andrzej Bychowski, Krzysztof Cwynar, Wiktor Czachucki, Renat Ibragimow, Irena Jarocka, Irena Jezierska, Elżbieta Jodłowska, Bożysława Kapica, Waldemar Kocoń, Aleksandra Koncewicz, Lew Leszczenko, Bernard Ładysz, Ałła Łazariuk, Eram Manukian, Galina Nienaszewa, Leokadia Rymkiewicz, Irena Santor, Mikołaj Sołowiow, Andrzej Stockinger, Ryszard Tarasewicz, Teresa Tutinas, Alibabki, Bractwo Kurkowe, Pro Contra, Orkiestra PRiTV w Łodzi.

IMPREZY TOWARZYSZĄCE

· I Dziecięcy Festyn Piosenki i Tańca Kraju Rad
· I Dni Literatury Radzieckiej
· „Spotkanie przy samowarze” z kompozytorem radzieckim Aleksandrem Flarkowskim
· Recitale w Palmiarni, Krzysztofa Krawczyka, Sławy Przybylskiej, Mikołaja Sołowiowa
· „Listy Tatiany i Onegina” program poetycki w wykonaniu Barbary Horowianki i Mieczysława Voita oraz Cezarego Owerkowicza – fortepian.
· „Dialog z sumieniem” wiersze Martyny Cwietajewiej w wykonaniu Igy Cembrzyńskiej
· Przegląd radzieckich filmów w Kinie Newa
· Wystawa i kiermasz płyt radzieckich w klubie MPiK
· Wystawa na deptaku „ Festiwal Piosenki Radzieckiej w obiektywie Czesława Łuniewicza
· Wystawa Fotograficzna w Hali Ludowej pt. „ Działnośc TPPR w XXX leciu PRL”
· Wystawa Fotograficzna w Hali Ludowej pt. „ Moskwa i jej mieszkańcy”

Dyskografia:

EP. Laureaci Festiwalu Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze 1974 r. Polskie Nagrania N 0743

Strona A:
1.A ja jadę – Elżbieta Kuczyńska
3. Co To jest szczęście – Irena Szemro
Strona B:
1. Katarynka – Ewa Czernisz
2. Dyliżans – Irena Kwapińska

Galeria:

/Antoni Wasiak/

/Galina Nienaszewa/

/Goscie radzieccy/

/Henryk Debich/

/Inowroclaw eliminacje/

/Lew Leszczenko, R Ibragimow/

/Maria Wróblewska/

/Pokaz festiwalowej mody/

/Spotkanie radzieckich autorów/

/Spotkanie w Palmiarni/

Następny Festiwalowy Post: XI Festiwal Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze 1975 r.

W tym miejscu dziekuje Pani Elżbiecie Kuczyńskiej za pomoc okazaną przy realizacji tego posta. DZIĘKUJE!

Wiktor Zatwarski

2011-03-03T09:52:00.000-08:00

Karierę artystyczną rozpoczął od aktorstwa. Po ukończeniu Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie w 1957 roku, zadebiutował na scenie teatru im. Słowackiego, gdzie w przeciągu sześciu sezonów występowała w róznorodnym repertuarze. Warto, też wspomniec, że od najmłodszych lat interesował się muzyką i śpiewem. Będąc studentem szkoły aktorskiej studiował jednocześnie w Szkole Muzycznej, na wydziale wokalnym. Te zainteresowania zdecydowały, że w 1963 r. przyjął propozycję przeniesienia się do operetki w Gliwicach, gdzie przez dwa sezony grał w musicalach takich jak „Can – can”, „Daj buzi Kasiu”, „Nie ma czasu na miłośc” i innych.

W 1965 roku przeniósł się do Warszawy i został zaangażowany do teatru „Syrena”. W tym samym roku pojawił się w Opolu gdzie uzyskał nagrodę za debiut, w dwa lata poźniej został laureatem głownej nagrody za interpretację piosenki Stefana Rembowskiego i Edwarda Fiszera „Srebrne Wesele”. Piosenka wkrótce stała się przebojem.

Na estradzie Festiwalowej w Kołobrzegu debiutował w 1967 roku piosenką Z.Nowaka i J. Urbanowicz „Jak na lato”. Piosenka zyskała dużą popularnośc wśród żołnierzy jak i publiczności cywilnej. Zatwarski brał także udział w Festiwalu Piosenki w Rostocku gdzie otrzymał nagrode publiczności. W tym okresie nagrywa dla Polskich Nagrań swoją pierwszą płytę tzw. „czwórkę EP” z zespołem Warszawskie smyczki pod dyr. Marka Sewena.

Powodzenie płyty zadecydowało o następnej propozycji Polskich Nagrań.
Wiktor Zatwarski występowała w Związku Radzieckim, Bułgarii, Czechosłowacji, Rumunii, Niemczech USA i Kanadzie. W marcu 1977 roku nagrał dla Polskich Nagrań pierwszy longplay, który ukazał się w sprzedaży podczas Festiwalu Kołobrzeskiego.
Na festiwalu tym Wiktor Zatwarski zaprezentował dwie nowe piosenki „Czekaj mnie dziewczyno” i „Na marszową nutę”.
Pana Wiktora można rónież było ogladac w produkcjach TV w polularnuch serialach.

Dyskografia:

EP.Muza N0581 – grudzień 1969 r.

Strona A:
1.Srebrne wesela
2.Wesele Krysi
Strona B:
1.Jak na lato
2.A tu żniwa

EP. „W Tobie coś jest” Muza N0588 luty 1970 r.

Strona A:
1.W Tobie coś jest
2.Walc katarynek
Strona B:
1.Piękny Rejs
2.Żeby kwitły wszystkie kwiaty

LP. Wiktor Zatwarski Pronit SX 1388 luty 1977 rok.

Strona A:
1.Najpiękniejsze dziewczyny
2.Paryski charleston mego dziadka
3.Czy wiesz co to znaczy
4.Kocham Ewę
5.Miłosc woła Cie po imieniu
6.Jutro zaczę budowac dom
Strona B:
1.Tak, jeszcze jak
2.Bądź moim każdym dniem
3.Tango nocy
4.Warto czekac
11.Tak w życiu jest
12.Srebrne wesele

CD. Wiktor Zatwarski PNCD 555, Yesterday 2001 rok

1.Srebrne wesele
2.Wesele Krysi
3.Jak na lato
4.A tu żniwa
5.W Tobie coś jest
6.Walc katarynek
7.Piękny rejs
8.Żeby kwitły wszytskie kwiaty
9.Najpiękniejsze dziewczyny świata
10.Paryski Charelston mojego dziadka
11.Czy wiesz, co to znaczy
12.Kocham Ewę
13.Miłośc woła Cie po imieniu
14.Jutro zacznę budowac ten dom
15.Tak jeszcze, jak
16.Bądź każdym moim dniem
17.Tango nocy
18.Warto czekac
19.Tak w życiu jest
20. Srebrne wesele

Spotkanie z Renatą Danel …

2011-03-02T11:08:00.000-08:00

1979 rok…

Renata Danel, mimo iż ma dopiero dzięwiętnaście lat, może poszczycic się szeregiem artystycznych sukcesów na estradach krajowych festiwali. Jej piosenki najczęsciej własne kompozycje, zyskują sobie sporą popularnośc u słuchaczy, a fachowcy od rozrywki okreslają Renatę mianem „talentu nr 1” wiążąc z nią duże nadzieje na przyszłośc.

- Jak zacżeła się Twoja „przygoda z piosenką”
Dośc sterotypowo. Zainteresowania mzuyczne zdradzałam już w dzieciństwie, a ponieważ mój ojciec jest muzykiem mogłam je rozwijac pod jego opieką. Trzy lata temu wzięłam udział w eliminacjach do Festiwalu Piosenki Radzieckiej.
-Pierwszy kontakt z „dużą estradą” przyniósł Ci od razu sukces: na Festiwalu Piosenki Radzieckiej w Zieloneju Górze w 1976 roku zdobyłas główną nagrodę „Złoty samowar”.
Tak, śpiewałam wówczas dwie piosenki: „Wspomnienie” oraz „Moja gitara i ja” akompaniując sobie na fortepianie. W efekcie uzyskania nagrody wyjechałam na miesięczne tournee po Związku Radzieckim, podczas którego zarejestrowałam swoją własną piosenkę pt. „Skończona gra” i utwór festiwalowy „Moja gitara i ja”. Nagrałam również w duecie z popularnym piosenkarzem radzieckim Lwem Leszczenką piosenkę „Wszystko co mam”.

-Wspomniałas o utworze „Skończona gra”, do którego napisałaś muzykę i tekst. Nie jest to jedyny utwór Twojego autorstwa.
Rzeczywiście, napisałam dotąd kilkadziesiąt piosenek, a niektóre z nich zostały spopularyzowane na radiowej antenie np. „Nim przyjdzie jesień”, czy „Myślałam, może będzie lepiej”. Oba te utwory nawiasem mówiąc pochodzą z mojej pierwszej sesji nagraniowej w Poznaniu – blisko dwa lata temu. Od pewnego czasu, o czym wiesz zarzuciłam pisanie tekstów, bo zawsze sprawiało mi to trudnośc. Obecnie korzystam z tekstów autorów profesjonalnych, natomiast przy komponowaniu pozostała, co jednka nie znaczy, że będę śpiewa wyłącznie własne piosenki.
-Podczas festiwalu opolskiego uczestniczyłas w koncercie „Dediuty”, gdzie za wykonanie piosenki „Nim przyjdzie jesień” jury przyznało Ci pierwsze miejsce. Jako nagrody otrzymałas stypendium Ministerstwa Kultury i Sztuki oraz roczą opiekę telewizyjnego „Studia 2”. W rok poźniej znów zostałas laureatką Krajowego Festiwalu Piosenki Polskiej – tym razem w koncercie „Gwiazd”.
Była to trzecia nagroda, a wykonałam utwór Jacka Malinowskiego i Barbary Rybałtowskiej „Chcę wiedziec, chcę przeczuc”. Cieszę się z tej nagrody, tym bardziej ze na koncerty w opolskim amfiteatrze dojerzdzałam z Katowic, gdzie akurat zdawałam egzaminy wstępne do tamtejszej PWSM.

-I udało się?
Tak zostałam przyjęta na Wydział Muzyki Rozrywkowej, awansem na drugi rok studiów. Nauka organicza nieco moją działanośc, ale bardzo się, że mogę studiowac.
-O ile mi wiadomo, masz jakieś plany płytowe.
Zamierzam niebawem złożyc materiał do swego pierwszego longplaya. Niedawno ukazał się w „Tonpressie” singiel zawierający min. mój przebój „Wszystko w jedym słowie” który skomponowałam z Adamem Hetmanem. Piosenka ta zwyciężyła w sierpiowym Plebiscycie Studia Gama”. A skoro mówimy o wydanych nagraniach to muszę doda, ze firma „Tonpress wydała dotychczas jedną małą płytę i jedną pocztówkę z moimi autorskimi piosenkami.
-Jakie plany poza tym?
Przygotowuję swój recital dla „Studia 2”, nieustannie pracuje nad sobą, konsultując się z choreografem – Zofią Rudnicką, prof. Aleksandrem Bardinim i reżyserem Wowo Bielickim, staram się starannie dobierac swój repertuar…Bardzo liczę na powodzenie moich piosenek.
-Życzę Ci dużo dobrej nauki i udanych występów.

Dyskografia:

/Single winylowe/

SP Tonpress S – 140
Strona A:
1.Wszystko w jednym słowie
Strona B:
2.Chcę wiedziec chcę przeczuc

SP Tonpress S – 309

Strona A:
1.Pada śnieg na me okno
Strona B:
2.Nie pytaj tylko idź

SP Tonpress S – 348

Strona A:
1.Masz zbyt bujna wyobraźnię
Strona B:
2.Nie zatrzymuj wspomnień

SP Tonpress S – 178
Strona A:
1.Putso w sercu
Strona B:
2.Najważniejsze są nasze marzenia

CD STD 1995 rok „ Nie wyjeżdżaj kochany beze mnie”

1. Nie wyjeżdżaj kochany beze mnie”
2. Życzę
3. Ziemski czas
4. Jak doktor Faust
5. W deszczu życie
6. To wiem
7. Tłumacz mi
8. Malutka miłośc
9. Mie serce
10. Przeklęty raj
11. Przyjedź
12. Wielka gra

Galeria:

Nina Urbano

2011-03-02T10:57:00.000-08:00

Nina Urbano, niezapomniania wykonawczyni popularnej piosenki z kołobrzegiem w tle, znawcy tematu zapewne domyslają się o jaką piosenkę chodzi. „Wszystkie barwy lipca” to przebój Festiwalu Piosenki Żołnierskiej w Kołobrzegu z 1976 roku, utówr został uchonorowany „Złotym pierścieniem” i na wiele lat stał się hymnem tego festiwalu a dla Niny Urbano stał się przebojem bez którego publicznośc na koncertach nie mogła się obejsc.

Zadebiutowała w 1962 roku na scenie kabaretu „Annas” w Katowicach. Od tego czasu datuje się jej długoletnia wspołpraca z przedsiębiorstwami rozrywkowymi w całej Polsce. Nagrywała dla radia i na płyty, jej piosenki dostawały się na czołowe miejsca telewizyjnych „Giełd piosenki”.

Często koncertowała za granicą: w Jugosławii, Czechosłowacji, NRD, ZSRR, Bułgarii, Szwajcarii, RFN, Mongolii, W.Brytanii, na Malcie i w Brazylii. W latach 1966 – 73 brała udział w licznych festiwalach piosenki w kraju i za granicą, zdobywając szereg wyróżnienień min. drugie nagrody na Festiwalach w Rostoku i na Malcie, trzecią w Argentynie, nagrodę publiczności – w Rio de Janeiro oraz nagrodę główną na Festiwalu Piosenki Zołnierskiej w Kołobrzegu 1973 r. W 1976 roku została laureatką FPŻ za wykonanie piosenki „Wszystkie barwy lipca”.

Po wygraniu nagrody powiedziała : „przekonałam się na tym festiwalu, że mogę również śpiewac piosenki wesołe, żartobliwe, a nie tylko liryczne, które wszysce ze mną wiążą”.
Nagrała jedną płyte długogrającą, oraz dwie czwórki, mało kto wie, ze jest szwagierką Janusza Gniatkowskiego.

Dyskografia:

EP 1967 rok, Veriton V 335 „Szukajmy gwiazd”
Strona A:
1.Szukajmy gwiazd
2.Zapomnę tylko ja
Strona B:
1.Mamy dziś zły dzień
2.Weź mnie dokąd chcesz

EP. 1970 rok Pronit N0607 „Zawołaj”

Strona A:
1.Zawołaj
2.Nie myśl o mnie dziś
Strona B:
1.Bądź blisko
2.Bajka stara baśń

SP. 1975 rok, Muza SS 729
Strona A:
1.Niech razem z nami śpiewa świat
Strona B:
2. Gdy się chce nie jest źle

LP. 1976 rok, Muza SX 1425 „Wszystkie barwy lipca”

Strona A:
1.Niech razem z nami śpiewa świat
2.Chce twoja być
3.Pokochaj mnie
4.Bądźmy sobie wierni jeszcze raz
5.Tam gdzie granic nie ma świat
6.Bądź z nim
Strona B:
1.Żebym miała więcej
2.Wszystkie barwy lipca
3.Nigdy żadna miłosc
10.W zadumaniu, w zasłuchaniu
11.Uczę się Ciebie na pamięc

Galeria:

Hana Zagorova, Międzynarodowy Festiwal Piosenki Sopot 1984 r.

2011-02-17T11:04:00.000-08:00

A jednak się da…
To co w Polsce wydaje się być nie możliwe u naszch sąsiadów tzn. czechów jest czymś naturalnym.
Hana Zagorova jest w Czechach uznaną piosenkarką, posiada status gwiazdy. 29. listopada 2010 roku odpowiednik Polskich Nagran firma Supraphon wydała kolejne DVD artystki wzbogacone o płyte CD oraz wspomniania ksiązkowe o piosenkarce.

Ciekawostką jest fakt, ze na wspomnianym wyżej DVD znajduje się występ Hany Zagorovej z zespołem Karela Vagnera na Międzynarodowym Festiwalu Piosenki w Sopocie w 1984 roku. Jak to możliwe, że w Polsce żaden artysta nie doczekał się tego by jego występy na sztandarowych polskich festiwalach nie ukazaly się na DVD?! To pytanie pozostaje bez odpowiedzi…
Poniżej prezentuje 3 klipy, trzy piosenki które Hana Zagorova wspolnie z Stanislavem Hlozkiem i Petrem Kotvaldem śpiewała podczas MFP w Sopocie w 1984. Owe klipy znalazły się własnie na wspominamym DVD.

IX Festiwal Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze 1973 rok.

2011-01-31T09:20:00.000-08:00

Nawet najwięksi optymiści z powątpieniem traktowali termin ukończenia budowy. A jednak staje się faktem, to co wydawało się nie możliwe i amfiteatr za niecałych 12 miesięcy jest gotów.
Rekordowe tempo budowy umożliwia pomoc ze strony społeczeństwa. Swój udział w tym gigantycznym jak na możliwości Zielonej Góry dziele maja załogi niemal wszystkich zakładów pracy, młodzież wszystkich szkół, żołnierze WP.
W ten sposób Festiwal w pamiętnym roku 1973, na rok przed jubileuszem X – lecia przenosi się do amfiteatru. Hala Ludowe z czasem stała się ciasna, festiwal dusił się na małej scenie. Na Wzgórzach Piastowskich było takie jedno miejsce idealne na festiwalowy amfiteatr. W 1972 roku obejrzano je dokładnie, inżynierowie wymierzyli, wykonali szkice i projekt. Pomysł wyszedł z dołu a góra go zaakceptowała.
Na szerokiej scenie, w oprawie scenograficznej Marcina Stajewskiego, zasiada orkiestra PRiTV pod dyrekcją Henryka Debicha, aby akompaniować amatorom na koncertach kwalifikacyjnych 13 i 14 czerwca, a następnie wykonawcom koncertu Przyjaźni i laureatom na koncercie galowym.

/Amfiteatr/

Amatorzy to tercet, dwa kwartety, dwa kwintety, sekstet, septep w sumie 34 osoby i 20 solistów. Koncerty prowadzą: Maria Wróblewska, Janusz Zakrzeński, przy udziale spikerki TV Moskwa Swietłany Żilicowej.
W pacach jury uczestniczą dwa kompozytorzy radzieccy znajomy z roku poprzedniego Jewgienij Pticzkin oraz Władimir Szaiński który obserwował eliminacje centralne w Inowrocławiu.

Łącznie przyznanych zostaje 9 nagród, 15 wyróżnień, dwie nagrody specjalne, w tym nagroda dziennikarzy dla Michała Bajora z Opola oraz 3 nagrody rzeczowe w postaci płyt.
W koncercie Przyjaźni obok min. Maryli Rodowicz i Adama Zwierza występują znakomici, artyści radzieccy Siwietlana Riezanowa, Witalij Samojlenko, duet Ałła Joszpe i Stefan Rachimow, oraz zespół „Pieśniary”.
Kierownikiem muzycznym Festiwalu jest Andrzej Sobieski, kierownikiem artystycznym i reżyserem Tadeusz Aleksandrowicz.
Ukazuje się album festiwalowy, plakat, afisz oraz 5 numerów gazety festiwalowej. W klubie MPiK odbywa się spotkanie z Władimirem Szaińskim, w Palmiarni recitale artystów radzieckich i polskich, w teatrze i Parku Tysiąclecia koncert Estrady Poł. Gr. Wojsk Armii Radzieckiej. Na scenie Hali Ludowej występują zespoły amatorskie wyróżnione w przeglądzie CRZZ. W „emipiku” jest kiermasz płyt, w obrębie stoiska „RUCH” i „Nataszy”. Na deptaku wystawa festiwalowych fotografii Czesława Łuniewicza, w salonie BWA projekty plakatów nadesłanych na konkurs, w Klubie TPPR pokonkursowe prace fotograficzne n/t Kraju Rad.
Miasto jest kolorowe i odświętne, ulice wieczorami wydają się puste, za to 5 tysięczna widownia amfiteatru wypełniona jest do ostatniego miejsca, choć pada deszcz. A kto nie posiada karnetu ten siada przed telewizorem.
Jak no owe czasy Festiwal swym rozmachem i zasięgiem przechodzi wszystkie oczekiwania.

Zielona Góra, 13 – 16 Czerwca 1973 r.

PROGRAM:

13 czerwca I Koncert Kwalifikacyjny
14 czerwca II Koncert Kwalifikacyjny
15 czerwca Koncert Przyjaźni
16 czerwca Koncert Laureatów

Kierownictwo artystyczne i reżyseria: Tadeusz Aleskasndowicz

Kierownictwo muzyczne: Andrzej Sobieski

Scenografia: Marcin Stajewski

Orkiestra PRiTV pod dyrekcją Henryka Debicha

Konferansjerzy: Maria Wróblewska, Janusz Zakrzeński, Swietlana Żilcowa

JURY:

Wojciech Maklakiewicz – przewodniczący
Władimir Szaiński – juror honorowy
Jerzy Bajdor
Tomasz Dąbrowski
Zbigniew Kalemba
Jan Kołodziej
Wiesława Krodkiewska
Paweł Kruk
Zygfryd Rokosz
Marek Sart
Antoni Wroński
Barbara Mikołajczyk - sekretarz jury

PIOSENKARZE – AMATORZY:

białostockie – Jan Panasewicz
bydgoskie – Lidia Sawczyńska, Andrzej Sporny
gdańskie – Andrzej Olszanowski, Grażyna Łobaszewska
katowickie – Andrzej Chwiłoc, Zespół Wokalny „Caro”
kieleckie – Maria Marciniak,
krakowskie – Grażyna Kupczyk
olsztyńskie – Teresa Skroma
opolskie – Michał Bajor, Sylwia Małczyńska
poznańskie – Kwartet wokalny „Afera” , Tercet sióstr Poczekaj, Kwartet męski z Poznania
rzeszowskie – Zespół „Ars Nova”
szczecińskie – Małgorzata Warchoł, zespół „Balbinki”,
warszawskie – Grażyna Krawczyk, Edward Kroll, Elżbieta Mróz, zespół Mrozy, Józef Podlecki
wrocławskie – Ewa Panek, Zdzisław Skiba, Jolanta Wawrzycka, Zbigniew Wojciechowski
zielonogórskie – Teresa Majewska,

LAUREACI:

Nagrody Główne:

I Zespół z Mrozów, nagroda przewodniczącego ZG TPPR
II Zbigniew Wojciechowski, nagroda przewodniczącego CRZZ
III Małgorzata Warchoł, nagroda Ministra Kultury i Sztuki PRL
IV Michał Bajor, nagroda przewodniczącego Prezydium WRN w Zielonej Górze
V Teresa Skromra, nagroda Ministra Kultury i Sztuki ZSRR
VI Jan Pansewicz i Maria Marciniak, nagroda, CK Komsomołu
VII Andrzej Chwiłoc, nagroda TPPR
VIII Elzbieta Mróz, nagroda ZKR oraz CRS „Samopomoc Chłopska”

Nagrody:

Teresa Majewska, nagroda Komitetu ds. Radia i TV
Kwartet Męski z Poznania, nagroda Ministerstwa Oświaty i Wychowania oraz Głównego Zarządu politycznego WP
Zespół „Ars Nova”, nagroda Zarządu Głównego ZMS
Grażyna Krawczyk, nagroda redakcji Kraju Rad
Zdzisław Skiba, nagroda Głównego Zarządu ZSMW
Zespół „Caro” nagroda Państwowego Przedsiębiorstwa „RUCH”
Ewa Panek, nagroda tygodnika „Przyjaźń”
Andrzej Sporny, nagroda agencji „Pagart”
Zespół „Balbinki”, nagroda Przewod. Prezydium MRN Zielonej Góry
Tercet sióstr Poczekaj, nagroda redakcjo „Nowoje Wremia”
Edward Kroll, nagroda WRZZ w Zielonej Górze
Jolanta Wawrzycka, nagroda ZHP
Andrzej Olszanowski, nagroda GK ZHP
Grażyna Kupczak, nagroda COUMK
Kwartet „Afera”, nagroda ZSP

Nagrody Specjalne:

Teresa Skomra, nagroda ZaiKR

Nagroda publiczności:

Zbigniew Wojciechowski

Nagroda dziennikarzy:

Michał Bajor

WYRÓŻNIENIA:

Grażyna Łobaszewska, Sylwia Młaczyńska, Lidia Sawczyńska.

WYKONAWCY KONCERTU PRZYJAŹNI:

Artyści polscy:
Anna German, Bożysława Kapica, Bernard Ładysz, Maryla Rodowicz, Andrzej Stockinger, Adam Zwierz, „Dwa Plus Jeden”, „Pro Contra”
Artyści radzieccy:
Swietłana Riezanowa, Witalij Samoljenko, Ałla Joszpe, Stachan Rachimow, „Pieśniary” oraz lauraci VII Festiwalu w r. 1971 Ryszard Smęda, Maciej Wróblewski.

IMPREZY TOWARZYSZĄCE:

· Spotkanie z kompozytorem radzieckim w Klubie MPiK
· Recitale piosenkarskie w „Palmiarni” w wykonaniu S.Riezanovej, W. Samojlenki, oraz Dwa Plus Jeden
· Występy zespołów amatorskich
· Koncert Wojsk Armii Radzieckiej

KIERMASZE:

· radzieckie płyty i wydawnictwa muzyczne MPiK
· stoiska „Ruch” i „Natasza” na koronie Amfiteatru

WYSTAWY:

· Fonogramy Czesława Łuniewicza
· Projekty konkursu na plakat IX Festiwalu w salonie BWA
· Wystawa pokonkursowe prace fotograficzne n/t „Kraju Rad” w Klubie TPPR

Wydawnictwa festiwalowe:

Album festiwalowy, plakat, afisz, „Gazeta Festiwalowa” ( 5 numerów), płyta EP.

Zielona Góra, 1973 EP. Muza N0714

Strona A:
1. Kukuszka – M.Warchoł
2. List bez odpowiedzi – M.Bajor
Strona B:
1. Nie płacz dziewczyno – Z.Wojciechowski
2. Wasia Wasilok – E. Mróz

Prasa o Festiwalu:

„Gazeta Lubuska” – Eugenia Pawłowska

„Tegoroczny IX Festiwal zbiega się z ważnym wydarzeniem dla naszego miasta – z oddaniem do użytku pięknego amfiteatru, którego budowę wydatnie przyśpieszyli swoją pracą mieszkańcy Zielonej Góry, zwłaszcza młodzież. Po raz pierwszy tradycyjny sygnał – Podmoskiewskie wieczory” – popłynie nie z maleńkiej Hali Ludowej, lecz ze Wzgórz Piastowskich, których zieleń stanowi piękną oprawę amfiteatralnej widowni z pięcioma tysiącami miejsc…”

„Sztandar Młodych” – Barbara Henkel

„W najwygodniejszej sytuacji znajdują się mieszkańcy nowego osiedla na Piastowskich Wzgórzach, którzy nie potrzebują przenosić się do obłożonego przez tłumy amfiteatru. Wszystko widzą i słyszą z okien i balkonów swych mieszkań…”

GALERIA:

/Elżbieta Mróz/

/Grażyna Krawczyk/

/Grażyna Lobaszewska/

/Michal Bajor/

/Malgorzata Warchol/

/Teresa Skomra/

/Zespol Pro Contra, Koncert Przyjaźni/

/Koncert Przyjaźni, Maryla Rodowicz, Andrzej Stockinger i inni/

/Maryla Rodowicz i Zespol Pro Contra/

/Maryla Rodowicz/

/Anna German, Koncert Przyjaźni/

/Zapowiadająca Bożena Walter, Koncert Przyjaźni/

/Dziennikarze Radzieccy z wlodarzami miasta/

/Widownia w deszczu/

/Orkiestra ucieka przed deszczem i uszkodzoną przez wiatr spadającą scenografią/

/Goscie z ZSRR/

/Zespol Mrozy/

/Zespol "Caro"/

/Zbigniew Wojciechowski/

/Gosc z ZSRR, Swietlana Riezanova, Koncert Przyjaźni/

/Zespol Piesniary/

/Koncert Przyjaźni, W.Samojlenko i Bernard Ladysz/

/Koncert Przyjaźni, duet A.Joszpe, S. Rachomow/

/Pierwsze wystepy dzieci na Festiwalowej scenie"/

/Inowroclaw, eliminacje/

/Wystawa plakatu/

/Konferencja prasowa/

Następny Festiwalowy post: X Festiwal Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze 1974 rok.

Spotkanie z Zofią Borca…

2011-01-22T07:54:00.000-08:00

Witam wszystkich serdecznie w Nowym 2011 roku.

Jakiś czas temu informowałem na blogu, że udało mi się nawiązać kontakt z panią Zofią Borca popularną piosenkarką z lat 70 – tych. Na blogu Pani Zofia gościła już dwukrotnie, więcej możecie przeczytać tutaj i tu.
Poniżej prezentuje materiały prasowe oraz unikalne fotografie z archiwum artystki.

Zofia Borca w polskiej prasie:

Zofia Borca w prasie zagranicznej ( materialy pochodzą z amerykańskiej prasy polonijnej)

Materialy promocyjne, plakaty:

/Plakat promocyjny, Koncert dla Polonii Amerykańskiej, lata 70 - te/

/Broszurka promocyjna Agencji BART, lata 70 - te, przód i tyl/

/Widokówka promocyjna Agencji BART, lata 70 - te/

Galeria:

Spis niektórych nagrań wykonywanych przez Panią Zofie:

1. Do złotej doliny, sł. Irena Solińska, muz. Jacek Tramer, Orkiestra Taneczna Polskiego Radia pod dyrekcją Bogusława Klimczuka
2. Z miłością trzeba w zgodzie żyć, sł. Jadwiga Czerwińska muz. W.Kacperski, Zespół Wokalno Instrumentalny pod dyr. Wojciecha Kacperskiego
3. Złote wspomnienia, sł. Jadwiga Czerwińska, muz. Adam Hetman, Orkiestra Polskiego Radia i TV pod dyr. Jana Pruszka
4. A ja wierzyłam Ci, sł. Andrzej Zaniewski, muz. Wojciech Kacperski
5. Tak naprawdę żyć, sł.Marek Głogowski, muz. Wojciech Kaceperski, Orkiestra Polskiego Radia i TV pod dyr. Andrzeja Rokickiego. Ciekawostką jest fakt, że piosenkę tę nagrała również na swoją płyte Regina Pisarek.
6. Gram va banque, sł. Andrzej Kuryło, muz. Antoni Kopff, opracowanie muzyczne Marka Karpińskiego, Zespół Instrumentalny pod dyr. Marka Lipińskiego
7. A czas ucieka, sł. Janusz Kruk, muz. Grzegorz Walczak, opracowanie muzyczne Maciej Karpiński, Chór Primo Voto, Zespół Instrumentalny pod dyr. Marka Lipińskiego
8. Smak goryczy, sł.Jacek Bukowski, muz. Randy Goodrum
9. Gdybym była generałem
10. Głupiś Ty, sł. Piotr Janczerski, muz. Zbigniew Nowak, Zespół Instrumentalny Rama 11
11. Młody bez brody, muz. Marian Zaczkowski
12. Za miastem mieszka cisza, muz. Marian Zimiński
13. W życiu szkoda każdej chwili, muz. Adam Skorupka, sł. Andrzej Zaniewski

VIII Festiwal Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze 1972 rok.

2010-12-12T08:25:00.000-08:00

Przybywają dwie nowości, istotne dla dalszego rozwoju Festiwalu. Po pierwsze: program koncertów głównych poszerzony zostaje o Koncert Przyjaźni. Po drugie: pojawia się kierownictwo muzyczne w osobie Czesława Majewskiego. Autorem scenografii jest ponownie Marian Szpakowski.

A na estradzie znów pojawia się znajoma postać: Stefan Rachoń na czele orkiestry PRiTV.

/Stefan Rachoń - proby/

Zapowiadają: Maria Wróblewska i Janusz Budzyński oraz Bożena Walter i Jan Suzin. Całość reżyseruje Tadeusz Aleksandrowicz.
Do rywalizacji stają: duet, trzy tercety, trzy kwartety i kwintet (łącznie 28 osób) i 16 solistów.

/Proby pod okiem reżysera/

W jury obok przewodniczącego Wojciecha Maklakiewicza zasiadają dwaj goście z ZSRR : kompozytor Jewgienij Pticzkin i poeta Wladimir Siergiejew. Pticzkin jest twórcą pracującym głownie dla filmu i telewizji, skomponował tez dwie operetki, Siergiejew jest autorem min. sztuk teatralnych.

/Kompozytorzy radzieccy rozdaja autografy/

Decyzją jury przyznanych zostaje osiem nagród głównych. Na czele nagrodzonych – autentyczny kominiarz, Roman Franczuk z Siedlec, pracownik usługowej spółdzielni kominiarskiej – najstarszy spośród tegorocznych amatorów.

Tuż za nim przedstawicielka woj. zielonogórskiego Jadwiga Bielecka z Żar. Jury ponadto przyznaje 11 nagród i 6 wyróżnień. Laureatką dziennikarzy zostaje studentka z Poznania Wiesława Handtke. Koncert laureatów 10 czerwca odbywający się dzień wcześniej koncert „Przyjaźni” są transmitowane przez Radio i TV.
W koncercie przyjaźni zestaw świetnych wykonawców min. Anna German, Bernard Ładysz, Dana Lerska, Ewa Złotowska, Józef Nowak, Marian Kawski, Filipinki, Trubadurzy, Irena Woźniacka i inni. Mini – recital daje przybyły z Moskwy radziecki zespół instrumentalny – wokalny „Błękitne gitary” kierowany przez Igora Granowa.
W całym województwie odbywają się koncerty dedykowane załogom lubuskich zakładów pracy z udziałem artystów zawodowych. Estrada Ziemi Lubuskiej przygotowała imprezę pt. „Zawsze niech będzie słońce”. Palmiarnia jak zwykle jest miejscem nocnych recitali. Festiwalowi towarzyszy znacząca impreza pod patronatem CRZZ: przegląd zespołów estradowych ( w Parku Tysiąclecia i na deptaku) z Gdańska , Oświęcimia i Katowic.
W salonie BWA obejrzeć można, wystawę plastyki łotewskiej, na deptaku „Festiwal Piosenki Radzieckiej w obiektywie Czesława Łuniewicza”. W klubie MPiK odbywa się tradycyjnie spotkanie z kompozytorem J. Pticzkinem oraz kiermasz płyt, przeniesiony w części do foyer Hali Ludowej. Jest informator, plakat i afisz. Po raz pierwszy ukazuje się gazeta festiwalowa.
Hala Ludowa pęka w szwach, tłoczone są nawet reflektory niezbędne przy pracy TV.
„Impreza przerasta salę, co będzie dalej? „ martwi się prasa sugerując konieczność podjęcia szybkiej decyzji ze strony władz.
I decyzja zostaje podjęta: budujemy amfiteatr! Wzgórze Piastowskie, stało się wymarzonym miejscem pod budowę amfiteatru. Inżynierowie, udali się na miejsce, wymierzono, wykonano szkice i projekt.
Ul. Kredytowa 7, nad kinem „Aurora” – tam w 1972 roku po raz pierwszy została zwołana przez festiwalowe biuro prasowe konferencja dziennikarzy, która przejdzie do tradycji.
Na tegorocznym Festiwalu swój debiut obwieściła Ludmiła Zamojska późniejsza wokalistka zespołów Aura i Partita.

Prasa o Festiwalu: 1972 rok

„Życie Warszawy” – Andrzej Wróblewski

„… Tu idzie o to kto lepszy. Każdy Festiwal ma na celu ustalenie kolejności miejsc. Ktoś musi być gorszy, aby ktoś musiał być lepszy. Humanitaryzm? Zbyt wielkie słowo. Tam, gdzie jest rywalizacja, decydują talent i praca. Trzeba się starać aby talentom umożliwić pracę a nie o to, aby im oszczędzić goryczy przegranej. Wszyscy wygrać nie mogą „

„Przekrój” – Jerzy Lessman

„W ciasnej przestrzeni widowni płoną wielkie reflektory, podnosząc i tak tropikalny upał, a operatorzy, kamer telewizyjnych z drżeniem śledzą czy nie nastąpi jakaś awaria. Wszak festiwal transmitowany jest przez się interwizji! Wniosek: Zielona Góra musi zdobyć na nowoczesną sale widowiskową, o ile chce utrzymać w przyszłości wielką imprezę.”

„Życie Literackie” – Janusz Mencel

„W tej chwili to już doprawdy potężna machina. Różnych specjalistów i osób niezbędnych przybywa z roku na rok. A młodzi piosenkarze amatorzy, są pogodni i pełni optymizmu. Podobnie jak twórca tej serdecznej atmosfery Stefan Rachoń”.

Zielona Góra, 7 – 11 czerwca 1972 rok

Miejsce: Hala Ludowa

PROGRAM:

7 czerwca – I Koncert Kwalifikacyjny
8 czerwca – II Koncert Kwalifikacyjny
9 czerwca – Koncert Przyjaźni
10 czerwca - Koncert Laureatów
11 czerwca - Koncert „Piosenkarze VIII Festiwalu – Załogom Lubuskich Zakładów Pracy”

Kierownictwo artystyczne i reżyseria: Tadeusz Aleksandrowicz

Kierownictwo muzyczne: Czesław Majewski

Scenografia: Marian Szpakowski

Orkiestra: Orkiestra PRITV pod dyr.. Stefana Rachonia

Konferansjerzy: Maria Wróblewska, Janusz Budzyński, Bożena Walter, Jan Suzin

JURY:

Wojciech Maklakiewicz – przewodniczący
Jewgenij Pticzkin
Wladimir Siergiejew
Tomasz Dąbrowski
Bogdan Jankowski
Jan Kołodziej
Wiesława Krodkiewska
Stanisław Lewandowski
Janusz Rzeszewski
Andrzej Stankiewicz
Barbara Mikołajczyk – sekretarz jury

PIOSENKARZE AMATORZY:

bydgoskie: Janusz Witeński, Tercet Męski z Nakła, Kwartet Żeński „Malwy”
gdańskie: Kwintet żeński „Saga – 72”- 16 letnie uczennice Technikum Ekonomicznego w Gdańsku
katowickie: Teresa Lempaszek, Kwartet żeński „Maskotki”
kieleckie: Małgorzata Lisicka, Alina Maliszewska
koszalińskie: Ludwik Ostrowski, Kwartet żeński LO w Człuchowie
krakowskie: Czesława Piatkowska,
olsztyńskie: Barbara Hnat
opolskie: Tercet „Arabeska”
poznańskie:” Wiesława Handtke, Duet sióstr Świtała
szczecińskie: Teresa Bogdziel, Barbara Walas
warszawskie: Roman Franczuk, Grażyna Gadomska, Izabela Urbańska, Wojciech Miazga
wrocławskie: Ludmiła Zamojska, Tercet braci Pomianów.
zielonogórskie: Jadwiga Bielecka, Tercet „Magdalenki”, Krystyna Michałek

LAUREACI:

nagrody główne:

Roman Franczuk – nagroda Przewodniczącego ZG TPPR oraz nagroda tygodnika „Kraj Rad”
Jadwiga Bielecka – nagroda Przewodniczącego CRZZ oraz nagroda tygodnika „Kraj Rad”
Tercet „Arabeska” – nagroda Ministerstwa Kultury i Sztuki
Wiesława Handtke – nagroda Przewodniczącego Prezydium WRN w Zielonej Górze
Janusz Witeński – nagroda Ministra Kultury i Sztuki ZSRR
Duet sióstr Switała – nagroda CK Komsomołu
Ludwik Ostrowski – nagroda ZG TPPR oraz ZG Związku Nauczycielstwa Polskiego
Ludmiła Zamojska – nagroda Związku Kompozytorów Radzieckich

pozostałe nagrody:

Wojciech Miazga – nagroda MOiW
Barbar Walas – nagroda Komitetu ds. Radia i TV
Teresa Lempaszek - nagroda Komitetu ds. Radia i TV
Kwintet Saga 72 – nagroda ZG ZMS
Kwartet Żeński z Człuchowa – nagroda PP RUCH
Czesława Piatkowska – nagroda GWZP WP
Tercet Magdalenki – nagroda ZG ZMW
Teresa Bogdziel – nagroda Prezydium MRN Zielona Góra
Barbara Hnat – nagroda COUMK
Alina Maliszewska – nagroda Agencji Pagart
Tercet braci Pomianów – nagroda ZSP

WYRÓŻNIENIA:

Tercet męski z Nakła – CZSP
Izabela Urbańska – ZG ZOTP
Małgorzata Lisicka – LTK
Kwartet Żeński Malwy – CRS Samopomoc Chłopska
Kwartet Żeński Maskotki – GK ZHP
Grażyna Gadomska – ZG ZNP

WYKONAWCY KONCERTU PRZYJAŹŃ:

Krzysztof Cwynar, Anna German, Janina Kałamczuk, Marian Kawski, Dana Lerska, Bernard Ładysz, Józef Nowa, Lilianna Para, Leokadia Rymkiewicz, Maja Waliniak, Maciej Wróblewski, Janusz Zakrzeński, Irena Woźniacka, Ewa Złotowska, Błękitne Gitary, Filipinki, Kwartet Warszawski, Trubadurzy, Zespół Instrumentalny W. Wandera, oraz Orkiestra PR i TV pod dyr. Stefana Rachonia.

IMPREZY TOWARZYSZĄCE:

· Powtórzenie Koncertu Przyjaźni dla załóg lubuskich zakładów pracy w Zielonej Górze, Lubsku i Gorzowie
· Występ Zespołu Estradowego Północnej Grupy Wojsk Armii Radzieckiej w Zielonej Górze, Międzyrzeczu, Krośnie, i Głogowie
· Koncert Zespołu Estrady Ziemi Lubuskiej w sali teatru w Zielonej Górze pt. „zawsze niech będzie słońce” WYKONAWCY: Wiesława Drojecka, Marian Kawski, Jerzy Złotnicki, zespół instr. Mieczysława Urbańskiego, oraz laureaci poprzednich festiwali Janina Kałumczak, Halina Krawczyk, Zdzisław Patelka
· Koncerty w Palmiarni, WYKONAWCY: Leokadia Rymkiewicz, Bernard Ładysz, Halina Krawczyk, Maciej Wróblewski, Jerzy Michotek, zespół Trubadurzy
· Przegląd zespołów amatorskich działających pod patronatem CRZZ z Gdańska, Ośięcimia, Wojkowic, i Nowej Soli które odbywały się w parku Tysiąclecia, oraz na deptaku w Zielonej Górze
· Wystawa plastyki łotewskiej w salonie BWA
· Kiermasz radzieckich płyt i wydawnictw muzycznych w klubie MPiK oraz w Hali Ludowej
· Spotkanie z kompozytorem radzieckim J. Pticzkinem w klubie MPiK

WYDAWNICTWA FESTIWALOWE:

Informator festiwalowy, płyta EP, plakat, afisz, po reaz pierwszy „Gazeta Festiwalowa” – jednodniówka.

EP. Muza Zielona Góra 1972, Muza N0707

Strona A:
1. Raz, dwa, trzy kazoczok – Teresa Bogdziej
2. Taruram – Barbara Hnat
Strona B:
1. Romeo i Julia – Ludmiła Zamojska
2. Koronki szronu – Grażyna Gadomska

Galeria:

/Blekitne Gitary z ZSRR/

/Dziennikarze FPR/

/Gazeta Festiwalowa/

/Hotel Srodmiejski/

/Magdalenki/

/Najmlodsza uczestniczka Festiwalu/

/Teresa Bogdziel/

/Trio z Raciborza/

/Trubadurzy z Haliną Żytkowiak/

/Uczestnicy na wzgorzu kolo Palmiarni/

/Uczestnicy przed Hala Ludowa/

/Wieslawa Handtke/

/Wieslaw Miazga/

/Wystawa fotografi na deptaku/

/Radziecki Zespól Wojsk Polnocnych/

Następny Festiwalowy post: Festiwal Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze 1973 rok.

Zofia Borca Post Scriptum

2010-12-04T07:02:00.000-08:00

Z przyjemnością informuje, ze udało mi się nawiązać kontakt z piosenkarką Panią Zofia Borca. Pani Zofia gościła już na moim blogu (klik).

Poniżej prezentuje, zapis tego co przekazała mi pani Zofia w rozmowie ze mną.

Cieszę się. ze mogę powiedzieć więcej na swój temat na temat mojej kariery, pełnej pasji ,ale niekoniecznie sukcesywnej prawdopodobnie z powodu dokonanego wyboru powrotu na Wybrzeże, gdzie szansa na rozwój kariery, była nieporównywalnie mniejsza aniżeli w Warszawie.
Pasja do śpiewania, występowania na scenie towarzyszyła mi przez całe moje dzieciństwo, szkole podstawowa (gdzie okazjonalnie śpiewałam),szkole średnia, gdzie uczyłam się gry na instrumencie (akordeon), występów z zespołem muzycznym który, został przyhołubiony do tejże szkoły a prowadzony był z pasja przez jednego z pedagogów ..

Moja szansa na spełnienie marzeń o profesjonalnym śpiewaniu, zaczęła być realna od momentu, kiedy udało mi się poznać Renatę Gleinert, która na Wybrzeżu była szalenie popularna, uznana kompozytorka która stała się moim opiekunem i moim mentorem. Zaczęłam pobierać prywatne lekcje doskonalenia głosu a uczyłam się bardzo szybko. Dostałam się również do Zespołu Marynarki wojennej "Flotylla” gdzie miałam również przygotowanie teatralne.
Jednak nie zagrzałam, tam długo miejsca. Miałam propozycje wyjazdu do Rzeszowa, na które nie wyraziłam zgody( z uwagi na angaż z "Flotyllą").
Nauczona dobrych manier pojechałam na peron w Gdańsku aby dać negatywna odpowiedz, co do tego wyjazdu. Ale przebiegły muzyk, jak pociąg ruszył a drzwi były wciąż otwarte, wrzucił mnie do pociągu i tam poznałam jedna z późniejszych uczestniczek grupy "Respekt". Nazajutrz rano poinformowałam rodziców, dlaczego nie wróciłam do domu tego wieczoru.

Tak zaczęła się moja poważniejsza przygoda z piosenką, poznałam Krystynę Pronko, Antoniego Kopfa, który był kierownikiem tej grupy. To zaowocowało również współpracę z Czeslawem Niemenem dla grupy "Respekt".
Następnym moim miejscem, gdzie się zatrzymałam na chwile było Studio Piosenki Klubu ZAKAR w Warszawie na pięterku (Grand Hotel),,w kuźni Klekowa”. Tam poznałam już kompozytorów i autorów, ale tam tez nie "zagrzałam" długo miejsca. Telewizyjne Studio 13, przyniosło mi sukces z piosenką "Do złotej doliny" II nagrodę i nagrodę publiczności. Miałam również świetny okres w USA ,gdzie udałam się na występy do klubów polskich oraz na rożne okolicznościowe koncerty. Za Oceanem przebywałam od jesieni 1977 do stycznia 1979.Ludzie uwielbiali mnie ,śpiewając ze mną moje piosenki, niemalże„nosili mnie na rękach".
Jestem pasjonatka, a śpiewanie i występowanie na scenie to jedna z moich największych pasji. od 2004 roku jednak nie miałam koncertów.

Zofia Borca

Spotkanie z Urszulą Sipińską...

2010-11-28T07:50:00.000-08:00

Muzyczne spotkania z Urszulą Sipińską, zawsze skupiały ogromne grono słuchaczy. Jej osoba zawsze budziła podziw, uznanie, niesamowite emocje. Swój sukces oprała na prawdzie i szczerości wobec słuchacza, o czym najlepiej możemy się przekonać czytając jej nową książkę zatytułowaną „Gdybym była aniołem” – jej premiera przewidziana jest na 7 grudnia 2010 r.

Ten kto zapoznał się z jej pierwszą książką „Hodowcy lalek” wie, że pani Urszula w niezwykle interesujący sposób przedstawiła otaczającą jej rzeczywistość – gdy jej światem była estrada i piosenka.
Barwne historie, osobiste wątki takie zapowiedzi otaczają premierę nowej książki Urszuli Sipińskiej, zatem zapowiada się bardzo interesująco.

Tymczasem chciałem, przytoczyć artykuł prasowy, który ukazał się na łamach czasopisma „Zwierciadło” z czerwca 1991 roku, czyli niespełna dwa lata po zakończeniu kariery piosenkarki.

„Musi się udać”

- Po dwudziestu trzech latach przygody z piosenką wraca Pani do wyuczonego zawodu i zamierza zosta biznesmenką, dlatego, że…
Pani Urszula wpada mi w słowo…
Nie lubi banalnych określeń, zresztą swego śpiewania nie traktowała nigdy jako przygody. Od wczesnej młodości towarzyszyły jej dwie pasje: muzyka – ukończyła średnią szkołę muzyczną, a zainteresowanie nią odziedziczyła po matce pianistce – oraz architektura wnętrz – stud. na Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych.
Tematem jej pracy magisterskiej był projekt ośrodka twórczego plastyki współczesnej. Ze sztuką stykała się od dziecka. Ojciec inżynier budownictwa, dziadek i brat dziadka zajmowali się malarstwem. Z ich umiejętnościami wiąże się wiele rodzinnych legend, lecz to już zupełnie inna historia.

----------------------------------------------------------------------------------

Urszula Sipińska jako piosenkarka osiągnęła już wszystko, o czym marzy się stawiając pierwsze kroki na estradzie ( nagrody na liczących się festiwalach w kraju i zagranicą, wielokrotny tytuł piosenkarki roku, nagrania płytowe w wśród nich „Złota płyta”.
Teraz przyszła pora na sprawdzenie się w architekturze: sprawdzenie się jako kobieta interesu, realizując swoje pomysły, plany a nawet marzenia. Nie chce już śpiewać. Określa to zmęczeniem materiału, - zawsze była domatorką. Życie spędzała w podróżach, lecz najlepiej czuła się w domu.

Pani Urszula mimo, że była już popularna piosenkarką, wyjeżdżając „na trasy” zabierała książki, skrypty. Przygotowywała się do czekających ją egzaminów. Wyznawała zasadę: żaden włożony w cokolwiek wysiłek nie idzie na marne.
W przyszłości będzie procentować.
Pod koniec 1968 roku wybierała się na koncerty, z zespołem „Czerwone Gitary” do Związku Radzieckiego. Zaraz po powrocie należało złożyć prace seminaryjną, którą miał być projekt targowiska w mieście. Wiele godzin poświęciła samej koncepcji targowiska, funkcjonalnego, estetycznego, usytuowanego w zieleni, którego plac, po skończonym handlu, mógłby być miejscem spacerów i zabaw dla dzieci. Wpadła na pomysł, lekkich, składanych kiosków o kształcie kulistym, zamykanych na noc w jednym, większym pomieszczeniu. Zabrakło już czasu na zrobienie projektu. Postanowiła, że wykona go w chwilach pomiędzy występami. W tym celu kupiła 50 piłeczek pingpongowych ( przekrojone w poprzek, potem wzdłuż, odpowiednio sklejone wyobrażały wspomniane kioski). Zmęczona bezsennymi nocami, podróżą przyjechała na lotnisko Okęcie. Na pytanie celników – po co jej tyle piłeczek, odpowiedziała, że musi wykonać ważne zadanie. Zapewne w obawie przed „zadaniem szpiegowskim” prześwietlono kolejno wszystkie piłeczki. Trwało to długo i groziło spóźnieniem samolotu.

Pani Urszula z rozbawieniem wspomina również swoją praktykę studencką, jaką odbywała w Biurze Projektów i w Poznańskiej Fabryce Mebli. Do biura przychodziła codziennie, punktualnie czemu się dziwiono, gdyż jej poprzednicy pojawiali się rzadko lub wcale. Drzwi do pokoju niemal się nie zamykały. Ciągle ktoś wpadał po coś. Po kilku dniach koledzy wywiesili kartkę na drzwiach: Urszulę Sipińską można zwiedzać w godzinach od 13 do 14.

W 1972 roku pożegnała się z uczelnią, lecz kontaktów ze środowiskiem nie zerwała. Profesorowie, starsi koledzy mówili jej: Jeździsz po świecie, masz okazje wiele zobaczyć. Korzystaj fotografuj, zbieraj albumy, przyglądaj się i szkicuj. I korzystała. Odwiedzała nie tylko muzea, lecz także świtowe biura projektów, dzielnice mieszkaniowe zarówno ekskluzywne, dla multimilionerów, jak i zwyczajne, dla przeciętnych mieszkańców. Wystawy oglądała głównie pod kontem dekoracji, ekspozycji towarów. Przez lata gromadziła, świtową literaturę, dotyczącą wystroju wnętrz, rezygnując nieraz z innych zakupów. Znajomi niejednokrotnie zwracali się do niej z prośbą o zaprojektowanie wnętrza, ich mieszkania lub pokoju. Cieszyło ją okazane zaufanie i wiara w jej dobry smak.

W 1989 roku, gdy było już wiadomo, że w kraju otworzyły się możliwości, zakładania prywatnych firm, Pani Urszuli nie dawała spokoju myśl, że warto wrócić do architektury. Początkowo były to, zaledwie nikłe zarysy tego, co mogłaby i chciała robić. Z czasem nabrały realnych kształtów. 28 stycznia 1991 roku zarejestrowała w Poznaniu własną firmę – Studio Projektów „US Style”, z dwiema pracowniami – wnętrzarską i graficzną zajmujące się projektowaniem wnętrz biur, sklepów, mieszkań. W przyszłości przy „US Style” powstać ma mała hurtownia zaopatrująca kontrahentów, w elementy i detale wnętrzarskie.

Równolegle z pracą w studiu projektów realizowała swoją ideę – podbudowanie wzorcowej placówki – handlowo – usługowej, pod nazwą „Baby Raj”. W specjalnie zaprojektowanej „krainie” zostaną zainstalowane automaty do gier, ekran TV, podłączony do wideo z filmami rysunkowymi oraz dyskoteka dla dzieci. W „Ulu” pod fachową opieką będą mogły matki pozostawić swoje dzieci na czas zakupów w centrum handlowym.

Władze Poznania odniosły się bardzo przychylnie do tego projektu, zaoferowały pomoc. Pani Urszuli marzy się taki plac, na którym można by stworzyć wszystko od podstaw, a potem powielić te projekty w innych miastach, czyli stworzyć siec handlową.

- Nie boi się Pani ryzyka? Nie przeraża panią spłata tak wysokiego kredytu?
- Musi się udać. Kredyt wzięłam tylko na Studio Projektów. „Baby Raj” sfinansują banki i ludzie z prawdziwymi pieniędzmi. Ale wracając do pytania: W 1989 roku udzielałam wywiadu w radiu „Wolna Europa”. Zapytana o sytuacje w Polsce odpowiedziałam, że najtrudniej będzie zmienia mentalność, przestawić je na inny sposób myślenia. Mnie jest łatwiej startować, pracować na własny rachunek, dlatego, że nigdy nie była przywiązana do etatu. Zarabiałam śpiewając. Przywykłam do niepewności jutra. Nie boję się ryzyka, A jeśli się nie powiedzie? No cóż, sprzedam budowany właśnie dom. Wprowadzę się do dwupokojowego mieszkania i …zacznę od nowa.

Nie wierzę, że nie można się przekwalifikować. Przykładem jest choćby mój mąż – kompozytor, muzyk, Jerzy Konrad. Szybko nauczył się czytac rysunki techniczne. Nadzoruje budowę naszego domu. I będzie pracował ze mną w mojej firmie.

- Nie przeszkadza mu to, że pozostaje w cieniu żony?
- Nie. Ma silny charakter, wie ile jest wart. Jest znakomitym doradcą – i w przeciwieństwie do mnie – nie odczuwa potrzeby eksponowania się, bycia zauważonym.

Pani Urszula wierzy, że przed architektami wnętrz jest duża przyszłośc. Ludzie zechcą mieszkać w estetycznych mieszkaniach i w ładnym otoczeniu. Gotowa jest nawet udzielić niekiedy bezpłatnej porady. Traktując ją jako działanie społeczne po to aby zniknęły mieszkań makatki z jeleniem i odpustowe figurki, a z ogródków koszmarne krasnale i latarenki.

Roma Buharowska Post Scriptum

2010-11-24T09:27:00.000-08:00

To kolejny post na moim blogu, gdzie przybliżam sylwetkę artysty w oparciu o jego własne słowa…

Roma Buharowska to piosenkarka która gości na blogu po raz drugi, tu w wyjątkowej formie jako post scriptum czyli dokończenie opisu drogi artystycznej niebanalnej piosenkarki…

Początki Romy Buharowskiej jako piosenkarki przytaczam tutaj, natomiast poniżej zapraszam do lektury tego co w rozmowie ze mną przekazała mi Pani Roma.

Na początek małe sprostowanie dotyczące Festiwalu w Zielonej Górze - nigdy nie brałam udziału w konkursie, natomiast brałam udział w Koncercie Przyjaźni. Roku nie pamiętam.
W 1973 na festiwalu Intertalent '73 w Gottwaldovie ( dawna Czechosłowacja), otrzymałam wyróżnienie za wykonanie piosenki Marka Sewena " Ja mam, Ciebie Ty mnie".
Od roku 1974 do 1989 byłam zatrudniona w Teatrze na Targówku (obecnie Rampa).
Grałam niemal we wszystkich przedstawieniach wystawianych na deskach teatru. Od przedstawień dla dzieci, poprzez dramaty, kabaret autorstwa Krzysztofa Daukszewicza "Dziury na drodze" ,inny program kabaretowy Andrzeja Górszczyka "Karawana", programy poetyckie, wodewile aż do musicali. Muzykę do przedstawień pisali m.in. Czesław Majewski, Marek Sart, Włodzimierz Korcz, Janusz Sent, Jerzy Derfel. .
Przedstawienia dla dzieci to m.in. bajka muzyczna " Książę i żebrak" w/g. powieści M.Twain'a w reżyserii Zbigniewa Koczanowicza. W przedstawieniu grałam postać Księcia Walii, rolę żebraka grała kol. Bożena Małczyńska.
Była też rola Zosi w przedstawieniu St.Witkacego " W małym dworku".
Reżyserem był Lech Terpiłowski. Natomiast w musicalu "Obiecanki, cacanki" w reżyserii Andrzeja Żarneckiego, z muzyką Burta Bacharacha , grałam główną rolę -Fran Kubelik. Partnerował mi m.in. Artur Barciś, Wiesław Stefaniak, Jacek Kowalczuk. Premiera tego przedstawienia miała miejsce w grudniu 1981. Była też " Gołoledź " muzykał, jak określali ten gatunek Starsi Panowie - ich autorstwa . Wymieniłam tylko niektóre spektakle.
W 1980 r. miałam ogromny zaszczyt wystąpić i zaśpiewać dwie piękne piosenki w " Kabarecie jeszcze starszych panów - Niespodziewany koniec lata". Tytuły piosenek to "Skradzione imię" oraz duet z Krzysztofem Majchrzakiem oraz " Topielica i ratownik ".
Miałam również swoj epizod filmowy w Telenoweli „Plebania" (2010) oraz filmowy w kultowej komedii " Miś"- gdzie śpiewałam piosenkę m.in. o trasie Łazienkowskiej i piosenki okupacyjne wykonywane w teatrze. Piosenkę o paszportach znakomicie śpiewa Ewa Śnieżanka, ale nie ja.

Oto niektóre tytuły piosenek które nagrałam:

· Szyszki muz. Andrzej Michalski - sł. Maria Borkowska
· Kołysanka wiosenna muz.Wł.Korcz - sł.Roman Gorzelski
· Czy pojedzie pani ze mną - duet ze Stefanem Zachem słowa Maciej Szwed, nazwiska kompozytora nie pamiętam
· Ballada o ślubie muz. Wł. Korcz - sł. Andrzej Bianusz
· I nikogo kochać nie chcę muz.Czesław Majewski - sł.Andrzej Bianusz
· Spróbujmy znaleźć siebie muz.Czesław Majewki - sł.Krzysztof Logan
· Rozmawiam z Tobą muz. Jerzy Milian - sł.Jadwiga Urbanowicz. Za wykonanie tej piosenki w roku 1974 w koncercie "To śpiewa młodość" na festiwalu w Opolu, otrzymałam nagrodę za interpretację
· Za zieloną granicą lata muz. Edward Pałłasz - sł.T.Śliwiak
· Skradzione imię muz - Jerzy Wasowski - J.Przybora. Ta piosenka jest na płycie CD " Piosenki jeszcze Starszych Panów"
· Jesień muz.Janusz Oleszkowicz

Pozostałe piosenki, to te, które pochodzą z przedstawień i póki co, są głęboko w moim sercu..
Od roku 1990 nie występuję. Może wrócę? Kto wie?

Roma Buharowska

Aneta Łastik Post Scriptum

2010-11-24T09:17:00.000-08:00

Często zadaje sobie pytanie pisząc posty na temat artystów polskich co dziś robią? Czym się zajmują? Czy dalej śpiewają?

To bardzo niezwykły dla mnie moment gdy „cudem” udaje mi się do nich dotrzeć, zapytać, pozdrowić.

Aneta Łastik, piosenkarka o niezwykłej barwie głosu… szerzej na jej temat możecie przeczytac tutaj.

A to informacje od samej Pani Anety, zapraszam do lektury.

W 2003 wystąpiłam na II Międzynarodowym Festiwalu im. Bulata Okudzawy. Natomiast w 2004 odbył się mój recital w sali koncertowej Filharmonii Narodowej i musze się pochwalić ze 3 miesiące przed nie było już biletów (a reklama - jak to ze mną - prawie zerowa), jest zapis z tego koncertu ale jak do tej pory nie znalazl się wydawca który opublikowlby ten material na plycie CD.

Kilka lat temu napisałam a wydawnictwo Studio Emka wydało dwie książki : Poznaj swoj glos" i "Wewnętrzne dziecko" jest tez skrócona wersja pierwszej książki na CD – gdzie wcieliłam się w rolę lektora.
Prowadziłam, tez przez 10 lat Stowarzyszenie ARTEC, które promowało kulturę Europy Centralnej.
Udało nam się spopularyzować TRIO Andrzeja Jagodzinskiego oraz przedstawić publiczności francuskiej Gustawa Holoubka z Magda Zawadzka, Wiesława Szlachtę - pianistę i pedagoga, który odegrał ważna role w początkach Krystiana Zimermana, Giovanni Mirabassi (który tez nagrał 2 CD z TRIEM Andrzeja Jagodzinskiego), Lowro Pogorelicz, Lilia Bojadjieva.

Dzięki Stowarzyszeniu udało się zorganizować wieczory literackie min.: poświecone Danilo KIS, poetom bośniackim oraz 20lecie Zeszytów Literackich i wiele innych.
Wszystko to w pięknej sali Lauriston Polskiej Akademii Nauk, gdzie z wielkim sercem wspomagali nas i współorganizowali te wieczory : profesor Henryk Ratajczak i Stefan Nickerl. Dzięki profesorowi częstym gościem Akademii był również Jerzy Giedroyc.
Były to niepowtarzalne czasy gdzie spotkania naukowe i kulturalne nawzajem się uzupełniały. A na zewnątrz Akademii udało nam się zorganizować koncert promocyjny płyty "Metamorphozy" (francuska edycja "Chopin once more) Tria Andrzeja Jagodzinskiego i wystawę prac malarskich ARTURA MAJKI.

Ciekawostki:

W internetowym serwisie youtube.com największa popularnością cieszy się piosenka "A JA CI CALY SWIAT WYSPIEWAM", do której zaprosiłam Jurka Wieczorka, by otworzyć mu drogę do mediów, tak wiec ta piosenka Hertla, którą z Bukowskiem napisali dla mnie udało się przerobić na duet, jak widać z niegasnącym sukcesem. To bardzo miłe dla mnie.

Co do "Ballad Bulata Okudzawy" to Polskie Nagranie noszą się z zamiarem wydania ich ale czy do tego dojdzie nie wiem. Natomiast Rosjanie na stronie Internetowej
www.russiandvd.com sprzedają nagrania "Ballad" od ładnych paru lat,

Zainteresowanych moją twórczością zapraszam na moją stronę internetową www.anetalastik.com.

Aneta Łastik

VII Festiwal Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze 1971 rok

2010-11-08T09:19:00.000-08:00

I znów ta sama co w poprzednim roku orkiestra, ten sam dyrygent, ten sam przewodniczący jury, ten sam autor scenografii, lecz scenografia jakże odmienna jest od wszystkiego, co dotychczas oglądaliśmy w Hali Ludowej. Fotograficzna panorama Zielonej Góry przydaje scenie przestrzeni i głębi. W tej efektownej oprawie występuje kolejno 3 i 4 czerwca reprezentacji wszystkich województw: 31 solistów, duet i trzy kwartety, zapowiadani przez Krystynę Loskę i Wacława Przybylskiego.
Równocześnie bardzo wiele działo się w mieście i województwie.
W auli WSI występują „Trubadurzy” i grupa „No to co”, na deptaku „zielonogórskie słowiki” czyli Chór Chłopięcy Alfreda Paszaka.

W salonie BWA otwarto wystawę ukraińskiej sztuki ludowej.
Do klubu MPiK śpieszą się nie tylko melomani na kiermasze płyt, lecz również filateliści aby obejrzeć interesującą wystawę „Kultura i sztuka radziecka na znaczku pocztowym” .
W teatrze odbywa się koncert z udziałem Emila Karewicza, Dany Lerskiej, Mieczysława Święcickiego, Teresy Tutinas, Tadeusza Woźniakowskiego, Wiktora Zatwarskiego i zespołu „Ptaki”.
Ci sami wykonawcy z towarzyszeniem zespołów instrumentalnych Mieczysława Janicza, Włodzimierza Wandera i Narcyza Żołnowskiego dają w Palmiarni recitale nocne, ściągające tłumy ludzi .
Występy te ogląda następnie publiczność z Gorzowa i Nowej Soli. W Lubsku i Żaganiu koncertuje Estrada Północnej Grupy Wojsk Armii Radzieckiej pod kier. Leonida Fiedorowa. W innych miastach prezentują się laureaci z lat poprzednich z towarzyszeniem Zielonogórskiej Orkiestry Symfonicznej pod dyr. Zygmunta Hassy. Wydano festiwalowy afisz, informator oraz plakat.
Przyjeżdżają goście z Kraju Rad: kompozytor Arno Babadżanin oraz piosenkarz Muslim Magomajew. Bardzo serdeczny nastrój ma spotkanie z Babadżaninem w „empiku”. Magomajew śpiewa swoje kompozycje. W pełnym repertuarze, od piosenek ludowych po pieśni i arie operowe – pokazuje się na recitalu w Palmiarni.

W galowym koncercie na zakończenie VII Festiwalu prezentuje się trójka laureatów kolejnych nagród głównych: studentka medycyny z Wrocławia Wiesława Kubicka,

absolwent Technikum Leśnego w Rzepinie Maciej Wróblewski oraz uczenicca z Olsztyna Izabella Szuetz. Występują także laureaci 15 pozostałych województw.

W plebiscycie publiczności zwycięża przedstawiciel woj. katowickiego, taksówkarz z Czeladzi Miłosz Grabarczyk i wykonywana przez niego piosenka „Fiołki”.

Nagrodę stanowi ufundowana przez tygodnik „Kraj Rad” wycieczka do ZSRR. Dziennikarze wybierają swoją laureatkę Martę Baran z Rzeszowa. Koncert galowy reżyserowany podobnie jak obydwa koncerty kwalifikacyjne przez Janusza Rzeszewskiego, transmituje Polskie Radio, TV oraz Interwizja.

Rok 1971 przyniósł rewelacyjne odkrycie był nim Maciej Wróblewski, 20 letni absolwent Technikum Leśnego w Rzepinie. Zaśpiewał dwie piosenki całkowicie odmienne: dramatyczną „Grają organy” i drugą „Pasza Muro”z repertuaru Walentina Bagłajenki. Pierwszą piosenkę śpiewał z orkiestrą drugą z własnym akompaniamentem gitary. Widownia wprost szalała. Dla wszystkich było jasne ze I nagroda przypadnie Maciejowi Wróblewskiemu. Ale niezbadane są wyroki boskie, tak niezbadane są werdykty jurorów na festiwalach piosenki. Maciej Wróblewski, znalazł się na II miejscu. Po sukcesie festiwalowym, na FPR występowała już jako gość parokrotnie. Przez długo okres czasu związany był z programem estradowym „Bardzo dobry wieczór” – wraz z Alicją Majewska, Ewą Kuklińską.

Podczas koncertu laureatów w 1971 roku w jednym szeregu z Wróblewskim stała śliczna szesnastolatka Izabella Schuetz z Olsztyna, rzucając na wszystkie strony zalotny uśmiech, śpiewała wówczas piosenkę „Błękitny Len”. Po występie w udzielonym wywiadzie oświadczyła, że zostanie aktorką.

W tym samym roku przemknęła przez festiwal w Zielonej Górze cała w blond lokach i niebieskich falbankach – Grażyna Świtała.

Krótka recenzja z prasy:

Adolf Popławski „ Przyjaźń” 1971 rok

„Kierunek na stałe rozszerzenie i wzbogacenie imprezy jest słuszny. Ale głównym walorem tego festiwalu powinno pozostać zespolenie bezpretensjonalności , świeżości i uroku młodych amatorów z możliwie jego najlepszą przygotowaną na wysokim poziomie
profesjonalną oprawą. Festiwal Piosenki Radzieckiej powinien by artystyczną przygodą, a zarazem manifestacją przyjaźni wyrazem radości, afirmacji życia wyrazem zaangażowania w sprawy najważniejsze naszego czasu. Dlatego przy ocenie jego przebiegu, należy brać pod uwagę całkiem inne wymogi, iż przy ocenie imprez profesjonalnych…”

Zielona Góra, 3 – 5 czerwca 1971 rok

Miejsce: Hala Ludowa

Konferansjerzy: Krystyna Loska i Waclaw Przybylski

Kierownictwo artystyczne i reżyseria: Janusz Rzeszewski

Scenografia: Marian Szpakowski

Orkiestra: orkiestra PRITV pod dyrekcją Stefana Rachonia

PROGRAM:

3 czerwca – I Koncert Kwalifikacyjny
4 czerwca – II Koncert Kwalifikacyjny
5 czerwca – Koncert Laureatów

JURY:

Wojciech Maklakiewicz – przewodniczący
Arno Babadżanin – juror honorowy
Jerzy Chomicki
Tomasz Dąbrowski
Władysław Jakubowicz
Paweł Kruk
Andrzej Rokita
Czesław Szkudlarz
Andrzej Wróblewski
Barbara Mikołajczyk – sekretarz jury

PIOSENKARZE – AMATORZY

białostockie – Janusz Sobolewski, duet – Jadwiga Zawadzka, Anna Kurowska
bydgoskie – Elżbieta Kaszewska, kwartet żeński Ewa Habier, Barbara Sędzicka, Maria Suwalska, Bożena Trepanau
gdańskie – Teresa Nowicka
katowickie – Miłosz Grabarczyk, Daniela Rogoś, Grażyna Świtała
kieleckie – Marcin Kuza, Barbara Łutczyk
koszalińskie – Janusz Zbierajewski
krakowskie – Halina Sikora, Andrzej Słabiak
lubelskie – Ryszard Mileńczuk
łódzkie – Andrzej Dutkiewicz, Krystyna Karolak, Zofia Kropidłowska
olsztyńskie – Grzegorz Lewkowicz, Izabela Schuetz, Ryszard Smęda
opolskie – Danuta Kalinowska
poznańskie – Bogdan Kajak, Beata Rospenda, Janina Rydzewska, Emilia Ober
rzeszowskie – Marta Baran
szczecińskie - Janusz Bayer, Kwartet „Planetki”: Elżbieta Bukowiecka, Elżbieta Mietlewska, Teresa Zielińska, Anna Zientarska
warszawskie – Irena Lubaszewska, Krystyna Maksymowicz, Elżbieta Nowińska, Ewa Panek, Maria Styczyńska
wrocławskie – Wiesława Kubicka, Ewa Strowska, Anna Wołczyk, Kwartet żeński „Kamer"
zielonogórskie – Jerzy Rossa, Krystyna Stynik, Maciej Wróblewski

LAUREACI

NAGRODY GŁÓWNE:

I Wiesława Kubicka, nagroda Ministra Kultury i Sztuki ZSRR
II Maciej Wróblewski, nagroda Ministra Kultury i Sztuki PRL
III Izabela Schuetz, nagroda Zarządu Głównego TPPR

NAGRODY:

Ewa Strowska – CK Komsomołu
Andrzej Słabiak – CK Komsomołu
Janina Rydzewska – Centralnej Rady Związków Zawodowych
Janusz Bayer – TPRP i DKR w Warszawie
Krystyna Stynik – Przewodniczącego Prezydium WRN w Zielonej Górze
Bogdan Kajak – Zarządu Głównego ZMS
Ryszard Mileńczuk – Zarządu Głównego ZMS
Irena Lubaszewska – TPZG
Janusz Sobolewski – CZSP
Ryszard Smęda – Prezydium MRN w Zielonej Górze
Krystyna Maksymowicz – Telewizji Polskiej
Anna Wołczyk – Polskiego Radia
Grzegorz Lewkowicz – Głównego Zarządu Politycznego WP
Teresa Nowicka – CRS „Samopomoc Chłopska”
Krystyna Karolak – tygodnika „Kraj Rad”

WYRÓŻNIENIA:
Beata Rospenda, Grażyna Świtała, Kwartet Żeński z Bydgoszczy, Zespół „Planetki” Jerzy Rossa, Elżbieta Nowińska, Marcin Kuza, Daniela Rogoś.

NAGRODA SPECJALNA:
Krystyna Stynik i Maciej Wróblewski – Lubuskiego Towarzystwa Kultury

IMPREZY TOWARZYSZĄCE:

„Palmiarnia”

· Recital Muslima Magomajewa
· Występy polskich artystów: Emil Karewicz, Dana Lerska, Mieczysław Święcicki, Teresy Tutinas, Tadeusza Woźniakowskiego, Wiktora Zatwarskiego, oraz zespołu muzycznego „Ptaki”
· Występy zespołów Trubadurzy, No to co
· Koncert Życzeń w wykonaniu piosenkarzy amatorów
· Koncerty Przyjaźni w Zielonej Górze, Gorzowie, Nowej Soli, z udziałem polskich artystów estradowych
· Koncert Zespołu Estradowego Północnej Grupy Wojsk Armii Radzieckiej
· Koncert muzyki rosyjskiej i radzieckiej
· Koncert Chóru Chłopięcego na deptaku przed Ratuszem w Zielonej Górze
· Spotkanie z kompozytorem radzieckim Arno Baabadżaninem

„Wystawy w Klubie MPiK”

· Kultura i sztuka radziecka na znaczku pocztowym
· Radzieckie płyty i wydawnictwa muzyczne, wystawa kiermasz

„Salon BWA”

· Sztuka Ludowa Ukraińskiej SRR

Wydawnictwa: informator, płyta EP, plakat, afisz

/Okladka informatora/

/Program Festiwalowy/

EP. Muza N 0630 1971 rok

Strona A:
1. Szecherezada – Ryszard Mileńczuk
2. Bezkresna dal – Grzegorz Lewkowicz
Strona B:
3. Bezkresna Dal – Wiesława Kubicka
4. Niebieski len – Izabela Schutez

Galeria:

/Stefan Rachoń i Arno Babadżanin - podczas prób/

/Beata Rospenda - wyróżnienie/

/Ewa Panek/

/Gocie Radzieccy kompozytor Arno Babadżanin, piosenkarz Muslim Magomajew oraz uczestnicy FPR 1971 r./

/Halina Sikora/

/Izabela Schuetz - Izabela Trojanowska/

/Irena Lubaszewska/

/Janina Rydzewska/

/Krystyna Stynik/

/Laureaci udzielają pierwszych wywiadów/

/Marta Baran/

/Ogloszenie wyników/

/Zespól Planetki/

/Uczestnicy Festiwalu w miescie/

/Uczestnicy przy wejsciu do Hali Ludowej/

/Wieslawa Kubicka/

/Festiwalowa widownia/

Następny festiwalowy post: VIII Festiwal Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze 1972 rok.

Spotaknie z Jolantą Borusiewicz

2010-10-25T10:48:00.000-07:00

Niezwykły to będzie post, tak jak niezwykłą piosenkarką jest Pani Jolanta Borusiewicz. Dzięki niezwykłym zbiegom okoliczności oraz dzięki obecności osób w moim otoczeniu które pomagają mi tworzyć tego bloga udało mi się nawiązać kontakt z polską piosenkarką, niezapomnianą wykonawczynią piosenki „Hej, dzień się budzi” – Jolantą Borusiewicz.

Dawniej niezwykle popularna, obecna w TV prasie i radiu. Wygrywając festiwale i plebiscyty popularności – zapracowała na przepustkę do sławy i estradowego świata. Wykształcona, niezwykle wrażliwa i wszechstronna, posiadająca niezwykłe pokłady energii, dziś dalej koncertuje i tworzy dając tym samym świadectwo swojej ponadczasowości.

/Plyty CD - zapis dokonań muzycznych/

/Listy od fanów/

Jej piosenka „Dzień się budzi” na stałe wpisała się do kanonu piosenek pamiętanych i lubianych przez szeroką publiczność, a barwa jej głosu spowodowała ze nikt lepiej nie odnajdował się w tej piosence.

Obecnie na stałe mieszka w Szwecji, od czasu do czasu koncertuje w Polsce.

Zapraszam do lektury biogramu artystcznego Jolanty Borusiewicz, dodam tylko ze autorem tej czesci jest sama artystka.

Muzykowałam od bardzo wczesnego dzieciństwa. Od ósmego roku życia pobierałam prywatne lekcje fortepianu.
Miałam dużą łatwość i bardzo szybko uczyłam się zadanych wprawek, sonat itp. Ale po jakimś czasie znudziło mnie tego typu granie. Chciałam coś innego grać coś co do mnie przemawiało, rwało.

Słuchając muzyki z radia, koncertów a zwłaszcza muzyki rozrywkowej podłapałam różne melodie, które stały się przedmiotem moich szaleńczych przeróbek, improwizacji itp. To irytowało moich rodziców, którzy postawili mi ultimatum...albo nauka grania muzyki poważnej... albo pianino zostanie sprzedane. Rodzice wygrali ale sprzedaż pianina nie odebrała mi miłości do muzyki. Wręcz przeciwnie, w szkole w której było pianino dalej wygrywałam ze słuchu nauczone ukochane, zabronione rock and roll, bluesy ku radości koleżanek.

W Liceum znana byłam z tego, że grałam równocześnie śpiewając między innymi jazz. Dzięki koleżankom, które zgłosiły mnie na Konkurs Szukamy Młodych Talentów w Krakowie znalazłam się w grupie nowych adeptów sztuki śpiewania. Konkurs ten wygrałam i to przyczyniło się do mojej późniejszej kariery piosenkarskiej z zawodowymi muzykami jak; Janusz Muniak, Jazz Band Ball, którego zostałam solistką. Współpracowałam z nimi od 1966-1968. Podczas tych dwóch lat szlifowałam mój z natury pochodzący talent swingowania, improwizowania.

Z Jazz Band Ballem odbyłam pierwsze zagraniczne tourne po ZSSR i FRANCJI, brałam udział w audycjach radiowych, programach TV, koncertach.
Z nagraniem pierwszej piosenki napisanej przez krakowskiego kompozytora Andrzeja Grzybowskiego OD JUTRA BĘDĘ INNA, wygrałam Ogólnopolska Giełdę Radiową . Następną Giełdę „ „Proszę dzwonić” program L.Terpiłoskiego wygrałam piosenką „Dziura w niebie”. W 1968r. dostałam propozycje współpracy z TEATREM WAGABUNDA i wyjazd z nim na trzymiesięczne tourne po ZSSR i Francji.

Niestety w dalszym ciągu nie posiadałam własnego repertuaru, śpiewałam znane polskie stare szlagiery i kilka moich ulubionych kompozycji RAY CHARLESA. Repertuar z jakim występowałam podczas tego tourne kochała publiczność, mniej podobało się przedstawicielom władz kultury ZSSR, które wymusiły od kierownictwa zmiany amerykańskich bluesów na piosenki polskie. I w takich okolicznościach została napisana dla mnie piosenka KOMU W DROGE TEMU CZAS, z którą po powrocie do kraju wystąpiłam na Festiwalu w Opolu w konkursie DEBIUTY i otrzymałam nagrodę. W tym samym roku zostałam zauważona przez K. Gaertner z którą rozpoczęłam współpracę.
W 1969r z piosenka HEJ DZIEŃ SIĘ BUDZI wystąpiłam w Konkursie PREMIERY, za którą zostałam nagrodzona specjalną nagródę ZAKRU za interpretację.
Latem tego roku występowałam w cyklu różnych koncertów przygotowanych przez Agencję Artystyczną w Sopocie. Między innymi występowałam wspólnie z Czesławem Niemenem w jego Recitalu, na Festiwalu Sopockim itp.

W tym to roku wielokrotnie występowałam za granicą między innymi ze SKALDAMI dla Deutsche Rundfunk w Kolonii, Dusseldorffie. Programach TV w Pradze, Bratysławie, Drezdnie, Berlinie. Reprezentowałam Polskę na Festiwalach zagranicznych, Festiwal w Soczii gdzie zdobylam aż trzy nagrody, Festiwal w Lipsku, Insbrucku na Coupe Musicale d`Europe.. po którym niestety w drodze do Polski uległam wypadkowi samochodowemu. Mój długi pobyt w szpitalu, leczenie i prawie dwuletnia rekonwalescencja uniemożliwiła mi dalszą karierę jak i planowane występy. W 1971 roku zgłosil sie do mnie R.Orłow z propozycją współpracy i nagrań jego piosenek dla TV Katowice, jak i rozgłośni Radiowej w Warszawie. Aranżacje i nagrania do wykonywanych przezemnie piosenek zrobili najlepsi w tym czasie polscy jazzmeni, jak M. Urbaniak, W.Nahorny, T. Ochalski. W tym samym roku zaproponował R.Orłow udział w Festiwalu Opolskim z jego piosenką ZAPROSZENIE DO SNU. To był moj ostatni występ na Festiwalu.

/Ze Zbigniewem Wodeckim/

/Opole 1969 tu z Alibabkami/

Postanowiłam ograniczyć moje występy z uwagi na rozpoczęcie studiów na UJ, wydziale Filozoficzno Historycznym i podjęłam współpracę między innymi z Estradą krakowską, TV Kraków w cyklicznym programie TV SPOTKANIE Z BALLADA z Jerzym Stuhrem, Anną Dymną.....
Występowałam też z koncertami po Polsce południowej z grupą GRANDA BANDA, nagrałam dla TV Łódź Muzykal, własny Recital NAD JEZIOREM DZIEŃ SIĘ BUDZI oraz wiele programów telewizyjnych. W 1978 r. po skończonych studiach już jako magister pedagog, pod nazwiskiem Widegren bo wyszłam za mąż za Szweda, wyjechałam do Szwecji. Tu znostrifikowałam mój dyplom i podjęłam pracę pedagoga równocześnie nie tracąc kontaktu z muzyką.

Od 2000r. współpracuję z muzykiem Leszkiem Jarmułą, który aranżuje, nagrywa, produkuje moje własne piosenki.
Mamy w dorobku wiele dobrej muzyki - próbki naszych dokonań znajdują się na stronie mojej stronie www.jolaandles.se
Daliśmy wiele koncertów dla Polonii w Sztokholmie, Malmö, Göteborgu. Występowaliśmy w Radiu szwedzkim z koncertami oraz z Recitalem dla publiczności szwedzkiej. Latem 2010 daliśmy koncert w kraju.
Prócz pisania tekstow, muzyki, maluję akwarele, piszę poezję. Mam w dorobku ponad 200wierszy.
Oto jeden z nich za który zostałam wyróżniona na Festiwalu poezji WRZOSOWISKO XI 2010 w Piwnicznej. Jest umieszczony w antologii pt. TAM GDZIE PŁACZĄ SKAŁY.

ZAGUBIONA

Uniosłam pejzaże rodzinne
Do stron całkiem mi obcych
Szczęśliwe chwile w dolinach
Wspinaczki górskie i kopce
Znane uliczki od dziecka
Zamieniłam na autostrady
Błądziłam w obcych miastach
Rozgrywałam szarady
Na obce szczyty wchodziłam
Próbując skrzydeł IKARA
Lecz brakło wiatrów halnych
Szarotek a wiara
Ze potrafię żyć w oddali
Od tego z czego wyrosłam
Była tylko złudzeniem

Teraz sama sobie jestem obca.

GALERIA / NA SCENIE/

Ze swojej strony pragnę nadmienić, że ten post to tylko początek mojej współpracy z Panią Jolantą.

VI Festiwal Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze 1970 rok

2010-10-24T02:46:00.000-07:00

Ta sama co w poprzednim roku para konferansjerów , ta sama orkiestra, ten sam przewodniczący jury. Powraca Marian Szpakowski jako autor scenografii. Po raz pierwszy pojawia się osoba reżysera: jest nim Jerzy Hoffman, dyrektor Teatru im. Leona Kruczkowskiego w Zielonej Górze. Prasa podkreśla świeżość interpretacji młodych wykonawców: 31 solistów, trzech duetów i jednego kwartetu.
Jurorzy przydzielają 9 nagród, 7 wyróżnień i 3 nagrody specjalne / z których jedna przypada Mieczysławowi Janiczowi za najlepszą aranżację piosenki/.
Plebiscyt publiczności wygrywa bezapelacyjnie Maria Warzyńska z Grudziądza, wykonawczyni piosenki Arno Babadżaniana „Serce na śniegu”.
Tym razem dzieje się to na zasadzie idealnej zgody z jurorami, którzy pierwszą nagrodę również przyznali Marii Warzyńskiej – wespół z Urszulą Smołą z Tarnowa. Kontrkandydatkami do nagrody publiczności są piosenki „Diabelski młyn” Arno Babadżaniana oraz „Czarnooka Kozaczka” Matwieja Błatnera. Dziennikarze wybierają „dziewczynę z gitarą” Teresę Iwaniszewską z Koźla, która śpiewała ballady Okudzawy.
Laureatem trzeciej nagrody zostaje inżynier górnik Piotr Stanienda ( zobaczymy go ponownie w roku 1975 na IX Festiwalu gdzie wspólnie z Tamara Kucerą śpiewać będzie zabawna łotewską piosenkę. Duet „Tamara i Piotr” zapisze się wdziejach Festiwalu jako drugie po Ewie Gontarek i Januszu Szczepkowskim, „festiwalowe małżeństwo”).
Prasa stwierdza, że przybyło festiwalowi nowych imprez towarzyszących. Do Klubu MPiK przeniosło się dotychczas odbywane w klubie TPPR, spotkanie z radzieckim kompozytorem.
Tego roku Zielona Góra gościła Edwarda Kołomanowskiego, podczas spotkania kompozytor zasiadł do fortepianu i śpiewa swe najnowsze piosenki.

Również w klubie MPiK, a także w foyer Hali Ludowej – obok wystawy fotograficznej Andrzeja Kupidury przedstawiającej architekturę Moskwy i Leningradu – zorganizowane zostają również kiermasze radzieckich płyt.
W salonie BWA – wystawa litewskiej grafiki, a w Kinie Newa przegląd radzieckich filmów muzycznych. W Palmiarni „Ballady przy samowarze” w wykonaniu pary zielonogórskich aktorów Krystyny Horodyńskiej i Hilarego Hurpanika oraz pianisty Narcyza Żołnowskiego. Ukazał się również okolicznościowy informator, plakat festiwalowy i afisz. Koncert galowy oglądają rzesze widzów w Polsce i Związku Radzieckim.

Zielona Góra, 3 – 6 czerwca 1970 rok.

Hala Ludowa

PROGRAM:
3 czerwca – I Koncert Kwalifikacyjny
4 czerwca – II Koncert Kwalifikacyjny
5 czerwca – Koncert Płytowy ( z udziałem artystów zawodowych)
6 czerwca – Koncert Laureatów

Reżyseria: Jerzy Hoffman

Orkiestra: Orkiestra PRiTV pod dyrekcją Stefana Rachonia

Scenografia: Marian Szpakowski

Konferansjerzy: Maria Wróblewska i Janusz Budzyński

JURY:

Wojciech Maklakiewicz – przewodniczący
Edward Kołmanowski – juror honorowy
Jerzy Chomicki
Tomasz Dąbrowski
Władysław Jakubowski
Andrzej Korman
Paweł Kruk
Czesław Szkudlarz
Andrzej Rokita
Andrzej Wróblewski
Barbara Mikołajczyk – sekretarz jury

PIOSENKARZE – AMATORZY( reprezentanci 17 województw)
białostockie – Irena Aleksandrow, Kwartet „Suwalszczyzna” Irena Aleksandrow, Teresa Grygo, Alina Malinowska, Irena Wierzbicka
bydgoskie – Wiesława Bieniaszewska, Dorota Ronge, Maria Warzyńska
gdańskie – Jerzy Dąbrowski, Marek Kozak, Barbara Książkiewicz
katowickie – Danuta Sobik, Piotr Stanienda, Ewa Wach
kieleckie – Elżbieta Sycz, Grażyna Sobczyk
koszalińskie – Halina Mrugacz
krakowskie – Urszula Smoła
lubelskie – Bożena Adamek
łódzkie – Jan Czajewski, Zbigniew Gruszka, Małgorzata Maliszewska, Władysław Zgondek
olsztyńskie – Wanda Giedrojc, Ryszard Kluzewicz
opolskie – Teresa Iwaniszewska
poznańskie – Henryka Główczyńska, Irena Zielińska
rzeszowskie – Duet Maria i Barbara Gonpirowskie
szczecińskie – Elżbieta Bukowiecka, duet Iwona Szych Grażyna Wosik
warszawskie – Bożena Batyra, Andrzej Jurkiewicz
wrocławskie – Barbara Borońska, Henryk Żak, Duet Irena Kogan, Jolanta Babicka
zielonogórskie – Halina Krawczyk, Wiesława Więclewicz

LAUREACI NAGRÓD:

Dwie Nagrody I
Urszula Smoła – Nagroda Ministra Kultury i Sztuki
Maria Warzyńska – Nagroda Przewodniczącego Prezydium WRN w Zielonej Górze

Dwie Nagrody II
Irena Aleksandrow – Nagroda Centralnej Rady Związków Zawodowych
Wiesława Bieniaszewska – Nagroda Zarządu Głównego ZMS

Dwie Nagrody III

Danuta Sobik – Nagroda Zarządu Politycznego WP
Piotr Stanieda – Nagroda Przewodniczącego ZW TPPR w Zielonej Górze

Nagroda IV
Kwartet Suwalszczyzna – Nagroda Tygodnika „Kraj Rad”

Dwie Nagrody V
Halina Mrugacz – Nagroda Komitety ds. Radia i TV
Henryka Główczyńska – Nagroda CZSP

Nagroda VI
Wiesława Węclewicz – Nagroda Lubelskiego Towarzystwa Kultury

Trzy Nagrody VII
Barbara Książkiewicz – Nagroda Ministerstwa Oświaty
Małgorzata Maliszewska – Nagroda ZSP
Barbara Borońska – Nagroda ZHP

Nagroda VIII
Elżbieta Bukowiecka – Nagroda Przewodniczącego Prezydium MRN w Zielonej Górze

Nagroda IX
Halina Krawczyk – Nagroda CRS „Samopomoc Chłopska”

LAUREACI WYRÓŻNIEŃ
Dorota Ronge – Zarządu Głównego ZMW
Duet Kogan – Babicka – Zielonogórskiego Wydawnictwa Prasowego RSW „Prasa”
Jan Czajewski – CRS „Samopomoc chłopska”
Bożena Adamek – Redakcja dwutygodnika „Nadorze”
Wanda Giedrojc – Domu Kultury Radzieckiej w Warszawie
Duet Szych – Wosik - ZAiKR ZAKAR
Maria Warzyńska – Polskiej Agencji Artystycznej „Pagart”

IMPREZY TOWARZYSZĄCE:
· Spotkanie z kompozytorem radzieckim w Palmiarni
· Spektakl słowno - muzyczny „Ballady przy samowarze”
· Recital Piosenkarskie w Palmiarni
· Dni Radzieckiego Filmu Muzycznego w Kinie Newa
· Kiermasze radzieckich płyt i wydawnictw muzycznych w Klubie MPiK i Hali Ludowej
· Litewska grafika i sztuka w salonie BWA
· Architektura Moskwy i Leningradu w Hali Ludowej

EP. N – 600 MUZA 1970 r. Mknie piosenka dookoła, Zielona Góra 1970 rok

Strona A:
1. Mknie piosenka dookoła – A. Koziołek
2. Dlaczego jestem sama – J. Sokołowska
Strona B:
1. Piosenka amerykańskiego żołnierza – J. Szepf
2. Piosenka pierwszych – W. Żyła

Wydawnictwa festiwalowe: informator, plakat , afisz, płyta EP – zbiór nagrań wykonawców z lat poprzednich.

GALERIA:

/Bożena Adamek/

/Barbara Ksizkiewicz/

/Halina Krawczyk najdluzszy warkocz/

/I raz jeszcze Halina Krawczyk, tu z Wieslawa Wieclewicz/

/Irena Aleksandrow/

/Maria i Barbara Goniprowskie w "Piosence o Ulianowsku/

/Piotr Stanienda/

/Teresa Iwaniszewska - pozniej Teresa Haremza/

/Urszula Smola/

/Uczestnicy w Klubie TPPR/

/Koncert finalowy/

/Uczestniczki Festiwalu przed Hala Ludowa/

/Festiwalowe miasto/

/Ulice Zielonej Gory/

/Winne wzgorza/

Następny Festiwalowy Post: VII Festiwal Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze 1971 rok.

Elżbieta Igras

2010-10-16T07:19:00.000-07:00

W 1967 roku I miejsce w kategorii solistów i specjalną nagrodę redakcji „Popołudnia z młodością” w Ogólnopolskim Przeglądzie Zespołów organizowanym przez ZMS, zajęła studentka filologii rosyjskiej w Lublinie – tyle oficjalnego komunikatu z tego okresu. Kim jest ta osoba?

To Elżbieta Igras, która karierę piosenkarską rozpoczynała obok Maryli Rodowicz i Marka Grechuty – znajdując się w szóstce finalistów Festiwalu Piosenki i Piosenkarzy Studenckich. W rok po debiucie, tryumfowała, aż na dwóch festiwalach: jako laureatka „Brązowego Trubadura” na VII Festiwalu Studenckim w Krakowie i na II Festiwalu Muzyki Młodzieżowej – otrzymując pierwsza nagrodę za piosenkę „Rodzinne pamiątki”. Tą samą piosenkę zaprezentowała na Festiwalu Piosenki Żołnierskiej (1969 rok) na którym to otrzymała dwie nagrody Złoty Pierścień oraz nagrodę Ministra Kultury i Sztuki. Pomimo dużego sukcesu piosenki „Rodzinne pamiątki”, na tym festiwalu prezentowała również piosenkę pt. „ Pamiętajmy, jesteśmy…”
Występ w Festiwalu w Kołobrzegu zapoczątkował stała współprace z piosenką żołnierską. W 1970 roku Elżbieta Igras otrzymała nagrodę specjalną Jury Festiwalu Piosenki Żołnierskiej .

Po sukcesach festiwalowych, rozpoczęła współpracę z Orkiestra Arnolda Rezlera, później przyszedł okres współpracy najpierw z grupą Quorum, Portrety, później z grupą wokalną Alibabki – by ponownie powróci do występów solowych. Występowała w Radiu i Telewizji oraz w klubie piosenki ZAKAR w Bristolu. W 1971 roku odbyła sześciotygodniowe tournee po Związku Radzieckim z Trubadurami i Amazonkami. W tym samym roku wspólnie z Haliną Frąckowiak i Stefanem Zachem reprezentowała Polskę na festiwalu „Coupe dEurope Musicale” w Belgradzie.

W grudniu 1971 roku Elżbieta Igras brała udział w Wielkim Variete w Bukareszcie – gdzie reklamowana przez gospodarzy była jako „ Gwiazda Polskiej Piosenki”.
W połowie lata 70 – tych zaczęła współpracować z „Podwieczorkiem przy mikrofonie” oraz kabaretem Hanki Bielickiej, w tym samym nagrywała i występowała pod szyldem stołecznej estrady. Brała również udział w programie Estrady Bydgoskiej pt. „Nie odkładaj nic do jutra” oraz w imprezie typu „Światło i dźwięk” a także brała występowała w nowym wydaniu oratorium Katarzyny Gartner i Ernesta Brylla „Zagrajcie nam dziś srebrne dzwony”.

Obecnie Pani Elżbieta dalej zajmuje się piosenką, jest pomysłodawcą „Ogólnopolskiego Konkursu piosenkarzy Amatorów MUFKA” , w latach 1998 – 2002 była radną dzielnicy Ursynów w Warszawie. Prowadzi również zajęcia z młodymi wokalistami. W dalszym ciągu jest aktywna zawodowo, od kilku lat z wielkim powodzeniem na scenie prezentuje swój program artystyczny pt. „ To Ty – Marlene” w którym opowiada o życiu wielkiej gwiazdy filmu i estrady Marlene Dietrich. Ponadto śpiewa w nim również kilkanaście Jej największych przebojów.

Zofia Borca

2010-10-16T07:07:00.000-07:00

Jej najbardziej znane piosenki z lat 70 – tych to „ A ja wierzyłam Ci”, „Złote wspomnienie”, „Z miłością trzeba żyć w zgodzie”.
Występowała na estradzie głownie w dekadzie lat 70 – tych. Pełną ekspresji, wrażliwą interpretacją zapewniła sobie uznanie wśród widzów i słuchaczy Polskiego Radia.
Jej kontakty z piosenką zaczęły się w Gdańsku, gdzie uczestniczyła w zajęciach prowadzonego przez Renatę Gleinert Studia Piosenki. Współpracowała również z Gdańską Agencją Artystyczną BART, która zorganizowała recitale dla artystki w latach 70 – tych z akompaniamentem grupy wokalno – instrumentalnej Atlas.

Przed laty, w 1970 roku Zofia Borca zadebiutowała w koncercie „Premier” na festiwalu opolskim. Po nim nastąpiły występy w klubie ZAKAR w Warszawie. W latach 1971 –72 dwukrotnie występowała na dużych tournee w Związku Radzieckim, współpracowała z grupą Niemena tworząc chórek razem z Krystyną Prońko i Elżbietą Linkowską.
Do swego życiorysu artystycznego wpisała jeszcze udział w kolejnych festiwalach opolskich, wyjazdy do NRD oraz liczne nagrania radiowe i występy w TV.

Jakie są dalsze losy Pani Zofii?

V Festiwal Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze 1969 rok

2010-10-10T08:07:00.000-07:00

Rok 1969 zbiegł się z jubileuszem 5 - lecia Festiwalu Piosenki Radzieckiej z 25 - leciem PRL.
W prasie odnotowano to w sposób podniosły i patetyczny „ Świetny rozwój imprezy zielonogórskiej jest dowodem serdecznej troski i szerokiej pomocy udzielanej przez nasze Państwo Ludowe każdej szlachetnej i pożytecznej dla kraju inicjatywie społecznej” .
Jubileuszowi Festiwalu poświęcony jest koncert inauguracyjny ( 4 czerwca 1969 rok) w którym publiczności zielonogórskiej przypominają się laureaci czterech poprzednich festiwali z towarzyszeniem Zielonogórskiej Orkiestry Symfonicznej.

Koncert powtórzony zostaje w Lubsku. Dwa następne dni zajmują koncerty kwalifikacyjne z udziałem 40 solistów, kwartetu i dwóch duetów. Towarzyszy im Orkiestra Stefana Rachonia.
Autorem scenografii jest zielonogórski artysta plastyk Klemens Felchnerowski. Zapowiadają Maria Wróblewska i Janusz Budzyński. Występy amatorów ocenia jury pod przewodnictwem Wojciecha Maklakiewicza.
Honorowe miejsce w juty zajmuje radziecki kompozytor Oskar Felcman. „Dla mnie jesteś całym światem”, „Nigdy”, „ Nasze mieszkanie”, „Mknie piosenka dokoła”, „Poszłabym ja za Tobą”, „Wierzę w życie”, „Miłość jak pieśń”, „Nie powracaj”, „ Ballada o barwach”, „ Powrót romansu” – to tylko niektóre piosenki Felcmana które przewinęły się w kolejnych konkursach i festiwalach piosenki radzieckiej.

Podczas spotkania w Klubie TPPR uczestnicy Festiwalu dowiedzieli się o okolicznościach powstania piosenki „14 minut do startu” która śpiewana była na żywo w kosmosie na cześć Jurija Gagarina – którą nucili kosmonauci Nikołajew i Popow – tak mówi legenda…
W dniu 7 czerwca przed południem w Palmiarni odbywała się uroczystość ogłoszenia wyników V Festiwalu oraz wręczenie 18 nagród, 7 wyróżnień oraz 4 nagród specjalnych, w tym nagrody publiczności, która w drodze plebiscytu zdobyła Elżbieta Zielińska z Lublina ( i piosenka Pożłakowa „Gusi, Gusi”). Dziennikarze swoja nagrodę przydzielają Magdalenie Słaninie z Katowic. Przyznawaną po raz pierwszy nagrodę za najlepsze opracowanie muzyczne otrzymuje Bronisław Oborski za piosenkę Katajewa „Łuna nad Paryżem”.
V Festiwal miał plakat wybrany z pośród 76 prac nadesłanych przed rozpoczęciem Festiwalu. Projekty plakatów szeroka publiczność mogła zobaczyć w salonie BWA, obok wystawy plakatu można było zobaczyć ekspozycje fotograficzną radzieckiego artysty fotografa Władimira Jakowlewa. W mieście poza plakatem i afiszem liczne akcenty festiwalowe. Wydany zostaje również informator.

Podczas galowego koncertu laureatów w głosie Marii Wróblewskiej brzmiało wyraźne wzruszenie, kiedy po przywitaniu publiczności, zielonogórskiej zwracała się do telewidzów w Polsce i w Związku Radzieckim. Za pośrednictwem Telewizji Polskiej i Interwizji koncert oglądali widzowie za granicą.

Zielona Góra, 4 – 7 czerwca 1969 rok

Hala Ludowa

V Festiwal Piosenki Radzieckiej – Jubileusz 5 – lecia

PROGRAM:

4 czerwca – Koncert Inauguracyjny (w wykonaniu laureatów z lat ubiegłych)
5 czerwca – I Koncert kwalifikacyjny
6 czerwca – II Koncert kwalifikacyjny
7 czerwca – Koncert Laureatów

Orkiestra: Orkiestra PRiTV w Warszawie pod dyrekcją Stefana Rachonia

Scenografia: Klemens Felchnerowski

Konferansjerzy: Maria Wróblewska i Janusz Budzyński

JURY:

Wojciech Maklakiewicz – przewodniczący
Oskar Felcman – juror honorowy
Tomasz Dąbrowski
Edward Fiszer
płk Kazimierz Kardynał
Jerzy Kleyny
Andrzej Wróblewski
Czesław Szkudlarz
Irena Ramusiewicz – sekretarz jury

PIOSENKARZE – AMATORZY – reprezentacji 17 województw

białostockie – Jerzy Fiedziukiewicz, Jadwiga Zawadzka
bydgoskie – Jolanta Dolecka, Andrzej Sosnowski, oraz duet Jadwiga i Dorota Wojciechowskie
gdańskie – Janina Potudin, Zbigniew Rogowski
katowickie – Teresa Janikowska, Magdalena Słanina, duet Zofia i Czesława Rajfer
kieleckie – Elżbieta Błach, Arkadiusz Szostak, Halina Zielińska
koszalińskie – Stanisław Kędziora, Witold Mączyński
krakowskie – Witold Bednarczyk, Ryszard Spyt
lubelskie – Zdzisław Nurski, Elżbieta Zielińska
łódzkie – Zbigniew Jakubowski, Zbigniew Sawicki
olsztyńskie – Andrzej Faliszewski, Anna Galiczenko
opolskie – Franciszek Kauca, Sigrid Lakwa, Tercet żeński Małgorzata Kozyra, Stefania Niewrzód, Jolanta Pękała
poznańskie – Longin Skalec, Marzena Skrzypczak
rzeszowskie – Mariola Gajerska, Krystyna Jurek
szczecińskie – Elżbieta Mendrys, Maria Szeliga, Kwartet żeński „Muszelki”
warszawskie – Krystyna Halaba, Teresa Kedzierska, Antoni Kłopocki, Ewa Komndorek, Barbara Ornoch
wrocławskie – Aleksandra Dudzińska, Daniel Kustosik, Danuta Rej
zielogórskie – Krystyna Górniak, Krystyna Hojowska, Ignacy Załucki

łącznie – 51 osób

LAUREACI NAGRÓD:

I Zbigniew Rogowski – nagroda Ministra Kultury i Sztuki
II Elżbieta Zielińska – nagroda Przewodniczącego Prezydium WRN w Zielonej Górze
III Maria Szeliga – nagroda Centralnej Rady Związków Zawodowych
IV Magdalena Słanina – nagroda Zarządu Głównego ZMS
V Teresa Janikowska – nagroda Przewodniczącego Zarządu Głównego ZMW
VI Duet sióstr Rafjer – nagroda Głównej Kwatery ZHP
VII Ewa Komandorek – nagroda Prezesa Komitetu ds. Radia i Telewizji
VIII Barbara Ornoch – nagroda Rady Naczelnej Zrzeszenia Studentów Polskich
IX Ignacy Załucki – nagroda CRS „Samopomoc Chłopska”
X Krystyna Hojowska – nagroda Lubuskiego Towarzystwa Kultury
XI Jadwiga Zawadzka – nagroda Głównego Zarządu Politycznego WP
XII Marzena Skrzypczak – nagroda Centralnego Związku Spółdzielczości Pracy
XIII Danuta Rej nagroda – Ministra Kultury
XIV Daniel Kustosik nagroda – Przewodniczącego Prezydium MRN w Zielonej Górze
XV Henryk Bednarczyk nagroda – ZG Związku Ochotniczych Straży Pożarnych
XVI Stanisław Kędziora nagroda – Radia i Telewizji Moskwa
XVII Ryszard Spyt nagroda – Przewodniczącego Komitetu Organizacyjnego Festiwalu Piosenki Radzieckiej

LAUREACI WYRÓZNIEŃ:

Elżbieta Bałach, Elżbieta Zielińska, Witold Mączyński

Wyróżnienia Kwatery ZHP:

Elżbieta Mendrys, Kwartet Muszelki, Tercet Żeński z Opola, oraz duet sióstr Wojciechowskich

Nagrody Specjalne:
Ignacy Załucki nagroda – ZW TRZZ dla laureata pochodzącego z Ziemi Lubuskiej

WYKONAWCY KONCERTU INAUGURACYJNEGO:

Orkiestra: Zielonogórska Orkiestra Symfoniczna pod dyr. Zbigniewa Hassy

Jarosław Jakubowski, Erwin Jarzębski, Irena Jureczka, Halina Kuczborska, Zdzisław Patelka, Janusz Szczepowski, Andrzej Bors, Adam Koziołek, Grażyna Kulpa, Edmund Piotrowski, Janina Gałat, Janina Kałamczuk, Jadwiga Sokołowska.

IMPREZY TOWARZYSZĄCE:

· Wystawa prac radzieckiego fotografika W.Jakowlewa w salonie BWA
· Pokonkursowa wystawa projektów na plakat jubileuszowego V Festiwalu Piosenki Radzieckiej w salonie BWA
· Powtórzenie Koncertu Inauguracyjnego w wykonaniu laureatów w Domu Kultury w Lubsku.

Wydawnictwa: Folder na 5 – lecie festiwalu, plakat oraz afisz.

Galeria:

/Jadwiga Zawadzka/

/Magdalena Slanina/

/Zofia i Czeslawa Rajfer z Katowic/

/Orkiestra Symfoniczna Z.Hassy/

/Oskar Felcman z uczestnikami V Festiwalu/

/Reprezentanci z Zielonej Góry/

/Wystawa plakatu w BWA/

/Informator festiwalowy/

Następny festiwalowy post: VI Festiwal Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze 1970 rok.

Roma Buharowska

2010-10-03T08:08:00.000-07:00

1975 rok

Roma Buharowska zdołała zgromadzić na swym artystycznym koncie sporo sukcesów. Pierwszym, którym zdecydował o jej dalszym życiu, była nagroda na Festiwalu Piosenkarzy i Piosenki Studenckiej w Krakowie 1972 roku. Reprezentowała wówczas kabaret studencki „Wcześniak”, istniejący przy bydgoskiej WSI. Nagrodzoną w Krakowie piosenką była kompozycja Andrzeja Michalskiego z tekstem Marii Borkowskiej „Szyszki”.

Krakowski sukces spowodował propozycję współpracy z warszawskim klubem piosenki ZAKAR, gdzie Buharowska śpiewała przez jeden sezon.
Wcześniej, gdy była jeszcze uczennicą klasy maturalnej w IV Liceum Ogólnokształcącym w Bydgoszczy brała udział w kabarecie „Uda się czy się nie uda”. W 1970 roku zdobyła wyróżnienie w konkursie piosenki radzieckiej w Zielonej Górze – gdzie śpiewała „Nie wierzcie piechocie” B.Okudzawy i piosenkę „Serce na śniegu”. Później brała udział w Telewizyjnym Ekranie Młodych. W dalszym okresie jej działalności estradowej przyszła współpraca z warszawskim Teatrem na Targówku.

-Jak doszło do Pani współpracy z Teatrem na Targówku?

W 1973 roku, ograniczyłam do minimum śpiewanie i wyjechałam do rodzinnej Bydgoszczy. Trwający prawie rok wypoczynek przerwał telegram od Pana Jonkajtysa, w którym proponował mi występy na Targówku. W ten sposób w marcu 1974 roku znalazłam się w Teatrze i jestem tam do dziś.

-Współpracowała Pani – jak wspominałem z Klubem Piosenki ZAKAR, który skupiła młodych wykonawców, zdolnych, ale potrzebujących opieki. Trochę analogicznie sytuacja jest także w Teatrze na Targówku, też w większości pracują w nim młodzi wokaliści, często nieznani szerzej publiczności. A więc automatycznie obie te placówki muszą prócz „ eksploatacji” myśleć także i o kształceniu. Czy można w wypadku tych dwóch placówek mówić o swego rodzaju szkółce piosenkarskiej, w której wokalista nabyte podczas prób i różnego rodzaju zajęć dokształcających umiejętności natychmiast „sprawdza” na prawdziwej estradzie?

W pewnym sensie tak. Ale o ile w ZAKARze raczej byliśmy skazani tylko na siebie ( śpiewało się tak, jak nam się wydawało, że jest najlepiej) słowem – było to samokształcenie, o tyle w Teatrze na Targówku pracujemy pod okiem fachowców.
Mamy własnego choreografa, reżysera: prowadzone są też tzw. zajęcia aktorskie, pracuje się nad emisją głosu, ciągle jest też „pod ręką” big band Czesława Majewskiego, a kierownictwem Włodzimierza Korcza.
Braki w wykształceniu fachowym, tak aktorskim i wokalnym, uzupełnia się podczas pracy w teatrze. Na Targówku zerwano np. z tradycją odśpiewywania przy mikrofonie, zresztą trudno byłoby w teatrze, który sam nieśmiało określa się jako rewiowy, w jakiś statyczny, tradycyjny i dość rozpowszechniony sposób interpretować piosenki.

-To o czym mówiliśmy do tej pory można by określić jako korzyści płynące z etatowej pracy w Teatrze. Ale jak to zwykle w życiu bywa – nie ma róży bez kolców…

Jedynym i to chyba nie tak bardzo w końcu dużym minusem jest brak czasu. Często np. zdarzają się atrakcyjne propozycje występów w telewizji bądź na koncercie, albo nawet ciekawy wyjazd za granicę. Jeżeli dzień takiego koncertu wypada akurat wtedy, kiedy gramy w Teatrze – niestety trzeba zwykle zrezygnować. Czasami jednak udaje się wyrwa na parę dni. Np. ostatnio byłam w Rostoku na nagraniach telewizyjnych.

-Większość słuchaczy zna Panią jako interpretatorkę poezji śpiewanej. Jednak ostatnio coraz włącza Pani do swojego repertuaru piosenki zupełnie inne – nawet o charakterze przebojowym np. „Nikogo kochać nie chcę” Cz. Majewskiego i A.Bianusza, który to utwór wykonywała Pani podczas koncertu „Premiery Opola 75”. Czy oznacza to zmianę w upodobaniach muzycznych?

Wbrew pozorom najbardziej pociąga mnie piosenka poetycka. Jednak od czasu do czasu próbuje sił w innego rodzaju utworach. Duży wpływ na dobór mojego repertuaru ma Teatr na Targówku, który umożliwia piosenkarzom dość wszechstronny rozwój.

W internacie krąży informacja jakoby Pani Roma była wykonawczynią piosenki o wyrwanych kartkach z paszportu w filmie Stanisława Bareii „Miś” – dementuje ją, to nie Pani Roma śpiewała tą piosenkę, lecz ktoś inny. Kto? Pozostaje zagadką.

Jakie są dalsze losy Pani Romy? Ktoś wie? Zapraszam do komentowania.

IV Festiwal Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze 1968 rok

2010-09-25T07:46:00.000-07:00

W dniu 6 czerwca 1968 roku w słoneczny, lecz trochę chłodny dzień ( lecz na widowni Hali Ludowej gorąca atmosfera – wszystkie miejsca zajęte nawet stojące) rozpoczynał się IV Festiwal Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze.

/Stefań Rachoń dyrektor Orkiestry PRiTV/

Festiwal został poprzedzony eliminacjami w Inowrocławiu. Należy w tym miejscu wymienić nazwiska znane już z Festiwalu ubiegłorocznego:
Scenograf Marian Szpakowski, dyrygent Stefan Rachoń, konferansjerzy Edyta Wojtczak i Kazimierz Adamowski. Przewodniczącym jury został Wojciech Maklakiewicz – obok niego zasiada gość z ZSRR kompozytor Karen Chaczaturian ( bratanek słynnego twórcy baletu „Gajane” Arma Chaczaturnina).

Dwa duety, kwartet i 34 solistów śpiewają na 2 koncertach kwalifikacyjnych łącznie 74 piosenki, z których najbardziej podoba się publiczności „Piosenka o sąsiedzie” Borysa Potiomkina w wykonaniu zielonogórzanki Nadii Skowrońskiej, co w efekcie przynosi wykonawczyni zwycięstwo w plebiscycie.
Dziennikarze wybierają swą laureatkę Janine Potocką z Otwocka. Natomiast werdykt jurorów zawiera 18 równorzędnych nagród dla 16 solistów i dwóch zespołów.
Niektórych spośród tego grona spotykamy po latach na zawodowej scenie min. Renatę Lewandowską, Lilianę Parę, Ewę Gontarek – Szczepkowską, Jagę Paduch. Koncert laureatów dzięki bezpośredniej transmisji dociera do telewidzów i radiosłuchaczy.

„Była to impreza o bardzo istotnym znaczeniu dla dalszego awansu zielonogórskich spotkań z radziecką piosenką” – pisała prasa o galowym koncercie. Dobra ocenę uzyskały również imprezy towarzyszące.
Mieszkańcy Zielonej Góry a także przybyli goście na IV Festiwal mieli okazje zapoznać się z radziecką architekturą wnętrz ( wystawa w salonie BWA), z twórczością moskiewskich malarzy i grafików, oraz obejrzeć występy Zespołu Pieśni i Tańca Północnej Grupy Wojsk Armii Radzieckiej.
Przed publicznością Krosna, Żagania, i innych miast wystąpiła Zielonogórska Orkiestra Symfoniczna z laureatami poprzednich Festiwali oraz Kabaret Studencki „ Sowizdrzał” z Karkowa.

Zielona Góra, 6 – 8 czerwca 1968 rok

Miejsce: Hala Ludowa

PROGRAM:

8 czerwca – I Koncert kwalifikacyjny
7 czerwca – II Koncert kwalifikacyjny
9 czerwca – Koncert Laureatów

Orkiestra: Orkiestra PRiTV w Warszawie pod dyrekcją Stefana Rachonia oraz zespół instrumentalny Mieczysława Janicza.

Scenografia: Marian Szpakowski

Konferansjerzy: Edyta Wojtczak i Kazimierz Adamowski

JURY:

- Wojciech Maklakiewicz, przewodniczący
- Karen Chaczaturian, juror chonorowy
- Tomasz Dąbrowski
- Edmund Fiszer
- Janusz Mencel
- Czesław Szkudlarz
- Tadeusz Wysocki
- Salomea Milanowska, sekretarz jury

PIOSENKARZE – AMATORZY
( uczestnicy IV Festiwalu, reprezentanci 16 województw)

białostockie – Anna Kurowska, Henryk Włodarczyk
bydgoskie – Irmina Krauze, Waldemar Tomaszewski, Kwartet męski „ Bezlaki”
gdańskie – Janina Gałat, Jan Łukaszewicz
katowickie – Jan Chmaj
kieleckie – Lilianna Para, Elżbieta Wiśniewska, Duet Barbara i Elżbieta Łutczyk
koszalińskie – Elżbieta Łangowska
lubelskie – Regina Porębska, Maria Waliniak
łódzkie – Grażyna Kałuża, Janusz Mackowiak, duet Grażyna i Ryszard Kulińscy
olsztyńskie – Halina Pisarczyk, Jerzy Szepf, oraz Wojskowy Kwartet Wokalny
opolskie – Danuta Dudek, Marianna Stachowicz, Danuta Wiśniewska
poznańskie – Henryk Rykert
rzeszowskie – Piotr Marszałek
szczecińskie – Jan Iwaszczyszyn
warszawskie – Ewa Gontarek, Barbara Karolak, Renata Lewandowska, Janina Patocka
wrocławskie – Krystyna Kulig, Mieczysław Mik, Jadwiga Paduch
zielonogórskie – Janina Kałamczuk, Jadwiga Sokołowska, Nadia Skowrońska,

LAUREACI NAGRÓD – SOLISCI

I Jerzy Snepf
II Janina patocka
III Jadwiga Sokołowska
IV Halina Pisarczyk
V Nadia Skowrońska
VI Mieczysław Mik
VII Renata Lewandowska
VIII Janina Gałat
IX Lilianna Para
X Jan Iwaszczyszyn
XI Ewa Gontarek
XII Jan Łukaszewicz
XIII Irmina Krauze
XIV Janina Kałamczuk
XV Marianna Stachowicz
XVI Anna Kurowska
XVII Elżbieta Wiśniewska

NAGRODY DLA ZESPOŁÓW:

I Wojskowy kwartet z Olsztyna
II Duet sióstr Łutczyk
III Duet rodzeństwa Kulińskich
IV Kwartet „Bezalki”

IMPREZY TOWARSZYSZĄCE:

· Wystawa prac moskiewskich malarzy w Muzeum Okręgowe w Zielonej Górze
· Radziecka architektura wnętrz w salonie BWA
· Występy Kabaretu Studenckiego „Sowizdrzał” z Krakowa w Zielonej Górze i innych miastach województwa
· Występy amatorów – uczestników tegorocznego festiwalu z towarzyszeniem Zielonogórskiej Orkiestry Symfonicznej pod dyr. Zbigniewa Hassy w Krośnie i Żaganiu.
· Koncert Zespołu Pieśni i Tańca Północnej Grupy Wojsk Armii Radzieckiej w Zielonej Górze.

Okładka Programu Festiwalowego:

Galeria:

/Jerzy Szepf laureat I nagrody/

/Jadwiga Sokolowska laureatka III nagrody/

/Janina Galat/

/Ewa Gontarek/

/Jan Iwaszczyszyn/

/Męski Kwartet wojskowy/

/Renata Lawendowska/

/Janina Patocka/

/Koncert laureatów/

/FPR od kulis/

/Spotkanie w Palmiarni/

/Festiwalowa Publicznosc/

/Inowroclaw/

Następny festiwalowy post V Festiwal Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze 1969 rok.

Spotkanie z Bożysławą Kapica…

2010-09-23T09:51:00.000-07:00

Nagrodzona za najlepszy debiut na Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu w 1971 roku. Śpiewać zaczęła w 1963 roku w zespole przy PDK w Garwolinie. W organizowanym przez ZMS konkursie „Uśmiech i piosenka” zajęła w eliminacjach I miejsce, a w finale ogólnopolskim – IV.

W 1964 roku współpracowała z zespołem „Nastolatki”, w tym samym roku śpiewała również przez pewien czas w Klubie Studenckim „Stodoła” w Warszawie. Następne lata wypełniła nauka, najpierw w Państwowej Szkole Architektury ( którą ukończyła w 1967 roku), a następnie na Wydziale Wokalnym ( pod kierownictwem prof. Zofii Bregy) Państwowej Szkoły Muzycznej w Warszawie.

W 1969 wystąpiła na Kiermaszu Piosenki Studenckiej w Warszawie zajmując III miejsce. W 1970 roku na Festiwalu Artystycznym Młodzieży Akademickiej (FAMA) uzyskała II miejsce. Od maja 1970 występowała w Klubie Piosenki ZAKAR w Warszawie.
Jaki był dalszy los piosenkarki? W 1978 roku jej głos można było usłyszeć na kultowej płycie „Lato muminków” w piosence „Niestety, w teatrze”.

Poniżej wywiad z artystką z początku lat 70 – tych, gdzie piosenkarka odpowiada na pytanie zadane przez czytelników „Muzykoramy” czasopisma „Na przełaj”.

1. Jaki jest Pani ulubiony poeta?
- jest ich bardzo wielu. Oprócz klasyków lubię współczesne poetki min. Poświatowska. Z klasyków najbardziej cenię Norwida. Lubię wszystkich poetów, w których wierszach słychać także muzykę.
2. Jakie przezwisko miała Pani w szkole?
- Bola
3. Którą piosenkę ze swojego repertuaru lubi Pani najbardziej?
- W tej chwili lubię swoją pierwszą piosenkę „Tak miało być, nie było”, ze słowami Marka Gadnana muzyką Andrzeja Sobieskiego.
4. O czym Pani marzy?
- To jest zbyt wścibskie pytanie. Mam tak dużo marzeń, pragnień. W ogóle z natury jestem marzycielką.
5. Jakie przedmioty w szkole sprawiały Pani najwięcej kłopotów?
- Nie pamiętam, że żaden, a może wszystkie przedmioty? Ale w szkole była pracowitą uczennicą i w wyniku tego dobrą. Wiem, że nie powinnam się chwalić, ale tak było naprawdę. Najwięcej trudności sprawiła mi jednak matematyka.
6. Gdy była Pani w wieku czytelników „Na przełaj” jakiego piosenkarza lubiła Pani najbardziej?
- Charles Aznavour.
7. Jak często chodzi Pani do kina i jakie filmy podobały się Pani ostatnio?
- Chodzę do kina bardzo rzadko, mam bowiem mało czasu. Staram się jednak „zaliczyć” wszystkie polskie filmy. Ostatnio podobał mi się film K.Kutza „Perła w koronie”.
8. Czy ma Pani tremę przed występami na scenie?
- Szaloną. Walczę z nią, ale to trudna sprawa. Trema ciągle objawia się czymś innym, daje znać o sobie w najmniej spodziewanych momentach. Podczas występu na Festiwalu w Opolu przez cały czas gdy śpiewałam, drżały mi usta. Nie mogłam tego opanować.
9. Czy jest Pani przesądną? Czy wierzy pani w sny?
- Sny mnie intrygują, miewam je bardzo często nawet kolorowe, ale nie uważam się za przesądną.
10. Co uważa Pani za największy sukces w swojej karierze piosenkarskiej?
- Fakt, że zostałam zauważona podczas Festiwalu Piosenki polskiej w Opolu.
11. Jaki jest Pani ulubiony kolor?
- Brązowy.
12. Czy ma pani dużo przyjaciół wśród piosenkarzy?
- Wmawiam sobie, że mam. To pomaga. Tak samo staram się nie dostrzegać nieprzyjaciół.
13. Co o pani zainteresowaniach muzyczno – piosenkarskich sądzi pani rodzina?
- Teraz już nie ma na nie wpływu, nie stara się moich zainteresowań zmieniać i ciszy się z moich sukcesów.
14. W jakim rejonie Polski najczęściej Pani odpoczywa?
- Nad morzem , czyli Pomorze.
15. Czy planuje pani teraz jakiś ważny koncert recital?
- Oczywiście, że planuję, ale nie znam jeszcze miejsca i czasu takiego koncertu, ponieważ zdaję sobie sprawę., że to daleka przyszłość. Mam już natomiast tremę gdy myślę o tym, ponieważ chciałam bardzo, by ten koncert odbył się w moim rodzinnym i kochanym Garwolinie. Naturalnie chciałabym wystąpić w swoim własnym programie.

Jakie są dalsze koleje losu Pani Bożysławy Kapica? Ktoś wie? Zapraszam do komentowania.

III Festiwal Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze 1967 rok

2010-09-18T07:47:00.000-07:00

W salonie BWA wystawa grafiki radzieckich republik nadbałtyckich, w foyer Hali Ludowej ekspozycja fotograficzna Bronisława Bugla obrazująca ubiegłoroczny Festiwal, w klubach i świetlicach występy aktora Bogumiła Kłodkowskiego.

We wszystkich większych miastach województwa – koncerty Zielonogórskiej Orkiestry Symfonicznej z udziałem laureatów z lat poprzednich oraz występy Klubu Piosenki Radzieckiej z Poznania. Tak po krótce prezentował się III Festiwal Piosenki Radzieckiej w 1967 roku.
Mark Bernes radziecki aktor i piosenkarz był jednym z trzech gości przybyłych z ZSRR, obok kompozytorów Marka Fradkina i Dymitra Pokrasa. Marka Bernesa można zobaczyć na ekranie kinowym w filmie „Człowiek z karabinem” a jego głos można usłyszeć na wielu płytach radzieckiej melodi. Do najbardziej znanych melodii w jego wykonaniu należą piosenki pt. „Tiomnaja nocz”, „ Ja lublu żyzń”, „ Pani Warszawa”.
Z piosenek Fradkina znana była przede wszystkim „ Pieśń o Dnieprze”, zaś z piosenek Pokrasa najbardziej znana stała się „Jeśli jutro na bój”.

Scena Hali Ludowej otrzymuje scenografię, pod którą jako autor podpisuje się artysta – plastyk Marian Szpakowski.

Zapowiadani przez Edytę Wojtczak i Kazimierza Adamkowskiego prezentowali się kolejno amatorzy III FPR: 31 solistów, 2 duety i 2 tercety. Po wysłuchaniu dwóch koncertów kwalifikacyjnych 10 i 11 czerwca 1967 jury pod przewodnictwem Władysława Szpilmana przyznaje 18 nagród.

W plebiscycie widowni zwycięża Adam Koziołek z Sulechowa i utwór Oskara Felcmana „Mknie piosenka dokoła”. Nagrodę dziennikarzy otrzymuje Andrzej Bors z Kielc.
Koncert laureatów był wielkim triumfem zarówno młodych amatorów jak tez Stefana Rachonia i jego orkiestry.
Prasa pisała, że impreza „ wzięła szeroki oddech” i wyszła daleko poza bramy Zielonej Góry. Echa III Festiwalu rozbrzmiewają w całym województwie, jak również na antenie lokalnej i ogólnopolskiej PR oraz w TV.

Zielona Góra, 10 – 12 czerwca 1967 roku

Miejsce: Hala Ludowa

PROGRAM:

10 czerwca – I Koncert Kwalifikacyjny
11 czerwca – II Koncert Kwalifikacyjny
12 czerwca – III Koncert Laureatów

( warto tu nadmienić, iż program festiwalowy – broszura, informuje, że festiwal odbywał się w dniach 8 – 10 czerwca 1967 r.)

Orkiestra: Orkiestra PRiTV w Warszawie pod dyrekcją Stefana Rachonia

Scenografia: Marian Szpakowski

Konferansjerzy: Edyta Wojtczak i Kazimierz Adamowski

JURY:

Władysław Szpilman – przewodniczący
Mark Fradkin i Dymitr Pokras – jurorzy honorowi, przedst. Związku kompozytorów ZSRR
Mark Bernes – artysta ZSRR
Tomasz Dąbrowski
Edward Fiszer
Wojciech Maklakiewicz
Janusz Mencel
Czesław Szkudlarz
Andrzej Wróblewski
Salomea Milanowska – sekretarz jury

PIOSENKAERZE – AMATORZY

Uczestnicy III Festiwalu reprezentanci 17 województw:

białostockie – Mikołaj Mikołajczuk, oraz duet Grażyna Szymkiewicz i Ryszard Kuczyński
bydgoskie – Magdalena Trzoska, Helena Weiss, oraz tercet Barbara Kadlec, Anna Pietrzak, Danuta Wachowska
gdańskie – Maria Kreft
katowickie – Maria Wieczorek
kieleckiej – Andrzej Bors, Marta Gorgoń
koszalińskie – Wiesława Harasymowicz
krakowskie – Marek Litewka, Wacław Szczepanik
lubelskie – Zofia Wronko
łódzkie – Bogumiła Bińkowska, Jerzy Okoń, Krystyna Rorbach
olsztyńskie – Wanda Gregulak, Janusz Piotrowski
opolskie – Barbara Bronowicka, Zofia Pfeiefer
poznańskie – Ewa Góra, Eugeniusz Zoricic, Duet: Julia i Małgorzata Sękiewicz, Tercet: Zdzisław Grzelak, Tadeusz Nagiel, Aleksander Urbaniak
rzeszowskie – Ewa Gogolewska, Grażyna Kulpa, Jadwiga Marzec, Anna Żebrowska
szczecińskie – Edmund Piotrowski
warszawskie – Jerzy Krawczyk
wrocławskie – Maria Mikołajewicz, Piotr Szuścik
zielonogórskie Adam Koziołek, Ewa Pilecka

LAUREACI NAGRÓD GŁOWNYCH:

I Maria Mikołajewicz – nagroda: Przewodniczącego Prezydium WRN w Zielonej Górze

II Ewa Pilecka – nagroda: Przewodniczącego CRZZ oraz nagroda Lubelskiego Towarzystwa Kultury

III Ewa Góra – nagroda: CZSP

IV Andrzej Bors – nagroda: Ministra Kultury i Sztuki PRL

V Marta Gorgoń – nagroda: Zrzeszenia Studentów Polskich

NAGRODY:

Zofia Pfeifer – nagroda: tygodnika „Kraju Rad”
Grażyna Kulpa – nagroda: tygodnika „Kraju Rad”

Adam Koziołek – nagroda: Zarządu Wojewódzkiego TPPR w Zielonej Górze
Piotr Szuścik – nagroda: Głównego Zarządu Politycznego WP
Edmund Piotrowski – nagroda: Ministra Oświaty
Maria Wieczorek – nagroda: CRS „Samopomoc Chłopska”

Duet sióstr Sękiewicz - nagroda: Komitetu ds. Radia i Telewizji
Duet Szymkiewicz – Kuczyński – nagroda: Komendy Głównej Straży Pożarnej

Magdalena Trzoska – nagroda: Zarządu Głównego ZMS

Bogumiła Bińkowska – nagroda: Zarządy Głównego ZMW
Krystyna Rorbach – nagroda: Domu Kultury Radzieckiej w Warszawie
Mikołaj Mikołajuk – nagroda: Głównego Zarządu Politycznego WP
Helena Weiss – nagroda: Głównej Kwatery ZHP

IMPREZY TOWARZYSZĄCE:

· Występy Klubu Piosenki Radzieckiej z Poznania w Zielonej Górze i Krośnie
· Koncerty Zielonogórskiej Orkiestry Symfonicznej pod dyr. Zygmunta Hassy z udziałem laureatów III FPR w Lubsku, Klenicy i Babimoście
· Spotkanie uczestników III FPR z gośćmi radzieckimi w Klubie TPR
· Występy aktora Bogumiła Kłodkowskiego – jako Edka Jabłońskiego z radiowej powieści „W Jezioranach”
· Grafika radzieckich republik nadbałtyckich – wystawa w salonie BWA
· II Festiwal Piosenki Radzieckiej w obiektywie Bronisława Bugla, fotoreportera „Gazety Zielonogórskiej” – wystawa w Hali Ludowej.

Okładka Programu Festiwalowego:

Galeria:

Następny festiwalowy post to IV Festiwal Piosenki Radzieckiej w Zielnej Górze 1968 rok.

Dana Lerska

2010-09-16T10:07:00.001-07:00

1974 rok … 10 lat na estradzie

Ukończyła filologie polską na Uniwersytecie Warszawskim. Piosenką zainteresowała się będąc już na studiach. Śpiewu uczyła się prywatnie u wielu znanych autorytetów m. in. U Marii Kaweckiej i Władysława Brzeźninskiego.
Pierwsze kroki w zawodzie piosenkarskim stawiała w Studio Piosenki „Pod Gwiazdami” w Warszawie. W roku 1961 za namową Ludmiły Jakubczak wzięła udział w organizowanym przez PAGART przesłuchaniu dla zagranicznych impresariów. W rezultacie otrzymała liczne oferty na zagraniczne wyjazdy artystyczne.

W latach 1962 – 66 występowała z Kwartetem Warszawskim i Nowymi Polanami.
W 1963 roku na Festiwalu Piosenki w Sopocie zdobyła nagrodę za udany debiut piosenką „ Szedł Anastazy do Anny”/ Już w roku następnym otrzymała także nagrodę zagraniczną przywiezioną z Międzynarodowego Festiwalu Piosenki w Rostoku.
Latem 1967 roku, śpiewana przez nią piosenka „Po prostu jestem” na festiwalu w Sopocie ( w dniu międzynarodowym) zdobyła pierwszą nagrodę. Jest ona chyba największym i najbardziej cenionym przez piosenkarkę osiągnięciem.
Później przyszły udane występy na wielu krajowych i zagranicznych festiwalach min. kraje demokracji ludowej, RFN, Berlin, Austria, USA i Kanada.
Do najpopularniejszych piosenek z jej wczesnego repertuaru należą :” Jaka szkoda, że nie wcześniej”, „Zakochani są wśród nas”, „Polubisz to co ja”, „Nie miej do mnie żalu”.

Innym zupełnie rozdziałem w życiu artystycznym Dany Lerskiej był udział w Festiwalu Piosenki Żołnierskiej w Kołobrzegu. Piosenkarka co roku stawała do konkursu i wielokrotnie była nagradzana.
Do piosenek o tematyce żołnierskiej, które zyskały największą popularność należą: „Wrzosy, „Szli na zachód osadnicy”, To oni szli”, „Za mundurem panny sznurem”, „ Dla żołnierza mało trzeba”, „Kwiaty jednego życia”.
W latach 73-74 o piosenkarce słychać było coraz mniej, powodem były kilkukrotne i dość długie wyjazdy na koncerty do ośrodków polonijnych w Stanach Zjednoczonych.
Na początku kwietnia 1974 roku w gmachu „Teatru żydowskiego” odbył się jej pierwszy recital piosenkarski, na którym zaprezentowała słuchaczom swój najnowszy eksportowy program przygotowany dla publiczności USA. Recital składał się z trzech części zawierających najpopularniejsze piosenki z lat minionych, aktualne i atrakcyjne pozycje znane z innych krajowych wykonań oraz przeboje z krajów przez piosenkarkę odwiedzanych.

Piosenkarce towarzyszył zespół instrumentalny Wanderpol, kierowany przez Włodzimierza Wandera – saksofonistę tenorowego, eks – członka grupy Polanie, kompozytora wielu piosenek Dany Lerskiej.
W połowie 1974 roku, ponownie wyjechała wraz zespołem do Chicago na około rok, gdzie występowała w „Cafe Polonaise”. Przed wyjazdem udało się jej nakręcić recital dla TV oraz dokonac kilku nagrań dla Polskiego Radia.

Piosenkarka zmarła 27 stycznia 2006 roku.

Jarosław Kukulski...

2010-09-13T09:08:00.000-07:00

Z wielkim smutkiem przyjąłem dziś informacje, że zmarł jeden z najwybitniejszych kompozytorów polskiej muzyki rozrywkowej XX wieku. Jego piosenki to moje dzieciństwo: Tin pan aley, Beatelmania story, Tyle słońca w całym mieście, Serca gwiazd. To tylko kilka jakże bardzo znaczących tytułów w bogatej twórczości zmarłego wybitnego kompozytora. Nie mogę się z tym pogodzić. Skończyła się bezpowrotnie pewna epoka w polskiej muzyce rozrywkowej. Jednak pozostała muzyka zapisana na płytach, melodyjne dźwięki, które na zawsze będą mi się kojarzyć z beztroskim pięknym dzieciństwem. Dziś śmiało mogę powiedzieć, że piosenki kompozycji Jarosława Kukulskiego ukształtowały moją świadomość muzyczną. Artystów dla których pisał piosenki nie trzeba przypominac, wielu „gościło” na tym blogu to min. Anna Jantar, Halina Frąckowiak, Eleni, Irena Santor, Krystyna Giżowska.

Niezwykle trudno pisać jest o kimś w czasie przeszłym, posłuchajmy nagrań Jarosława Kukulskiego, tych znanych i tych trochę mniej.

1. Mały żal słodko śpi – Krystyna Giżowska, sł. J.Kondratowicz, 1985 rok
2. Przydział Twój – Monika Borys i Jarosław Kukulski, 1990 rok
3. Pożar w godzinie serc – Eleni, sł. J.Kondratowicz, 1986 rok
4. Nic miłości nie pokona – Eleni, sł. L.Konopiński, 1995 rok
5. Jak wolny ptak – Irena Santor, sł. R.Maklakiewicz, 1976 rok
6. Nie wiesz tego tylko ty – Irena Santor, sł. J.Kondratowicz, 1976 rok
7. Przepraszam Cię – Irena Jarocka, sł E.Warszawska, 2008 rok
8. Tam gdzie serce tam mój dom – Irena Jarocka, sł. M.Dutkiewicz 1997 rok
9. Radość najpiękniejszych lat - Anna Jantar, sł.W.Jagielski, 1976 rok

II Festiwal Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze 1966 rok

2010-09-11T08:50:00.000-07:00

Otwarcie Festiwalu nastąpiło 2 czerwca 1966 roku, lecz uczestnicy ( 35 solistów, i jeden duet) oraz towarzyszący im podczas prób zespół muzyczny Czesława Majewskiego pracowali już od trzech dni.
Podczas prób przygotowywali się do koncertów kwalifikacyjnych, w których wystąpili z towarzyszeniem orkiestry PR i TV w Łodzi pod dyr. Henryka Debicha oraz Zielonogórskiej Orkiestry Symfonicznej pod dyr. Zygmunta Hassy. Rozpiętość wiekowa wahała się od 16 do 32 lat. Większość stanowiły dziewczęta.

Jurorzy z Władysławem Szpilamnem na czele po dwudniowych eliminacjach ogłosili 15 – osobową listę laureatów. Jest wśród nich Janusz Szczepkowski z Warszawy, którego dalsze losy zwiążą się na stałe z piosenką. Krótko po występie na II FPR związał się z działającym przy Klubie TPPR kabaretem „Czarny Kot”, gdzie poznał swą przyszłą żonę Ewę Gontarek, która w 1968 roku została laureatką III FPR. W kilka lat później Janusz Szczepkowski zadebiutuje jako kompozytor w koncercie premier FPR. Jego teksty piosenek śpiewała min. Krystyna Prońko „Papierowe ptaki” oraz Emilia Czerwińska „Nie żałujmy tej miłości”. Córka małżeństwa Gontarek Szczepkowski – Monika parokrotnie w latach późniejszych wystąpi festiwalowych „Barwach przyjaźni” Festiwalu Piosenki Radzieckiej.
W plebiscycie publiczności zwyciężą reprezentant woj. zielonogórskiego Zdzisław Patelka oraz piosenka Arno Babadzeniana „Słońcem opromieniony” wyprzedzając „Pomarańczową piosenkę” i „Pożegnanie statku”. Po raz pierwszy nagrodę swą przyznają dziennikarze: laureatem zostaje Paweł Janowski z Białegostoku.
Twórca piosenki „Pożegnanie statku” jest obecny na II Festiwalu. To Arkadij Ostrowski – znakomity ówczesny kompozytor. Choć nie doczekał wspaniałego rozkwitu zielonogórskiej imprezy, pozostał związany z nią na zawsze – poprzez piosenkę „Zawsze niech będzie słonce” śpiewaną co roku na zakończenie – niby festiwalowy hymn.

Drugim gościem z ZSRR tego roku był Kalmer Tennosaar z Tallina, laureat dwóch wszechzwiązkowych nagród i kilku międzynarodowych konkursów piosenkarskich, w Polsce w owym czasie występował po raz drugi. Artysta estoński uświetnił koncert laureatów, a także koncerty uczestników w Lubsku i Gorzowie.

Równocześnie w Zielonej – Górze i wielu miastach województwa – jak Krosno, Świebodzin, Słubice, Głogów, Nowa Sól i Żary – występują kabarety piosenki radzieckiej z Gdańska i Białegostoku oraz warszawski „Czarny Kot”. W ramach imprez towarzyszących II Festiwalowi Piosenki Radzieckiej koncertuje Estrada Dolnośląskiego Okręgu Wojskowego.
Po raz pierwszy w dziejach festiwalu swoją rolę odegrała scenografia której autorem był Marian Szpakowski, "gwiazdy na pięcolini".

Wśród laureatów FPR 1966 była młodziutka uczennica z województwa bydgoskiego Anna Pietrzak. Zachęcona powodzeniem, w 1968 roku wystąpiła na Festiwalu Piosenki Radzieckiej ponownie z dwoma koleżankami w tercecie harcerskim. Kilka lat później stała się głosem zespołu „Partita”.

Zielona – Góra, 2 – 4 Czerwca 1966 rok

Miejsce: Hala Ludowa

PROGRAM:

· 2 czerwca – I Koncert Kwalifikacyjny
· 3 czerwca – II Koncert Kwalifikacyjny
· 4 czerwca Koncert laureatów

Oprawa muzyczna: * Zespół muzyczny Czesława Majewskiego
* Orkiestra PRiTV w Łodzi pod dyr. Henryka Debicha

Twórca scenografii: Marian Szpakowski
Konferansjerzy: Irena Falska i Edmund Matuszewski

JURY:

- Władysław Szpilman – przewodniczący
- Arkadij Ostrowski – juror honorowy
- Tomasz Dąbrowski
- Edward Fiszer
- Wojciech Maklakiewicz
- Janusz Mencel
- Czesław Szkudlarz
- Salomea Milanowska – sekretarz jury

PIOSENKARZE – AMATORZY:
( uczestnicy II Festiwalu 35 solistów i 1 duet, łącznie 37 osób)

1. Zbigniew Adamski, Wrocław
2. Danuta Bogacka, Głogów
3. Elżbieta Hyżorek, Słupca
4. Kazimierz Jałkowczyk, Koszalin
5. Paweł Janowski, Białystok
6. Erwin Jarzębski, Gorzów
7. Irena Jureczka, Zielona Góra
8. Marek Keller, Olsztyn
9. Halina Kuczbosrka, Warszawa
10. Zdzisław Patelka, Zielona Góra
11. Anna Pietrzak, Inowrocław
12. Maria Stankowska, Lublin
13. Janusz Szczepkowski, Warszawa
14. Marian Świdowicz, Olsztyn
15. Danuta Wachowska, Inowrocław
16. Kazimierz Warjak, Lublin
17. Wiesława Żyła, Kielce
18. Lidia Żygo, Łódź

LAUREACI NAGRÓD:

- Elżbieta Hyżorek, Słupca – Nagroda Przewodniczącego Prezydium WRN w Zielonej Górze
- Erwin Jarzębski, Gorzów – Nagroda Ministerstwa Kultury i Sztuki oraz nagroda Lubuskiego Towarzystwa Kultury
- Irena Jureczka, Zielona Góra – Nagroda komitetu ds. Radia i Telewizji
- Zdzisław Patelka, Zielona Góra – Nagroda Zarządu Wojewódzkiego TPPR
- Maria Stańkowska, Lublin – Nagroda Centralnego Związków Spółdzielczości Pracy
- Lidia Żygo, Łódź – Nagroda CRZZ
- Anna Pietrzak, Inowrocław – Nagroda CRS „Samopomoc Chłopska”
- Paweł Janowski, Białystok - Nagroda CRS „Samopomoc Chłopska”
- Danuta Wachowska, Bydgoszcz – Nagroda Związku Harcerstwa Polskiego
- Halina Kuczborska, Warszawa – Nagroda Związku Młodzieży Wiejskiej
- Kazimierz Wajrak, Lublin, - Nagroda Ministerstwa Oświaty
- Janusz Szczepkowski, Warszawa – Nagroda Związku Młodzieży Socjalistycznej
- Wiesława Żyła, Kielce – Nagroda Komendy Głównej Straży Pożarnych
- Kazimierz Jałowczyk, Koszalin, - Nagroda Studentów polskich
- Marek Keller, Osztyn, - Nagroda Głównego Zarządu Politycznego WP

WYRÓŻNIENIA:

- Zbigniew Adamski, Wrocław
- Marian Świdowicz, Olsztyn

IMPREZY TOWARZYSZĄCE:

- Koncert Zielonogórskiej Orkiestry Symfonicznej pod dyr. Zygmunta Hassy z udziałem laureatów poprzednich festiwali oraz gościa ZSRR.
- Występy klubów Piosenki Radzieckiej z Gdańska, i Białegostoku oraz kabaretu „Czarny Kot” .
- Koncert Estrady Śląskiego Okręgu Wojskowego w Zielonej Górze i Żarach
- Występy uczestników festiwalu z tow. Zielonogórskiej Orkiestry Symfonicznej pod dyr., Z,Hassy w Lubsku i Gorzowie.

FESTIWALOWE WYDAWNICTWA PŁYTOWE:

EP. Muza, N – 0453 Festiwal Piosenki Radzieckiej

Strona A:
1. Nie śpiesz się - Maria Rosznikowska
2. Ciszej serce – Waldemar Wypych
Strona B:
1. Na zwiadach – Anna Pietrzak
2. Pantofelki – Zbigniew Adamski

GALERIA:

Następny Post III Festiwal Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze 1967 rok.

Beata Andrzejewska

2010-09-04T11:07:00.000-07:00

1979 rok…

Urodziła się 8 stycznia 1958 roku w Bydgoszczy. Już w wieku 5 lat rozpoczęła naukę gry na fortepianie. Śpiewem zainteresowała się na dobre, kiedy wystąpiła po raz pierwszy publicznie z zespołem „Marionetki”. W 1975 wzięła udział w Ogólnopolskim Konkursie Piosenki Harcerskiej i Młodzieżowej Siedlce 75, na którym zdobyła Grand Prix i nagrodę „Świta młodych” jako indywidualność festiwalu. Od tej pory rozpoczyna się jej właściwa kariera piosenkarska.
W 1976 roku wystąpiła w programie prof. Bardiniego z piosenką „ Nie mijaj mnie wiosno”. Utwór ten zdobył olbrzymią popularność. W tym samym roku Pani Beata zaklasyfikowała się do Młodzieżowego Festiwalu Piosenki Polskiej w Toruniu, jednak matura nie pozwoliła jej wziąć udziału w koncercie galowym. Zostaje jednak zauważona i to nie tylko jako wokalistka. Reżyser Janusz Kondratiuk powierzył jej główną rolę w filmie „Panna na wydaniu”. W między czasie uczestniczyła w sesjach nagraniowych w Polskim Radiu.
W roku 1977 wystąpiła w Opolu zdobywając nagrodę publiczności, poczym wyjeżdża na Kubę na Światowy Festiwal Młodzieży – Hawana 78.

…Potem była długa przerwa, aż wreszcie podczas ubiegłorocznego Festiwalu w Opolu spotkałam Jerzego Bogdanowicza, menadżera Ireny Jarockiej.
Zaproponował mi wspólne koncerty z piosenkarką. Bardzo chętnie się zgodziłam od tej występuje jako gość jej recitali.
Mam w nich własny 15 minutowy program. Staram się jednak nagrywa swoje piosenki, zawarłam niedawno umowę ze studiem w Opolu, którym kieruje Edward Spyrka i z jego orkiestrą nagrałam dwa nowe utworu. W tej chwili przygotowuję się do występów w warszawskim Buffo, a potem blisko miesięczne tournee po ZSRR.
Niektórzy zarzucają mi, że śpiewając z Ireną jestem jak gdyby drugim człowiekiem na estradzie, że pozostaję w cieniu tej znanej piosenkarki.
Nie zgodzę się z taka opinią.
Przede wszystkim mogę przekonać się , że słuchacze mnie pamiętają.
Moje nazwisko nie pojawia się na plakatach, w związku z tym mój mini recital jest jak gdyby niespodzianką.
I okazuje się, że ludzie bardzo miło przyjmują moje piosenki. Poza tym atmosfera, jaka panuje w zespole, świadczy wyraźnie o równo-partnerstwie, nikt nie traktuje mnie jako dodatku do gwiazdy. Oczywiście, chciałbym występować we własnym programie i ze swoim zespołem.
Wydaje mi się jednak, że nie stać mnie jeszcze na to, to jest zbyt dużo nitek, które należałoby rozplatać. Jedną z nich jest to, żeby jeździć z kimś, być firmowanym niejako przez pośrednika. Takim pośrednikiem w moim przypadku jest Irena. Tym bardziej, że nie poprzestaję na koncertach. Robię swoje rzeczy, komponuję, nagrywam, a pomagają mi w tym wszystkim koledzy z zespołu i mąż, który także jest muzykiem.
Mam i kłopoty, zresztą któż jest od nich wolny. Są trudności z tekstami, dobrzy tekściarze są tak zajęci, że niełatwo jest ich namówić do współpracy ze mną. Poza tym mam wrażenie, że oni wolą pisać dla osób bardziej znanych, że z niektórymi zawarli umowy, które „przypisują„ ich do konkretnej piosenkarki czy piosenkarza. Jest to dla mnie co najmniej dziwne, dobrze jest chyba tworzyć dla jak największej liczby ludzi, w ten sposób nie popada się w rutynę. A może boją się ryzyka.
Dlatego komponuję i piszę sama. Zdaję sobie sprawę, że jest to amatorszczyzna, gdyż nie zdobyłam wszechstronnego wykształcenia muzycznego. Brakuje mi wiedzy z harmonii, kompozycji i dlatego moje piosenki nie są tak dobre jak utwory, których autorami są profesjonaliści. Będę jednak się starała moje muzyczne wykształcenie uzupełnić.
Gdyby miało mi się zdarzyć, ze na jeden dzień zgodziliby się na współpracę ze mną zawodowcy, wybrałabym zespół „Weekend”, to grupa, z którą w tej chwili wspołpracuję. Tekściarz? Byłby to chyba Krzysztof Drzewiecki. A kompozytor? Na pewno przewijałyby się moje utwory i utwory chłopców z zespołu.
Jak dostałam się do opolskiego studia? Przez przypadek.. Wreszcie szczęście się do mnie uśmiechnęło. W ubiegłym roku przez pewien czas występowałam z wrocławską grupą „Kameleon”. Kierownik tego zespołu skomponował utwór, który mi się podobał – był bardzo nastrojowy i romantyczny.
Jednocześnie okazało się, że jest możliwość nagrania tej właśnie piosenki w Opolu, u Edwarda Spyrki. Był to utwór „ Ta nasz miłość” wziął on nawet udział w plebiscycie „Studia Gama, chyba dwa miesiące temu. Od tego czasu mam „własne” studio.
Czy wejście na rynek powinno być celem dla każdego, kto potrafi śpiewać?.
Przede wszystkim trzeba zda sobie sprawę z tego, czego naprawdę się chce. Czy „po trupach” stara się otworzyć drzwi do kariery, czy traktować piosenkę jako przygodę?
To co powiedział mi profesor Bardini jest najcenniejsze w moje karierze „ pamiętaj dziecko, z dystansem, z dystansem„.